ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ

Όσο πιο πολύ μελετάω
τόσο πιο πολύ ξεμακραίνω
από τη γλώσσα μου τη μητρική.
Με πνίγουν λέξεις παραπλανητικές, κοινές
με ψεύτικα στολίδια φορτωμένες
στενόκαρδες θαρρείς κι ανοιξιάτικες
σε γκρίζα πεζοδρόμια στημένες.
Ζητάω λέξεις ζωντανές, ανεπιτήδευτες
ήχους διαυγείς, γήινους, στιλπνούς
να μην απαξιώνουν την αλήθεια.
Ν’ αλλάξω θέλω την παλέτα των χρωμάτων
που σκοτεινιάζουν τη ζωή.
Να σπάσω τα φθαρμένα μου πινέλα
που ολοένα μουντζουρώνουν την ελπίδα.
Ν’ ανακαλύψω νέες κατακόκκινες μπογιές
τους στίχους να γεμίσω παπαρούνες.
Ένα καινούργιο λεξικό χρειάζομαι
με λέξεις αμετάλλαχτες, παλλόμενες, απλές
να γράψω, επιτέλους, ένα ποίημα.

***

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ

Συγκάτοικέ μου
μην πονέσεις όταν φύγω.
Ήταν προγραμματισμένο το ταξίδι.
Έτσι κι αλλιώς
η ζωή αίρει την μονιμότητα.

***

ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΟΝΟ

Στον επόμενο τόνο
θα χτυπήσει οχτώ.
θα ‘σαι εδώ.
θα σε δω.
Η καρδιά μου στο άγγιγμά σου
θα σπάσει.

Σπρώχνω το χρόνο.

Στον επόμενο τόνο
θα χτυπήσει οχτώ.
Σε τοπίο θολό
κάπου εδώ
μια βόμβα, στα χέρια ενός μικρού παιδιού
θα σκάσει.

Να μπορούσα να παγώσω το χρόνο…

***

ΓΙΟΥΛ

Τα ξέχασα τα χάπια μου
και τώρα τι θα κάνω;
Θα μείνει το κεφάλι μου
χωρίς μια τρίχα πάνω.

***

ΕΓΩ

Ο γκέκας μου, συνάντησε στο δρόμο έναν γκέκα.
Προβληματίστηκε.
Πώς βρέθηκε ο καθρέφτης μας εδώ;

*Από τη συλλογή “Στο βάθος κήπος”, εκδόσεις “Αρκαδικός Κήρυκας”, Αθήνα 2011.