Όταν σου κάνω έρωτα
προσπαθώ
κάθε άγγιγμα της γλώσσας μου
να είναι δήλωση
σ’ αγαπώ
πείραγμα
σ’ αγαπώ
σφυροκόπημα
σ’ αγαπώ
λιώσιμο
σ’ αγαπώ

και οι ήχοι σου ξεχύνονται
θεέ μου!
χριστέ μου!
και σκέφτομαι
ορίστε, κάποιος τύπος
παίρνει πάλι τα εύσημα
για όσα
έκανε μια γυναίκα.

*Το ποίημα προέρχεται από μικρό φυλλάδιο με ποιήματα της μαύρης φεμινίστριας, λεσβίας και αγωνίστριας για τα δικαιώματα των μαύρων των ΗΠΑ, Pat Parker (1944-1989) που κυκλοφόρησε από κοινού το ποιητικό περιοδικό ‘Τεφλόν” και η Μιγάδα – ομάδα γυναικών ενάντια στις νέες πειθαρχήσεις.

Φως πληρωμένο και ξοδεμένο
Σκοτάδι συντροφικό
Άγοντες και φέροντες
Οι περιούσιοι έρωτες των αόμματων σκιών μας
Τυφλές επενδύσεις των ονείρων
Ρακοσυλλέκτες των μεταφυσικών στιγμών μας
Όλο κάτι να μαζέψουν
Όλο κάτι να ξοδέψουν Φως φως φως
Να συντηρείται το σκοτάδι.
Σπαρμένο στ’ άρματα του φόβου διακορευτή
Προελαύνοντας
Μονήρες κύτταρο
Ακολουθώντας την ωσμωτικότητα
Εκατέρωθεν μίας και μόνης μεμβράνης
Ενδο—κι εξω—κυττάρια διάχυσις
Ανιόντων και κατιόντων
—αρνητικά και θετικά φορτισμένων—
Παθών και λαθών
Κατ’ αντιστοιχία απόλυτη.

*Από τη συλλογή “Εκπνοές”, Εκδόσεις Ίκαρος (2014).

Artwork: Frana

IX

Δεν έχω χρόνο για τον έρωτα
Ο έρωτας δεν έχει για μένα ούτε χέρια
Ούτε πόδια ούτε σώμα ούτε στόμα.
Η απουσία ζωγράφισε όμως μια επιθυμία
Ένας άντρας μια γυναίκα
Δυο στάσεις δυο όρθιες
Φιγούρες ο άντρας
μπροστά και η γυναίκα γερνάει
τις πλάτες στο μολύβι στον άντρα και στον
Έρωτα
Δύο βήματα μπροστά, ένα λεπτό
Η γυναίκα κοιτάει
Στέκεται στο πλάι ενός άλλου
Κοιτάνε χαμένοι και οι δυο
Το μολυβένιο περιβάλλον
Αποτρεπτική κοινωνία
Δίχως χρόνο, χέρια, πόδια
Ούτε σώμα
Ούτε στόμα.

X

Ήπιε τον καφέ, κοίταζε τον δικό μου
Είναι καλό;
Ναι, θες να δοκιμάσεις;
Το δοκίμασε
Του άρεσε
Γιατί πείρες Γαλλικό;
Επειδή δεν έχει Ελληνικό.
Από δω και τώρα θα πιεις αυτό
Το Ιταλικό.
Έχει και γάλα, είναι πιο παχυντικό.
Το χρειαζόταν.
Ήπια το δικό του,
Το Γαλλικό
Ήταν πικρό
Και έτσι ήπιαμε από τον ένα
Και τον άλλο ο καφές
Πέρασε η ώρα
Έκλαψα. Μίλησα.

Έψαξα την ψυχή μου
μέσα στους δισταγμούς και τις παλινωδίες
στη βοή του πλήθους και την ερημία της μουσικής
στους ακροτελεύτιους έρωτες
στα μάτια των περαστικών που αναζητούν το φως τους
στις βρόμικες σημαίες στα μπαλκόνια των κτιρίων
στη μεθεόρτια μελαγχολία μετά την κραιπάλη
στα συνθήματα στους τοίχους
στο παγωμένο χαμόγελο αρχές της άνοιξης
στην απεραντοσύνη μιας τελειωμένης μέρας
στις τρύπιες πολυθρόνες των νεοκλασικών σπιτιών
σ’ ερημικές παραλίες και σε ανέραστες γιορτές
στις αποτυχημένες εξεγέρσεις κατά της μοναξιάς.

