Ο Γιώργος Ζεβελάκης, με αφορμή τη φωτογραφία μιας γυναίκας στην Αλεξάνδρεια της εποχής του Καβάφη, επιλέγει για τους αναγνώστες του dim/art καβαφικούς στίχους που μιλούν για τη γυναίκα, διαχρονικά και στους πολλαπλούς ρόλους της: τη διανοούμενη Άννα Κομνηνή που, κατά τον Καβάφη, «την καίει η οδύνη “μέχρις οστέων και μυελών και μερισμού ψυχής”», την αυτοθυσία της αφοσιωμένης σπαρτιάτισσας μάνας, την ερωτευμένη γυναίκα που τον φτωχό αγαπημένο της απαρνήθηκε.
Φωτογραφία γυναίκας στην Αλεξάνδρεια, τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα.
* * *
Οι στίχοι που ακολουθούν, υπαινικτικά και υπόγεια, ιχνογραφούν την εικόνα του Καβάφη για τη γυναίκα — μια εικόνα, διόλου άσχετη με τον τόπο του και την εποχή του.
* * *
Όμως η αλήθεια μοιάζει που μια λύπη μόνην
καιρίαν εγνώρισεν η φίλαρχη γυναίκα·
«Άννα Κομνηνή»
Μα η υπέροχη γυναίκα τον κατάλαβε
(είχεν ακούσει κιόλα κάτι διαδόσεις σχετικές)
«Εν Σπάρτη»
Όμως ο δυνατός της χαρακτήρ επάσχισε·
και συνελθούσα η θαυμασία γυναίκα
«Ἄγε, ὦ…
View original post 46 more words
To Koskino 