James Abbott McNeil, Whistler

αγαπητέ Δανιήλ Χαρμς.

δεν έχω νέα σου τελευταία. ανησυχώ. δώσε σημάδι.
ο Βάλζερ σε κάθε γράμμα του ρωτά για σένα. γράφει
κάτι περίεργα. πως μαζεύει χιόνι. για το στομάχι σου.
δεν είναι καλά. παιδεύεται. το ‘ριξε στον περίπατο.
εγώ. εγώ παραιτήθηκα από νυχτοφύλακας. λέω για
εμπόριο δημητριακών. κατά τ’ άλλα υπνωτικά. δεν
με πιάνουν. έτσι όπως μας πάνε θα τρελαθούμε. να
είσαι καλά. ελπίζω. δώσε σημάδι όπως σου ‘πα. και
να τρως. να τρως.

δικός σου,
Χανς Φάλαντα

***

τον Εμίλ Σοριάν τον συνάντησα πρώτη φορά στη Σίφνο.
δεν είπαμε πολλά. ξαναβρεθήκαμε στο Βουκουρέστι.
θυμάμαι τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του.
με ρώτησε για τον δρόμο Θεσσαλονίκη-Πήλιο. αν έχει
κλειστές στροφές. τελευταία τον είχα πετύχει στο
Παρίσι. δεν έχω άλλους πειρασμούς, μου λέει, θέλω
ρουμάνικο κερί στα χείλη και έφυγε.
-έμεινα να τον κοιτώ,
στο οπισθόφυλλο.

* Κυριάκος Συφιλτζόγλου, “Στο σπίτι του κρεμασμένου”, εκδόσεις Θράκα, 2015 (σελ. 13 και 15).