Ενδιαφέρουσα και συγκινητική η “Ανακωχή”, ένα μικρό σε διαστάσεις αλλά άρτιο αισθητικά ποιητικό βιβλίο, το πιο πρόσφατο της Μαρίας Τσιράκου, περιέχει 50 περίπου ποιήματα, όλα άτιτλα. 

Έτσι όπως ΄”κρέμονται” από το πάνω μέρος των σελίδων, χωρίς διακριτικά που να τα ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο, δημιουργούν την αίσθηση ενός συνεχούς χωρίς αρχή, μέση και τέλος, σαν να ‘ναι λέξεις που αιωρούνται ελεύθερες κάπου μες στο σύμπαν. Κι όμως, η συλλογή έχει άρτια δομή. 

Στη Ζεν αίσθηση της εμφάνισης συνηγορεί και το περιεχόμενο των ποιημάτων: λιτό και ευθύβολο, μιλά για προσωπικές υποθέσεις όχι μόνο της Μαρίας Τσιράκου αλλά και του (κάθε) αναγνώστη, με μελαγχολική διάθεση που ορμείται από μια αίσθηση ματαιότητας απέναντι στην απώλεια και που η διαχείρισή της γίνεται με περισσή ευαισθησία. 

Αν υπάρχει κάτι μεμπτό στη συλλογή, αυτό είναι η μικρή έκταση των ποιημάτων. Πολλά αριθμούν τέσσερεις ή πέντε μόλις γραμμές και μοιάζουν περισσότερο με σκέψεις ποιητικά δοσμένες παρά με ολοκληρωμένα ποιήματα. “Ουκ εν τω πολλώ το ευ”, θα πείτε, όμως μερικές φορές χρειάζεται και αυτό το κάτι παραπάνω.

Ένα ποίημα, ίσως το πιο αγαπημένο μου από τη συλλογή:

μετά από κάθε παράδοση
ψηλαφίζω το πάτωμα

ονειρεύομαι
ή ερωτεύομαι;

Χριστίνα Λιναρδάκη

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Στίγμα Λόγου στο http://stigmalogou.blogspot.gr