ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΟΝΟΜΑ

Εγώ θα γράψω για την Ανθή
που έσβησε σαν το πουλάκι
όταν τη σήκωσε ο πατέρας τρεις φορές
μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς
για να μην ταξιδέψει δίχως όνομα.

Που την πήρε το σκοτάδι πριν
τον βίο της να ξεδιπλώσει
και δεν πρόλαβε να σχηματίσει χαρακτήρα.
Αυτός ο τάφος,
που μέσα τώρα κατοικεί
δεν τής ανήκει.
τον πήραν άλλοι.

Τον καταπάτησαν, όπως συχνά συμβαίνει,
ξένοι ή συγγενείς δεν έχει σημασία
και κανείς δεν ξέρει πια
ότι κι αυτή είναι εδώ βαθειά στο χώμα.

Και πώς να το ξέρει,
αφού κανένα μάρμαρο δεν γράφει τ’ όνομά της
κι από καιρό πάνω στη γη όλα έχουν αλλάξει;

***

ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Άκου παιδάκι μου,
να γράψεις
καλά και για τους άλλους.
Ήταν κι αυτοί καλοί.

Όχι μονάχα για τους δικούς μας…

Καλά να γράψεις.
Και για τους άλλους.

***

ΒΡΑΔΥ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

Πέφτει το σούρουπο αργά
και με πλακώνει.
Οι ίσκιοι μεγαλώνουν,
σκαρφαλώνουν
πιάνουν ταβάνι.

Καθόμαστε στο παραγκώνι
και μού μιλά,
εικόνες και ήχοι απλώνονται μπροστά μου
κι ο ύπνος, με παίρνει με τα λόγια του.

*Από τη συλλογή “Κλίνη Σπόρου, Καλή”, εκδόσεις Οροπέδιο, 2010 (σελ. 33, 37 και 41).