Εάν βρίσκεσαι στον δρόμο για το άδειο δαμάσκηνο
του ήλιου
δεν χρειάζεται να κοροϊδεύεις την γλώσσα που έχει
χρώμα κρασιού
αλλά εάν οδεύεις προς έναν θυμό της δεκάρας
πάνω από τον κέρινο ωκεανό ενός λιμενεργάτη
τότε, θυμήσου: όλες οι μακριές πυτζάμες είναι
παγωμένη σκόνη
εκτός εάν ένα τσεκούρι κόψει την φλέγόμενη
τεχνητή μου σπηλιά.

Είσαι ό,τι πρέπει για τις αποικιακές σαύρες
και πάνω από τα λουτρά του αφτιού σου
κρανία θα ψιθυρίσουν
για μια αγάπη για το βίαιο μαστίγιο ενός κάβουρα
και το δίχως άκρες νησί της απόρριψης θα πάρει θέση
δίπλα στο πτώμα ενός σκύλου
που προλαβαίνει πάντα έναν κυκλώνα
στην τρελή διαδρομή για το γάντι
πυγμαχίας του Απόλλωνα.

Καθώς τα δάχτυλά σου έλειωναν μια έρημο
έγινε μια προσπάθεια να παντρευτεί ο κρινοσυκοπόδαρος δράκος
γοργόνες τριγυρίζουν και παίζουν με έναν ζωντανό σταυρό
ένα παιδί επινοεί έναν υπέροχο κουβά με μάτια
κι εγώ απελευθερώνω την ανατολή των επιθυμιών σου.

Ο πάταγος της καρδιάς σου
που χτυπά καθώς προχωρά μέσα από έναν πυρετό ψαριών
ακούστηκε σε κάθε πλήθος εκείνης της διψασμένης αυριανής ημέρας
και το ταξίδι σου τελειώνει στο χορόδραμα των
φωτισμένων με κεριά μαλλιών μου.

*Από τη συλλογή “Touch of the Marvelous” (“Άγγιγμα του Θαυμαστού”), 1966. Μετάφραση: Σωτήρης Λιόντος. Τα πήραμε από το περιοδικό της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών “Κλήδονας”, τεύχος 1, Σεπτέμβρης 2006 (σελ. 31-32).

η ακτή επανέρχεται στη σκέψη μου. δεν ξέρω αν είναι ως σύνορο ή ως έμφυλη
πραγματικότητα. τα πράγματα ανασυντίθενται, αναμοχλεύονται.

από το δρόμο θόρυβοι

φορές φορές

είναι βροχή η σκόνη

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Κηρύκειον στο http://kirikion.blogspot.com

Στη χώρα της άπνοιας και του ύπνου
Είμαστε κληροδοτήματα ανέμου
Φυλάμε επαναστάσεις και βιβλία
Από τη belle epoque του πνεύματος
Τότε που η αντίσταση ήταν τόπος
Όταν τα μάτια σέβονταν τις λέξεις
Κι οι εικόνες δε σκούριαζαν στο νου
Χάθηκαν οι παμπάλαιοι ήχοι
Σε θρυμματισμένες ακροάσεις
Και άηχες ψηφιακές συνάψεις
Ενδιάμεσα παρέλαση ωχρών ποδιών
Όσο ψηλότερα τόσο χειρότερα
Όποιοι σαλιώνουν το φιτίλι της μνήμης
Χωρίς φλόγα καίγονται εύκολα
Είναι θέμα προτίμησης ή αποτίμησης
Όλα τ’ άλλα νόθα παιδιά του τίποτα S.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο Αποδράσεις του Νου στο http://apodraseistounou.blogspot.com.au/2015/03/blog-post_14.html

Στην αρχή και στο τέλος του έρωτα
Ερωτεύεσαι με τον ίδιο τρόπο
Με ίδια αυταρέσκεια
Στη αρχή για το άγνωστο
Στο τέλος για το οικείο που απομακρύνει
Στη διάρκεια για το παραλήρημα
Με τον ίδιο ορμητικό στοχασμό μπαίνεις
Την ίδια γοητεία για την γοητεία
Την ίδια γοητεία για το ξεφλούδισμά της
Έτσι με πληρότητα για το συγγενές και το ανόμοιο
Φεύγεις
Με ένα κενό να χάσκει σαν γέλωτας σατυρικός
Που δείχνει τα δόντια
Μετρημένα φιλιά του χρόνου
Που υπήρξαμε και δεν υπήρξε
Ένοχοι της ηδονής της αυταπάτης
Για διάρκεια

