Βάζω αυτό το βιβλίο στα Σφηνάκια ακριβώς επειδή του αξίζει μακροσκελέστατη ανάλυση, την οποία σκοπεύω να κάνω σε σχετικό κείμενό μου που θα υποβάλω στον “Μανδραγόρα”. Επειδή όμως ο “Μανδραγόρας” είναι εξαμηνιαίος και το επόμενο τεύχος θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι, δεν μπορούσα να μη γράψω τώρα δύο λόγια έστω για το συγκλονιστικό αυτό ποιητικό βιβλίο.

Ο Μεχμέτ Γιασίν είναι Τουρκοκύπριος ποιητής. Γεννήθηκε στη Λευκωσία και η ιστορία του σφραγίστηκε από τις κάθε είδους συγκρούσεις που στιγμάτισαν την ίδια την ιστορία της Κύπρου. Στην ανθολογία “Άγγελοι εκδικητές”, που με περισσό μεράκι και ευαισθησία επιμελήθηκε και μετέφρασε ο κ. Αϊναλής, ο ποιητής προβληματίζεται για τις ανθρώπινες (δευτερευόντως και τις πολιτικές) προεκτάσεις του κυπριακού ζητήματος και διερευνά το περιεχόμενο της λέξης “πατρίδα”. Τα ποιήματά του αντανακλούν βαθύτατο πλούτο συναισθημάτων, αλλά και ευρύτατο ψυχικό πλούτο που βρίσκουν διέξοδο σε μια έκφραση χωρίς αναστολές και γεμάτη ειλικρίνεια.

Θεέ μου! Πού μπορώ να πάω και να ουρλιάξω;
Συρματοπλέγματα, περιβάλλομαι από συρματοπλέγματα
κάθε μέρα τα τείχη υψώνονται, τούβλο το τούβλο, κατάτι ψηλότερα.
(…)
Αν αποστείλω τα γράμματά μου “Στη μητέρα μου”,
πού θα πάνε;
Αν γράψω “Κύπρος”… πού;

Γυρνάω γύρω-γύρω κι επιστρέφω από την κάθε διεύθυνση
μέσα σ’  ένα φάκελο με τις άκρες καμένες.

Δεν θα υπερβάλλω αν πω ότι αυτό το βιβλίο μού άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι για το κυπριακό.

Χριστίνα Λιναρδάκη

*Από το Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.gr