Αν είναι θλίψη ένας πίθηκος που κλαίει, τι είναι ένα παιδί
χαμένο μεσ’ στη θύελλα.
􏰵
***

Ξεπάγιασαν φθινόπωρο στα χείλια μου οι λέξεις.

***

􏰵Φεύγω κι αφήνω πίσω μου δυο φθινόπωρα αγάπη.

􏰵***

Τι πάει να πει ήρθε ο καιρός του θερισμού; Το καπέλο μου
μόλις που χορτάριασε.
􏰵
***

Μεσάνυχτα: η δροσιά δανείζεται ύπνο από το σκιάχτρο.

􏰵***

Το απόγευμα τραβάει ολομόναχο το δρόμο.

***
􏰵
Το φθινόπωρο βαθαίνει. Επιπλέει ακόμη
ο διπλανός μου;

􏰵***

Πες «μ’ έχουν κουράσει τα παιδιά» κι αν ξαναδείς
λουλούδια…
􏰵
***

∆εν πέθανα. Πάντα είναι απόγευμα, όταν τελειώνουν
τα ταξίδια.

*Από το βιβλίο “Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν”, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα.