Τη ζωή που τόσο ωραία
Μπορούσε να ‘ναι
Βλάκες αφήσαμε
Χίλιους δυο διάολους
Να μας τη φάνε…

***

Εγώ δεν είμαι ηθοποιός
Δεν ζω για την αποδοχή
Λέω τα δικά μου πάντα λόγια
Χωρίς υπόκλιση στο τέλος…
Φριχτό προνόμιο του ποιητή
Η μοναξιά.

***

Βραδινές ώρες
Χρόνος να διαλέξεις…
Μυαλά αιώρες
Κρεμιούνται από λέξεις.

***

Τα τελευταία αποθέματα της μέρας
Οι τελευταίοι κωδικοί στη λαστιχολωρίδα
Τα τελευταία φώτα στους διαδρόμους
Το ταμείο όλο στο σκοτάδι…

***

Κείνο ακριβώς το βράδυ
Έκπληκτος ανακάλυψε
Πως έξω απ’ τις κρυψώνες
Δεν είχε άγρια θηρία.
Μόνο μία μισόγδυτη κυρία
Και μερικούς θαμώνες…

*Εφημερόπτερα”, διαδικτυακή έκδοση http://www.24grammata.com
 Θεσσαλονίκη, 2015.