Kostas Bassanos, Constitutional White

Αυτοκαταργήθηκα σε ίσους τόπους.
Αυτή ήταν εξάλλου η ποινή,
αφού ληστής δεν υπήρξα,
αλλά αντιθέτως εντατικά εργάστηκα,
έσπασα το ανθρώπινο τσόφλι μου και χύθηκα προς τα έξω.
Κάνω εκδρομές σε ίσιους τόπους, επίπεδους, Κυριακές,
που οι μέρες ψηλώνουν και μακραίνουν πολύ
και οι νύχτες βγάζουν τα μαχαιροπίρουνα,
εκεί όπου ανθρώπινο κρέας τούς μυρίζει.
Δεν περιγράφονται οι ίσιοι τόποι κι οι ίσιοι άνθρωποι,
θύματα της ίδιας τους της ακαμψίας.
Δεν τους χάρισα ούτε ένα βλέμμα,
δεν μου χάρισαν μια ωραία εντύπωση.
Στους ίσιους τόπους γίνεσαι στόχος, σε βρίσκει πιο εύκολα
ο άνεμος κι ο θάνατος
και σε ξυπνούν τρυφερά με μητρικό γάλα, άπαχο, από τους
πρωινούς σου εφιάλτες.

***

Ο νους μου μετακόμισε στα πέλματα
και η καρδιά μου άλλαξε θέση.
Τσάμπα πυροβολάτε.
Εδώ δεν κατοικεί κανείς.
Μόνο ένας άνθρωπος φτιαγμένος από πολλά
μικρά ανθρωπάκια
έρχεται και ποτίζει μια λύπη, φτιαγμένη από πολλές
μικρές λύπες.
Μα τίποτα δεν μεγαλώνει σωστά.

***

Δεν αγαπώ πια.
Ο τελευταίος που αγάπησα πνίγηκε σε κατακλυσμούς
αγάπης.
Ήταν κι αυτή η άστεγη μέρα,
που δεν έλεγε να φύγει με τίποτα.
θαρρώ δεν είχε πού να πάει, ανάμεσα σε δυο Κυριακές
στενό το πέρασμα,
σπρώχνονται οι μέρες για να πιουν στο συντριβάνι
του χρόνου.

Πίνουν νερό, μα δεν κοιτάνε το Θεό.
Μπουχτίσανε φιλανθρωπία.

*Από τη συλλογή “Η άστεγη μέρα”, Εκδόσεις “Μελάνι”, Φεβρουάριος 2014.