Η πόρτα της Ποίησης είναι κλειστή.
Κανείς δεν την έχει δει
Στο εσωτερικό του σπιτιού.
Άλλοι λένε πως είναι κοπέλα
Άσκημη με μεγάλα γυαλιά
Κι άλλοι πως μοιάζει με γριά
Όμορφη και περιποιημένη.
Τα βράδια ακούγονται βήματα στην κουζίνα.
Υποθέτουν πως καταβροχθίζει λέξεις
Που τις διατηρούσε στο ψυγείο.
Το πρωί καπνός βγαίνει απ’ τις χαραμάδες
Σημάδι μιας γόνιμης αϋπνίας.

Κι όσοι ορκίζονται πως την έχουν δει
Το είδωλό της συνάντησαν
Μέσα στο βαθύ χάσμα του ύπνου τους
Κι όσοι την άκουσαν να μιλάει
Ένας αντίλαλος ήταν απ’ την έρημη πόλη
Ta aπογεύματα του Αυγούστου.

Ακόμη και για τους ποιητές
Η πόρτα του σπιτιού παραμένει κλειστή.

*Από τη συλλογή “Εκτός εαυτού”, εκδ. Στοχαστής, 2015.