IV


Μυρτώ των φθινοπωρινών ξενοδοχείων

Οι κάμαρες δε βλέπουν τη βροχή.

Μόνο κοιτάζουν σ’ άδειες ντουλάπες

σ’ ένα λαβομάνο χωρίς σεμνοτυφία

σ’ έναν καθρέφτη που μετράει ρυτίδες

χωρίς πρόσωπο ένα πόδι γυμνό

σκοπεύει τα κλειστά παράθυρα

κι είναι βγαλμένα πάνω στο σεντόνι

ζαρτιέρες μάτια και στηθόδεσμος


VII


Γεννηθήκαμε ένα μεσημέρι του φθινοπώρου

για να γνωρίσουμε το σώμα μας

το πρόσωπο τα χέρια και το αίμα.

Όμως και πεθάναμε μια νύχτα

Γιατί ήταν φριχτό φριχτό φριχτό

Να δεις την όψη του θανάτου.

Αυτά όλα ήταν ανώφελα πια

δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν

δεν άγγιζαν και δε μιλούσαν.


*Από την ενότητα «Μυρτώ στη φθινοπωρινή λιακάδα»).

***

ΙΙ


Όπου και να ‘ναι το τηλέφωνο θα μας συνδέσει με τη

Φωνή των θαλασσών και τον αντίλαλο των σπηλαίων. Όπου

να ‘ναι θα γευθούμε την αρμύρα του πόντου, την ορμή των
κυμάτων, θα νιώσουμε το σύγκρυο των υπογείων ρευμάτων.

Περιμένω επαφή με το κέντρο των βυθών. Περιμένω να

κοινωνήσω το σώμα της θάλασσας. Περιμένω να μεταλάβω

το γαλάζιο αίμα του πελάγου. Ζητά την κυρά των θαλασ-σών,
την κυρά της αιωνιότητας να με σαβανώσει στον αφρό
των κυμάτων της, να με σύρει γλυκά στον ίσκιο των βυθών

της και δένοντας με εκεί με μαγικά φύκια να με νανουρίσει

τον ύπνο του δικαίου.

*Από την ενότητα «Θαλασσινά ιντερμέτζα» – 
μαύρο μπικ σε χαρτί, 2016

**Από τη σελίδα του Στρατή Φάβρου στο facebook.