Οι καλές προθέσεις αρκούν έλεγες κάποτε

μα το βλέμμα κυλάει στο πάτωμα

και σκαλώνει στη μοκέτα σαν χνούδι

απ’ το κουτί οι ήχοι σαν βγαίνουν, παράλογοι

– οδηγούν τον Παβέζε στη μέθη –

με καπνό και whisky για αίμα

συζητάς για ταξίδια εις μάτην

η ζωή σου εικόνα ασπρόμαυρη

χαραγμένη με ξυράφι στην άκρη
Οι θαμώνες κοπανάνε τα πούλια με δύναμη

και στο τέλος θα κλείσουν το τάβλι.

*Από τη συλλογή “Αγχέμαχες λέξεις”, Εκδ. Άγκυρα.