Αν κατέβεις
στα έγκατα της λέξης Ποίηση
θα βρεις μια φωτεινή ταμπέλα
που γράφει:
Καλωσορίσατε στο αδιέξοδο
Ορισμένοι
ζαλισμένοι από τα φώτα
των λαμπτήρων
βλέπουν ό,τι τους βολεύει
και γίνονται Ποιητές
Ταχυδακτυλουργοί
των αυθεντικών συναισθημάτων
βγάζουν από το καπέλο
των λέξεων
υπέρτατο πόνο, απόγνωση κι ελπίδα
και εξοφλούν
το ακατάληπτο ηθικό χρέος
της ανθρωπότητας
βγάζοντας και οι ίδιοι
τα προς το ζην
Κάποιοι άλλοι
περνάνε προσεκτικά
τις λέξεις από κόσκινο
καταφέρνουν να διαβάσουν
από μακριά
την επιγραφή στο σκοτάδι
και τρίβουν υπομονετικά
τα σχοινιά της καταρρίχησης
στις γωνιές των βράχων
Λίγο πριν κοπούν
και οι τελευταίες τριχιές
κάνουν ένα κουβάρι
όλα τα ποιήματά τους
τα πετούν απάνω στην επιφάνεια
και κρατώντας γερά
τη μιαν άκρη του νήματος
βουτούν στο κενό
να ελευθερωθούν
Το κουβάρι
κυλά στην επιφάνεια
ξετυλίγεται
και μπλέκεται στα πόδια μας
όταν είναι ήδη αργά
Τότε ξεκινούν
και οι εικασίες των πλανόδιων
για τα πρέποντα
και τα δέοντα της Ποίησης
Γύρω από τα παραμορφωμένα σώματα
που κάθε τόσο
ανασύρονται από τα βάθη της

*Φώτο: Vania Liapi