The scream web
ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Διωγμένοι από την όμορφη πατρίδα
τώρα στους δρόμους των γυμνών ωρών
νομάδες ουρανών
αλιείς άστρων
εμείς
οι δόλιοι πρόσφυγες
του απάνω κόσμου
*Από τη συλλογή “Η λάμψη” (1983)
***
ΝΤΙΝΟΣ ΣΙΩΤΗΣ, ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Πολλοί απ’ αυτούς που σταμάτησαν
δεν ήξεραν πού έβγαζε ο δρόμος,
άλλοι ψάχναν για το λιμάνι,
άλλοι ρωτούσαν για το σταθμό,
ένας σκυφτός κούρδιζε το ρολόι
του σταματημένο εδώ και μέρες,
άραγε τι τον ένοιαζε η ώρα;
ήταν πρωί, ο ήλιος σηκωνόταν
κι όλα μυρίζαν άλλη μια σκάρτη μέρα.
***Από τη συλλογή “Δεν γνωρίζω δεν απαντώ” (2004)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ, ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Από την άλλη πλευρά
της φωτογραφίας γράφω για να θυμάμαι
όχι το πού και πότε αλλά ποιος
Δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία
Τίποτε δεν μας άφησαν
να πάρουμε μαζί μας
Μόνον αυτή την φωτογραφία
Αν τη γυρίσετε από την άλλη θα με δείτε
Εσύ είσαι στη φωτογραφία, με ρωτούν
Δεν ξέρω τι να σας πω
*Από τη συλλογή “Δρόμοι της μελάνης” (2005)
***
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΛΕΣΚΗΣ, Ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
Μην τον γυρεύετε στη γη του, έφυγε για αλλού,
πήγε να περπατήσει σε άλλους τόπους,
να συναντήσει άλλους ανθρώπους,
να δει τη δύση και την ανατολή ενός άλλου ήλιου,
το φως ενός άλλου φεγγαριού
να πέφτει πάνω στην ταφόπλακά του
*Από τη συλλογή “Το ημιτελές ποίημα” (2014)
ΛΕΥΚΙΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ, ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ
Μέσα στο πούσι
έρχεται από πολύ μακριά
δίχως στέγη,
με τα περιστέρια στο γείσο –
είναι το ξυπόλυτο παιδί
με τη σπασμένη φυσαρμόνικα
που περνάει στον δρόμο’
είναι το πέτρινο σπίτι με τ’ άδεια
δωμάτια κι οι παράξενες αγελάδες
που έχουν μετακινηθεί
μέσα στην ομίχλη
είναι τα παράθυρα χωρίς
πλαίσιο στο πέτρινο σπίτι
με τα περιστέρια στο γείσο’
είναι το παιδί που δεν βλέπει
με τη φυσαρμόνικα
χωρίς ήχο –
απαγορεύεται η μουσική
και το εμβατήριο της θλίψης
έτσι καθώς διασχίζει τον δρόμο
με το πέτρινο σπίτι
ο μικρός Ζαχαρίας
μόλις δύο ετών’
ενθάδε κείται
στο κοιμητήριο Ριζοκαρπάσου*
6/12/2004
* Στη κατεχόμενη Κύπρο
**Από τη συλλογή “Η θλίψη του απογεύματος” (2007)
***
ΑΓΓΕΛΑ ΚΑΪΜΑΚΛΙΩΤΗ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Στην αποβάθρα του Κάστρου
τις Κυριακές συνωστίζονται
ακίνητοι με το βλέμμα καρφωμένο
στη γραμμή του ορίζοντα
εκείνη την απατηλή γραμμή
την πύλη ενός παράδεισου
δίχως σταθμούς και τρένα
με βάρκες ξεβρασμένες
σε παραλίες κατεχόμενες
Αύριο ο κύριος και η κυρία
θα τους πληρώσουν
για την απελπισία τους
*Από τη συλλογή “Εκ του σύνεγγυς” (2014)
***
ΒΑΣΙΛΚΑ ΠΕΤΡΟΒΑ-ΧΑΤΖΗΠΑΠΑ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
Έρχονται κάποτε στιγμές –
αγωνίες, ταλαντεύσεις
βαθιές, σουβλερές
αποκαλύψεις.
Στο πάτωμα κάτω
κομματάκια αμέτρητα συντριμμένος
ο καθρέφτης
του εαυτού σου.
Εσύ από πάνω του
κομματάκι κομματάκι
μαζεύεις
μα είναι η εικόνα στρεβλωμένη.
Με ματωμένα δάκτυλα
μαζεύεις ξανά
τη μορφή σου.
*Από τη συλλογή “Η μοναδική λέξη” (2010)
ΖΑΦΕΙΡΗΣ ΝΙΚΗΤΑΣ, ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ
Κάθε μέρα η Φάτου
ξεκινά το φιλόδοξο ταξίδι:
από την πατρίδα της (τη Λιβερία)
φτάνει στα σύνορα με τη Σιέρα Λεόνε,
δεύτερη πατρίδα της, γιατί εκεί ζει η οικογένειά της
Όταν η μια πλευρά ανοίγει τα σύνορα
η άλλη, όχι σπάνια, τα κρατά κλειστά
Όμως η Φάτου δεν πτοείται –
στο δρόμο της επιστροφής εφοδιάζεται με καθαρό νερό
*Από τη συλλογή “Τα νερά του μετανάστη” (2015)
***
ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
Τον άνεμο μην εμπιστεύεσαι
Είναι η θάλλασα χωρίς τα ανεμόφυλλα
Είναι το νερό της απώλειας
Με τη γραφή του γυρισμένη
Προς τα μέσα
Κάτω από λεπτό φίλμ αφρού
Άνθρωποι κρύφτηκαν
Σχεδόν τυφλό
Ένα μελτέμι ελλοχεύει την απόγνωση
Τον ορίζοντα πνίγει ο θάνατος
Παιδικά στόματα δίχως πνοή
Τυλίγουν το νερό
Αναλώσιμα όνειρα και άνθρωποι
Επιπλέουν
Φτερά έχουν τα φύκια
Δες πάλλονται
Πέλαγο πεινασμένο
Δάκρυ κρυστάλλωσε
Αυξάνεται ο χαμός
Σαν να είναι τέρας που ξαναγενιέται
Όταν ξεφεύγουν από τον θάνατο
Και πάνε σε άλλο θάνατο
Με το πρώτο φεγγάρι της άνοιξης
Μολυσμένες χειρονομίες
Αντανακλούν στα τζάμια της νύχτας
*Από το “Θάνατος στην Μεσόγειο”. Υπό έκδοση
To Koskino 