Ντέμης Κωνσταντινίδης, Τέσσερα ποιήματα

Pejac, New Order

Pejac, New Order

Από τα χείλη σου
Που ‘ναι σαν ψέμα
Του Πρωταπρίλη
Φιλιά αδέσποτα
Μ’ ήσυχο βλέμμα
Γυρνούν το δείλι.

***

Δε φτούρησε σ’ εμάς το δίκιο
Στο σώμα η ψυχή μ’ ενοίκιο
Δε φτούρησαν τα τόσα πάθη
Όλα τα νιώσαμε έν’ αγκάθι.

Μια μέρα, χάραμα κι αντάμα
Χωρίς αντίο, χωρίς γράμμα
Αφήσαμε συγκινημένοι
Την κοιμισμένη ειμαρμένη.

Αιθέρια, ανύποπτη, ωραία
Τόσο ολοκληρωτικά μοιραία
Γαλήνια καθώς κοιμόταν
Ποιος να το πει τι ονειρευόταν…

***

Στην έρημο του ανύπαρχτου
Χάσκουν μακριές οι νύχτες
Τα καραβάνια δεν περνούν
Νεκρός σκορπιός ο χρόνος.

***

Τρυφερό πρωί
Πάχνη στα φύλλα
Αδέσποτο πουλί
Φωλιάζει στα ξύλα.

Είναι μωρό
Περιμένει τη μάνα
Απ’ τον ουρανό
Να φέρει το μάννα.

Περιοδικό Vakxikon.gr [ Μάρτιος 2015 ] Τεύχος 29

unnamed

Ο ΚΗΠΟΣ ΕΜΠΑΙΝΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ *στίχος του Οδυσσέα Ελύτη

