Η «Μυθολογία» του Ζ.Δ. Αϊναλή είναι μία απεγνωσμένη χειρονομία, βαθιά πολιτική. Έχει τις ρίζες της στο ριζοσπαστικό ρομαντισμό, στον Άγγελο του Σολωμού (Άγγελε μόνο στα όνειρα μου δίνεις τα φτερά σου;) και στους εφιάλτες του Μίλτου Σαχτούρη.

Ο Αϊναλής, με όποια υλικά μπορεί να έχει ένας εκπεπτωκός, με λέξεις σκληρές και αποτρόπαιες, στήνει το λυρικό του σύμπαν. Το μαύρο είναι φως. Δεν μπορείς να το πάρεις της μετρητοίς. «Μεταφράζω το όνειρο και βλέπουν εφιάλτες». Η ποίησή του είναι μία συσσώρευση από θραύσματα. Η ποίηση είναι πάντα θραύση σημείων. Τι απομένει; Τα σημαίνοντα που χάσκουν σαν πληγή ανοιχτή. «Βαθιά μες το αίμα υπάρχει μία πληγή που δεν τη γιατρεύουν τα λόγια».
Οι λέξεις δεν του φτάνουν του Αϊναλή, γιατί έπονται της επιθυμίας. Είναι εκ των υστέρων. Το σημαίνον είναι έλλειψη που διά της αρνητικότητάς του υποδηλώνει αυτό που δεν είναι ακόμα, το ίχνος της αγνότητας.
Ο Αϊναλής, με τη «Μυθολογία», σα γνήσιος ρομαντικός, ανοίγει ρωγμές στο σκληρό κέλυφος του χρόνου για ν’ ανθίσει η ουτοπία:

Κι όταν θα γίνουμε ένα ωραίο μεγάλο σύνολο από μονάδες και πια δεν θα έχουμε ανάγκη τη φυλακή τους θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί με μια φωνή  το τραγούδι της ανεστραμμένης βαρύτητάς τους όπου όλα θα είναι αληθινά και ένα και ένα θα κάνουνε ένα και ένα κι οι γυναίκες άλογα θα μας παίρνουνε καλπάζοντας μακριά τους τρυφερά κουβαλώντας μας μες στην αγέρινη αγκαλιά τους.

*Δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013 και αναδημοσιεύεται από εδώ: http://oneirogiapantaoneiro.blogspot.com.au/2013/10/blog-post.html