Εμείς μιας άλλης εποχής
νομίζω είμαστε όλοι νεκροί
νεκροί, χωρίς επιστροφή
μιλάμε μι’ άλλη γλώσσα
εμείς οι κούφιοι θυρωροί
χωρίς ν’ακούμε λέξη
αφήσαμε τη γη
να μένει σταθερή
και φύγαμε για πάντα
εμείς γατούλες της στιγμής
χωράφι δίχως σπόρους
εμείς οι ένοικοι της άλλης μέρας
εμείς ταμπούρλο και βιολί
κι αστραφτερό δοξάρι
ποτέ δεν θα μας θυμηθείς
γιατί είμαστε όλοι ξένοι
εμείς τα μέλη της γιορτής
φορούμε άσπρα ρούχα
εμείς τσογλάνια περιοπής
και μετά φόβου Θεού αλήτες
εμείς κουρέλια της αυλής
της πόρτας οι μεσίτες
σάλια κι έντερα μαζί
της πόλης κατακάθια
φορείς της έντονης ζωής
εμείς φοράμε την στολή
του προαιώνιου ύπνου
εμείς δεν έχουμ’ ενοχές
γιατ’ είμαστε ξεφτέρια
εμείς του κάμπου οι ξεναγοί
και του βουνού οι λύκοι
εμείς που είμαστε τρελοί
κι ακόμα δυνατοί
χωρούμε σε μια κούπα
γιατί δεν είμαστε πολλοί
δεν κάνουμε για φίλοι
εμείς ξυπνάμε το πρωί
χωρίς να πούμε λέξη
κοιτάμε στον καθρέφτη
κι εμείς τα τσόφλια της ζωής
μιλούμε μες τον τοίχο.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Αντίποδες, Νο 50, 2014, ετήσιο περιοδικό του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης.