πρησμένος ο λαιμός.

κρύο. φωνή. τσιγάρο αγκάθι.

κάτι θα έγινε προχθές. κάτι μεγάλο πάλι.

τίποτα δεν πήραμε μαζί.

μια τσάντα. περηφάνια. ξηρά τροφή.

έτοιμοι.

έτοιμη κι εγώ. λίγος έμεινε ο καιρός εδώ έξω.

δε θα κάνω πίσω. χρειάζομαι τα μάτια τους αλλιώς είμαι τυφλή.

το μυστικό

να μη φωνάξεις.

πάντα στην αρχή επικρατεί σιωπή.

τόσο που μπορώ να ακούσω την καρδιά.

μπερδεύομαι. ερωτεύομαι.

δωμάτια, καπνό, δάχτυλα, σπρέυ

μάτια που ξεχνάω σε ποιόν ανήκουν

όλα τα ερωτεύομαι

και αμφισβητώντας την ιδιοκτησία αγωνίζομαι κι αυτά να
μοιραστώ. κι ύστερα έρχονται οι φωνές.

οικείες σεισμικές δονήσεις

ακριβώς στην ώρα.

ούτε λεπτό νωρίτερα. ούτε λεπτό αργότερα.

μόνο κάτι δευτερόλεπτα ανάσα.
καίει τον εγκέφαλό μας αυτή η ανάσα γιατί τέτοιες στιγμές
ο αέρας είναι φλεγόμενα μικρά ζιζάνια. καίνε τη μύτη, το λαιμό
χοροπηδάνε στο αίμα μας.

κι έτσι πύρινη που βγαίνει η φωνή μας

ποιό πιόνι να σταθεί μπροστά μας;

έπειτα πάλι φέρνουν τους πολλούς

που τους πληρώνουν για να φυτεύουν σπόρους αδικίας στο νωθρό
μυαλό τους. έφτασαν.

αυστηροί.

ποτέ τους δεν ανέπνευσαν το φλογερό αέρα. μα οι σύντροφοι
χαμογελαστοί. περήφανοι. ξέρουν.

κάναμε άλλη μια αρχή.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”. Η Λίνα Φι συμμετέχει στην DIY ομάδα NAIL, που ανάμεσα στα άλλα έχει ηχογραφήσει και ένα από τα ποιήματα της συλλογής “Οι πύρινοι”, που έχει ανεβεί εδώ.