Τρέφομαι με
αποτυχημένους έρωτες,
Σπέρματα ευνουχισμένων
καλλιτεχνών.
Μοιράζομαι το τελευταίο
μου κρασί
Με συνταξιούχους
δολοφόνους
Ξεπεσμένους
αριστοκράτες
Θρησκόοληπτα
αγοράκια των πάρκων.
Πραιτοριανοί με κεντάνε
με τις λόγχες τους
Βλέπω το ικρίωμα
Οι φυγόδικοι κρύβονται
Οι δήμιοι διευθύνουν
την ορχήστρα.
Αγκαλιάζω τις αλυσίδες
των φρουρών
Το πλήθος ουρλιάζει
Μάνα, πουτάνα, νύχτα
Με κεφάλι λύκου με γέννησες
Ανισσόροπο κι οπλισμένο
Τη λύσσα μου να σκορπίζω
Στους αγρούς που
η εξουσία ορίζει.

***

Ακολουθώ τους ήχους των εκρήξεων
-δεν έχω πλέον επιλογές
-δεν έχω Άνοιξη
Στις δυναστείες δεν έχω θέση.
Ακολουθώ τα ίχνη
Που άφησε το αίμα των εξεγερμένων
Τις κραυγές των φυλακισμένων συντρόφων
Φοράω τα ματωμένα πουκάμισα
Κι αντίθετα στον άνεμο τους προχωράω.
Δεν έχω πλέον διλήματα.
Ή με το δίκιο ή με την εξουσία.
 
***

Δεν θα μιλήσω ξανά
για μικρά λιμάνια
κι έρημους ανθρώπους.
Στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης
θα χωθώ
μ’ αδέσπορα σκυλιά να περπατώ
χωρίς μάτια.
Δεν θα μιλήσω ξανά
για κλειστές πόρτες
και διωγμένα παιδιά.
Στην άκρη αυτού του άδικου κόσμου
θα σταθώ
μονάχος
με μία μολότοφ στο χέρι
την απέραντη νύχτα να κοιτώ.
Δεν θα μιλήσω ξανά.