.εαυτός εαυτού

η πέτρα πίσω από τα μάτια σου

η που δεν της επιτρέπεις

παρά ως το στόμα σου να κυλήσει το περισσότερο
η κι από τ’ άστρα που’ ρθε

κι από τα βάθη

αφήνοντάς σε έκπληκτο από τη σημασία της

έτσι που,

παρ’ όλο το ανατρίχιασμά της

συνεχώς σου υπενθυμίζει

ταυτόχρονα τη γέννησή σας πως ορίσατε,

η πέτρα πίσω από τα μάτια σου

ανάγκη ήταν στην ανάγκη να ομορφαίνει

μιας και από σένα δεν απέμενε σημάδι τις νύχτες

κι ο ουρανός ολοένα χρειάζεται

να κρατάει σημειώσεις

επάνω στις παλάμες σου

ώσπου να πεθάνεις ή

ώσπου να πεθαίνεις

κάθε φορά με μίαν ανάφλεξη

από τυχαίο πυροβολισμό

γιατί και οι λέξεις

εκπυρσοκροτούν τώρα τελευταία
στο κεφάλι σου μέσα

κι η πέτρα πίσω από τα μάτια σου

θραύσμα να είναι πιθανόν

μιας τέτοιας έκρηξης

αιχμηρών

φθόγγων

***

.εσωτερικόν

είμαι θαρρώ

ο ίδιος με μένα

εαυτός εαυτού απαράλλαχτος

και ο που θα’ θελα γίνομαι

ενίοτε περνώντας μπροστά μου σαν άλλος.

αγαπιόμαστε έτσι αμφότεροι

στα ίδια καφενεία

όπου ο ένας

-συνήθως εγώ-

πίνει απ’ τα κερασμένα

διαταράσσοντας έτσι την τάξη των πραγμάτων

ξεγελώντας τους σερβιτόρους

και το Στερέωμα.

*Από τη συλλογή “.ο εαυτός ήχος”, εκδόσεις Εξάρχεια, 2013.