Ποιητική τέχνη

Να λευτερώσω τη γλώσσα, έτσι ώστε να μην εμποδίζει
το προϊόν
που ξεχύνεται από μέσα, υποκινημένο
από μια εσωτερική δύναμη
και το επιτήδειο παιχνίδι του νεφρού και του διαφράγματος,
να επιμείνω πιέζοντας τους μυς
σαν να απέβαλα
ένα άλογο ή έναν κύκλωπα,
να επαναλάβω τη διαδικασία
προκαλώντας την ακόμα και με τα δάχτυλα
ή με κάποιο τραχύ υλικό,
ώσπου ν’ απομείνω άδειος, ισχνό δέρμα μοναχά,
ασκί για κρέμασμα από το πρώτο δέντρο,
καταβεβλημένη μήτρα αυτού που πετά, ίσως του φωτός.

***

Μόλις για λίγο περισσότερο φως

Για πολύ καιρό υπήρξαμε δεσμώτες των εννοιών.
Αρκετοί έχουν πεθάνει για μια λέξη
ή λιγότερο, για τη σκιά γης,
για να εξακολουθήσουν να το κάνουν.

Ας είμαστε πιο ειλικρινείς: παλεύουμε, ναι,
αλλά μόλις για λίγο περισσότερο φως,
για την αξιοπρέπεια να το έχουμε επιχειρήσει.

***

Ένα άλογο τραγουδά πάνω στη γη

Δεν είναι απαραίτητο να δεθεί σε ένα δέντρο.
Πρέπει να ανοίξει τα αφτιά, να προετοιμάσει το βλέμμα,
να εισπνεύσει τον αχνό που ανέρχεται από την άβυσσο.
Τότε προβάλλει κάτω η κυανή νύχτα,
δοκιμάζει την κοψιά του κόντρα στ’ αστέρια
και καρφώνει το τραγούδι στη σάρκα μας
που ματώνει υπάκουα προςμτο σκοτάδι.
Μια φορά σε κάθε άνθρωπο δίδεται αυτό το θαύμα.

*Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στην ποιητικη ενότητα “Τραχύ υλικό” που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Οι γάτοι της Ακρόπολης και άλλα ποιήματα”, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2012. Μετάφραση από τα Ισπανικά: Χαράλαμπος Δήμου. (Σελ. 13, 17 και 21).