Να φύγω, δε θα το ‘λεγα
να μείνω – αλλά πού;
Οι απουσίες τεντώνουν τα νεύρα
φλέβες ρουφάνε τον ύπνο
κι η ανάμνηση ένα τασάκι στάχτη.
Η επανάσταση σε απεργία διαρκείας
ψέματα πολλά, χρώματα λίγα
χιλιόμετρα η εγκατάλειψη.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς
φόρεσα ένα γυάλινο κεφάλι χωρίς σκέψεις
και πλύθηκα με νερό καθαρό.
Ύστερα έπιασα τον ήλιο απ’ το σβέρκο
παρήγγειλα ωραίες ανάσες
περπάτησα σε άσπρα χώματα.
Κατά το απόγευμα άρχισα να κρυώνω.
Τα μάτια μου δεν είχαν ορατότητα
τα αυτιά μου άκουγαν μόνο κλάματα
τα χέρια μου άγγιζαν την επανάληψη.
Με βρήκε το βράδυ στην πολυθρόνα
να σχεδιάζω την αυριανή μέρα:
να φύγω, μάλλον δύσκολο
να μείνω – στο ίδιο μέρος;

Η γη είναι ο τόπος σου κι εσύ ο ομφαλός της.

*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”.

Γυρίζει γυρίζει φριχτά
ο στρογγυλός ο δρόμος
γυρίζουν γυρίζουν φριχτά
στο στρογγυλό το δρόμο
χιλίων ειδών ανθρώποι
μηχανές ποικίλων μορφών
γυρίζουν γυρίζουν σιγά
οι κουτσοί οι τυφλοί και οι γέροι
το δίτροχο με το μισόνεκρο μουλάρι
το τραμ τρία που σταθμεύει εκεί κοντά
το κίτρινο τραμ ανάμνηση βελγικής εταιρίας
γυρίζει γυρίζει σιγά
η κοκότα που κάνει τροτουάρ
και ο ομοφυλόφιλος νέος
και πίσω από το νέο
απόστρατος ανθυπολοχαγός
ήρωας σε δυο νικηφόρους πολέμους
και πρώην μπράβος στη Σμύρμη μέσα
γυρίζει σιγά σιγά
το παιδί που δεν αγαπάει το σχολειό
κι ο άνεργος που από κάπου περιμένει δουλειά
πλήθος κόσμου γυρίζει συχνά
τα πρωινά στην πλατεία της Ομόνοιας
πλήθος πραγμάτων γυρίζουν σιγά
ολημερίς στην κεντρική την πλατεία
χαντάκια μικρά κάθε είδους
κουρελάκια που άλλοτε ίσως νάταν ωραία
κι η σκόνη κι αυτή γυρίζει σιγά
κι η πλάκα του φωνογράφου
σιγά γυρίζει ένα παλιό ταγκό
Continue reading →

Τις νύχτες
η ψυχή κολυμπά
σε αλησμόνητες καταστάσεις
που μαρμαρώνουν τους δείκτες,
ώσπου να γίνει η καισαρική
και να ακουστεί η κραυγή

Νέττα, 23/9/2014

Μητέρα Ύδρα
Μητέρα της μητέρας μου
Το χρυσό κλωνάρι ανθίζει στα περιβόλια του κόσμου

‘Έφτασε η ώρα να ξυπνήσεις από της αβύσσου τα βάθη
Αυτή την σφαίρα να κάνεις ξανά έδρα του θρόνου σου

Μητέρα μου συνώνυμη του Τυφώνα
Τον πανικό ήρθε η ώρα να σκορπίσεις
στις καρδιές και τα βλέμματα των ανθρώπων

Με το ένα πόδι στο 0 και το άλλο στο 7 βαδίζουμε
ώσπου να εξέλθεις από τα υγρά όνειρα στην στερεή Γη

Μητέρα μου αρχαία και άκαρδη
κουράστηκα να κρύβομαι μέσα στις γενεές
σε ξένες σάρκες να γεννιέμαι

Στον θαμπό κόσμο των ανθρώπων να τριγυρνώ
από το σκοτεινό νερό σου αποζητώ να ξεδιψάσω

Στο αίμα των εχθρών σου θα λουστώ
και τα κεφάλια τους στα χέρια θα κρατώ σαν τρόπαια

Όταν εσύ τα μάτια μου ξανά ανοίξεις
με φίδια τον κόσμο για να ζώσεις

θα ξεχωρίσει τότε το ασπράδι από τον κρόκο
και εγώ θα πάψω να ρωτώ

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή Επικράτεια του Μηδενός στο http://epikrateiatoumidenos.blogspot.com