Να πηγαίνεις τειχάκι- τειχάκι την διαδρομή
Από πλανήτη σε κενό αέρος
Να μην
Ψάχνεις μικρό πριγκηπόνησο
Να ματώνουν τα αυτιά από την πίεση
Να μην
Μουσική
Να !Τριαντάφυλλο
Σε γυάλα οι ατμόσφαιρες
Να προκαλείς την ανακύρτωση και τα αγκάθια
Ενός κόκκινου- κλώνος που δεν υπήρξε
Από το χάος να δημιουργεί τάξη κοσμογονική

Κάποιοι ήθελαν ακρόαση καρδιάς και μετά
Θάνατον
Αλλά μόνον βόμβος από εγώ
Έλξη σε γύρω από γη
Σε άσπρο και μαύρο
Και έτσι να μπαίνεις στις μαύρες σήραγγες
Και να μην θέλεις την αντίστοιχη λευκή
Η σκουληκότρυπα διανύεται από απόσταση
Στο συναίσθημα και στον χρόνο
Μετράς και ξαναμετράς στίγματα
Σε πένθιμο ρούχο.
Ίσως να ‘ναι φιαλίδια σκόνης που άφησε
Εκεί σε είχα καρφιτσώσει απαράλλαχτα-
Εδώ

Λούστηκα τη διάμετρο του σύμπαντος
Σε ένα κλείσιμο του δείχτη και του αντίχειρα
Το ξέρεις
Όταν έκανα φυσικό κυάλι να σε δω να
Απομακρύνεις την όψη απ’ τη στιγμή
Που διαθλά το πρίσμα σε όνειρο
Και τούμπαλιν
Στο κέντρο της γης μου
Όταν γεύτηκες την υγρασία μιας σταγόνας
Έιδες τι κάνει η βαρύτητα στις φούστες
Στα παιδικά βλέφαρα
Στην κόγχη του ματιού
Και στο μπράτσο μιας αγωνίας
Που προκαλεί νεφάλωμα;