ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Σωροί τα προσωπεία
τα λόγια
και τα μυθεύματα
επί ευρέως μετώπου.
Δεν πρόκειται για θέατρο
για μίμηση
για υποκριτική.
Οι ίδιες οι μάσκες είναι και τα πρόσωπα.

***

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΕ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΟΥ ΓΙΝΟΜΑΙ

Λογαριάζοντας
πώς χάθηκαν οι παλιοί άσειστοι φίλοι
αλλάζοντας τις μάσκες μία μία
ανάλογα με το βάθος της πολυθρόνας
το ύψος των οικοδομών
τις τιμές των αυτοκινήτων
τις νύχτες δεν μπορώ να κοιμηθώ
κομμάτια με τη μνήμη μου γίνομαι

***

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΛΥΣΣΑΝΕ

Δοκιμασμένα τα σκυλιά
κάθε μεσάνυχτα επιστρέφουν.
Φέρνουν μαζί τους κομμάτια φιλιών
πληγές ονείρων
αλαφιασμένα κι ασπαίροντα μηνύματα.
Με την καρδιά σφιγμένη
γεμάτα δέος
ξαναπατούν τα παλιά τους λημέρια.
Σκέφτονται το κόκαλο του κόσμου κι αγριεύουν
τραγούδια αιμόφυρτα θυμούνται κι αλυχτούν
τις σκόνες οσμίζονται και τους καπνούς
της ατέλειωτης μοναξιάς τους.
Παραμονεύουν
στήνουν αυτί
ακούν ψιθύρους ν’ ανεβαίνουν απ’ τα κάτω.
Τρίζοντας αδιάκοπα τα κοφτερά τους δόντια
με λαχτάρα κοιτάζουν τη γριά σελήνη
και λυσσάνε.

*Από τη συλλογή “Απέναντι”, Εκδόσεις 24 Γράμματα, 2015.