Καταλάγιασαν οι παιδιάστικες εμμονές
τα μάτια μου αποχαιρετούν το χθες
αποκόπτοντας τον ομφάλιο λώρο
με το δρόμο του γυρισμού

βήματα με φέρνουν σταθερά
σε σίγουρα φώτα μιας νύχτας
παραδίνομαι στις δίνες της
με τους δικούς μου όρους

η συμβίωση με τον εαυτό μου
φαντάζει πιθανή ώρες-ώρες
σε μια αέναη ενατένιση
των εσώτερών μου στοιχείων
εισβάλει μια άλλη εποχή
που δεν την είχα ονειρευτεί

μοιάζω φαροφύλακας
σηματοδότης παντοτινών ψυχίων
βλεφάρων και προταγμάτων
εντρυφώντας σε μια ανταρσία ξεκάθαρη
αμετάκλητα σημαντική
κι η ένταση των ακροδαχτύλων
συμβιβάζεται με την ξενιτιά μου

στη νυχτωδία αυτής της εξορίας
εξακολουθώ να ερωτεύομαι
τα ανείπωτα και τα ευτελή
με τις νοτισμένες αναμνήσεις
τις πολυκαιρισμένες απεραντοσύνες τους
σε χώρους μη υπαρκτούς
έξω από την ηχώ των μηκών μου.