ΦΥΛΑΚΗ

Σήμερα νυστάζεις πιότερο από χθες
κι ο πικρός καφές δεν σε ωφέλησε.
Η ζωή σου μπλεγμένη στα καλώδια,
τα δάχτυλα καμπουριασμένα στα πληκτρολόγια,
το νυσταγμένο βλέμμα σου σκοντάφτει στις οθόνες.
Ονειρεύεσαι:
να ‘σπαγαν οι οθόνες,
να δραπέτευες
κι ας ήσουν μια ζωή κυνηγημένος.

***

ΑΝΙΑ

Κοιτάς το σύννεφο αφηρημένος
μήπως και σπάσει η ανία του γραφείου,
στο δρόμο τους περαστικούς παρατηρείς.
Δε μπορεί,
κάποια στιγμή η ώρα θα περάσει…
Κάποιες φορές το μάτι ξεκουράζεται
πάνω σε κοντές φούστες κοριτσιών.
Κι όταν περάσει η ώρα,
όταν θα έρθει η πολυπόθητη στιγμή,
που σπίτι σου θα φτάσεις,
πιότερο από χθες,
θα νιώσεις άδειος.

***

Η ΜΑΧΗ

Σφυρίζει ο άνεμος,
η θάλασσα αγριεύει,
τυφλά τα κύματα
χτυπούν με μανία τα βράχια.
Το πλοίο βολοδέρνει,
παλεύει με τα κύματα,
σ’ αγώνα άνισο.
Κι όταν η ελπίδα θα χαθεί
κι οι ναύτες ένας ένας θα πνιγούνε,
ποιος τάχα θα μπορέσει να σωθεί
να πει το πόσο ψυχωμένα πολέμησαν;

*Από τη συλλογή “Ερείπια”, Εκδόσεις “Ρέω”, Αθήνα 2010.