Βραδιάζει
Ξημερώνει
Βραδιάζει
Βραδιάζει
Και βογγάει η διπλανή μου
Ατμομηχανή θανάτου
Στο θάλαμο 218
Στο τάδε τμήμα του λευκού εντέρου…
Χθες πάλι γέννησα σκατά
Χθες πάλι της φυσαρμόνικας ο ήχος
Και θά ‘λεγε κανείς πως παίζω
όπως ακριβώς και χέζω
Ύπτια και λαχανιαστά
Ύπτια και υπερβολικά
Ύπτια…
Όσο το επίτηδες και η θύμισή του
Σαν φθινοπωρινό “ατύχημα”.

10/10/1984

*Δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος της μηνιαίας αντιεξουσιαστικής εφημερίδας ‘Η Αρένα”, Αθήνα, Νοέμβρης 1984, σελίδα 5.