Έψαξα την ψυχή μου
στα σκονισμένα κιονόκρανα των ναών
στην ξαφνική άφιξη του καλοκαιριού
στα τροχιοδεικτικά βλήματα
στα φοβερά σημεία των καιρών
στα εκμαγεία των μουσείων
στα χαρακώματα της νύχτας και στην αποπλάνηση του μυαλού
στα υπεραστικά δρομολόγια επαρχιακών πόλεων
στους φωτεινούς σηματοδότες κάτω απ’ το ράπισμα της βροχής
στα ασύστολα ψεύδη που λέγονται στις προεκλογικές συγκεντρώσεις
στο εναρκτήριο λάκτισμα μιας ακόμη κοροϊδίας.

Έψαξα την ψυχή μου και δεν τη βρήκα
παρά μόνο στη μοναξιά…

*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”, εκδόσεις “Στοχαστής”, 2014.

ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Στο ποδόσφαιρο ο όρος «λευκή ισοπαλία» χρησιμοποιείται για αγώνες που λήγουν ισόπαλοι και δίχως τέρματα. Αυτό το μηδέν – μηδέν συνήθως αποτελεί προϊόν ενός βαρετού και φαινομενικά ατελέσφορου για τα συλλογικά ήθη και έθιμα αγώνα, καθώς η απουσία γκολ στερεί από το κοινό ένα αποτέλεσμα αριθμητικά μετρήσιμο και προσδιοριζόμενο -αναλόγως την πλευρά με την οποία έκαστος έχει ταχθεί- με θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Υπακούοντας ανάλογα και η ελληνική ποίηση σε μια «ποδοσφαιρική» λογική, μοιάζει να επιζητά, σύμφωνα με τις κάθε φορά επίκαιρες συνθήκες μια περήφανη νίκη ή μια καθολική ήττα, ώστε φορτίζοντας υπέρ του ενός ή του άλλου πόλου, να παράγεται πεδίο ικανό να ηλεκτριστεί ο έντεχνος λόγος. Αναμφίβολα, η διαχείριση ενός υλικού «επιδερμικά» ουδέτερου, όπως ενός ισόπαλου αποτελέσματος, προκαλεί σαφώς αμηχανία, ιδίως στους εθισμένους στην ευκολία της θεωρίας των άκρων. Μα πέρα από το προαιώνιο δίπολο νίκη-ήττα, υπάρχει και ο ισημερινός της ύπαρξης, όπου φως και σκοτάδι μοιράζονται το κράτος και την εξουσία της ζήσης.

Μπορούμε να θεωρήσουμε από τη μία το λευκό χαρτί ως μηδέν και από την άλλη τον βίο του ποιητή-ανθρώπου ως άλλο μηδέν. Κάθε μηδέν προκύπτει από αλλεπάλληλες προσθαφαιρέσεις και μοιάζει να φέρει μια ολόκληρη ιστορία που κρύβεται πίσω από ένα συμβολικό κενό. Κανένας άλλος αριθμός εξάλλου, δε συμπυκνώνει με τόση νοηματική πυκνότητα την ανθρώπινη περιπέτεια. Υπό το πρίσμα αυτό , η πάλη του δημιουργού με τον σκληρό καθρέφτη του λευκού χαρτιού δεν καταλήγει οριστικά, παρατείνοντας μια κατάσταση εκκρεμότητας και επισφαλούς ισορροπίας . Στην περίπτωση του Τάσου Πορφύρη, η παράταση της αγωνίας του παιχνιδιού, συνεπικουρείται από μια «ερασιτεχνική» αντίληψη του, μακριά από νοσηρούς επαγγελματισμούς που μπορούν να το εκτρέπουν προς έναν άνευ όρων πόλεμο. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τη συνεχή παράβαση των δοσμένων κανόνων και τη σπατάλη των αποκαλούμενων «χρυσών ευκαιριών». Γι’ αυτό και η γραφή του στο τέλος μοιάζει να αφήνει το χαρτί λευκό με μια αθωότητα σχεδόν παιδική που τροφοδοτεί έναν ανυποχώρητο ουμανισμό καθώς ομολογεί την ενοχή του «Γιατί ήμουν ένας άσπρος τοίχος/και δέχτηκα όλα τα συνθήματα/και στον ιστό μου κυμάτισαν όλες οι παντιέρες»1
Continue reading →