Στη μοναξιά
γίνεσαι κύριος των πάντων
μπορείς ν’ αλλάζεις ταυτότητες
να χουζουρεύεις στην καταχνιά
το βλέμμα σου να νυχτώνεται
να οργανώνει περιπάτους
σε αλέες φαντασίας
να ζαλώνεσαι στην πλάτη
όλους τους δρόμους που είχες πάρει
κι αυτούς που θα ήθελες
τα τεράστια καλοκαίρια
τα ταξίδια που δεν έκανες
τα απαστράπτοντα μάρμαρα
και τις εφηβικές αμφιβολίες
να επαναφέρεις όλα όσα έκαψες
κι όσα ανεφλέγησαν βραδέως
αφήνοντας μόνο μια ελπίδα
για το αύριο.
Ωστόσο, το να φτύνεις αίμα
στις αναπολήσεις σου
δεν αποβαίνει προσοδοφόρο,
το γλοιώδες υγρό
που λέγεται πραγματικότητα
σε πεθαίνει.