Περιοδικό

Κυκλοφορεί στις 30 Μαρτίου 2015, το 29ο τεύχος του περιοδικού Vakxikon.gr, με τίτλο Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα: Συνεντεύξεις του Λιάκου Μπουρνόβα, του Λέοντα Ναρ, της Όλγας Κοτσιρέα, του Μαρίνου Σκλαβουνάκη, του Παναγιώτη Μανιάτη, του Δημήτρη Χαρίτου και του Sillyboy.
*
Δοκίμια και κείμενα από τους: Χριστίνα Λιναρδάκη, Δήμο Χλωπτσιούδη, Κυριάκο Μαργαρίτη, Απόστολο Θηβαίο, Ντέμη Κωνσταντινίδη, Θεοχάρη Παπαδόπουλο και Αγγελική Δημουλή.
*
Παρουσιάζονται ανέκδοτες μεταφράσεις των Βίτσετσαλφ Πιέτσουχ (από την Ελένη Κατσιώλη), Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς (από την Άρτεμις Μιχαηλίδου), Στεφάν Μαλλαρμέ (από την Ανδρονίκη Δημητριάδου), Μαρκ Στραντ (από την Ασημίνα Ξηρογιάννη), Τζων Μπέρνσαϊντ (από την Χριστίνα Λιναρδάκη), Μάριο Ντομίνγκες Πάρρα (από την Άτη Σολέρτη) και Αντουάν Εμάζ (από την Αγγελική Δημουλή).
*
Στα Φύλλα Λογοτεχνίας παρουσιάζουν ανέκδοτη ποίηση τους οι: Δημοσθένης Αγραφιώτης, Γιώργος Δουατζής, Αλέξανδρος Μηλιάς, Σταμάτης Πολενάκης, Ζ.Δ. Αϊναλής, Αντρέας Πολυκάρπου, Αθηνά-Στυλιανή Μίχου. Ανέκδοτο πεζό οι: Αθηνά Χατζή, Αλέξαδρος Κεφαλάς, Μαργαρίτα Θωμά. Στις προδημοσιεύσεις, διαβάζουμε αποσπάσματα: από το Pulp του Τσαρλς Μπουκόφσκι, τον Ζωντανό νεκρό του Ουίλκυ Κόλλινς και την Καταιγίδα, θυέλλας λόγια του Ντενί Εμορίν. Στις επιφυλλίδες συναντάμε τις στήλες της Αναστασίας Γκίτση, της Άτης Σολέρτη, της Ρένας Τριανταφύλλου. Καθώς και τις γνώμες των: Ντέμη Κωνσταντινίδη, Ειρήνης Παραδεισανού και Μαρίας Γιαννάτου.
*
Διαβάσαμε 14 βιβλία πρόσφατης παραγωγής. Γράφουν οι: Γιάννης Παπαγιάννης, Διονύσης Μαρίνος, Κατερίνα Μαλακατέ, Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Αναστασία Γκίτση, Αλεξία Νταμπίκη, Τζούλια Γκανάσου, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Πωλίνα Γουρδέα, Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Τέσυ Μπάιλα, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Απόστολος Θηβαίος.
*
Παρουσιάζονται εκθέσεις του ζωγράφου Γιάννη Μιχαηλίδη σε επιμέλεια-πρόλογο Σωτήρη Κακίση, της εικαστικού Tina Spinelli, της ποιήτριας Ασημίνα Ξηρογιάννη με κολάζ, καθώς και φωτογραφίες των Σμαρώς Πλατιώτη, Βαλεντίνας Παρασκευαΐδου και Αναστασίας Γκίτση για την παράσταση Κανελόριζα.
**
Τέλος, μαζί με το νέο τεύχος, οι εκδόσεις Vakxikon.gr κυκλοφορούν τα παρακάτω βιβλία: – Παγκόσμια Ιστορία της Τρομοκρατίας, του Γιώργου Μπλάνα [ συλλογή δοκιμίων ] – έντυπο & e-book – – Τέσσερις ώρες αγκαλιά/Μαρίας εγκώμιον, του Σωτήρη Κακίση [ συλλογή διηγημάτων ] – έντυπο & e-book – – Τα ραδίκια ανάποδα/Τα (ανάποδα) ραδίκια ανάποδα, του Γιώργου Γαλίτη [ θέατρο ] – έντυπο & e-book – – Δαίμονας χωρίς ταυτότητα, της Άτης Σολέρτη [ νουβέλα ] – έντυπο & e-book – – Ερημία παθών β’ έκδοση, της Άτης Σολέρτη [ ποίηση ] – έντυπο & e-book – – Πέτρα και ευαγγέλιο, της Ανδρονίκης Δημητριάδου [ ποίηση ] – έντυπο & e-book – – Ονειρικοί δρόμοι, της Λίτσας Καβάκου-Στρατηγού [ ποίηση ] – έντυπο & e-book – – 17 κολάζ πάνω σε 17 ποιήματα του Κ.Π. Καβάφη, του Γιώργου Δρίζου [ ποίηση/εικαστικά ] – αποκλειστική διακίνηση σε συνεργασία με τις ελβετικές εκδόσεις Verlag an der Friedensgasse –

Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο του Βακχικόν, Ασκληπιού 17 Αθήνα. Διακίνηση: Εν Αθήναις, Αχιλλέας Σίμος, Μαυροκορδάτου 9 Αθήνα. Και σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

Μυρίζει καμένο – ακόμα

I Christina's avatarΤα χρώματα της σκέψης

το δέρμα μου γεμάτο γκρεμούς
τα δάχτυλα μου ράγες-σπασμένες-να θυμίζουν πως κάποτε
εδώ τρέχανε όνειρα και ξεκινούσαν ιστορίες
το στόμα μου μετατράπηκε σε ναρκοπέδιο
δεν μπορεί να ανοίξει-φοβάται μη ξαφνικά φτύσει
καμιά από τις νάρκες που του χάρισες-γλυκά
κι έτσι το κορμί θα χάσει κάθε απόδειξη λεηλασίας του
οι αποδείξεις λεηλασίας της ψυχής-μου είπανε-δεν προσμετρώνται στα δικαστήρια
θα χάσω τη δίκη
βύθισα τα όνειρα μου στον πάτο μιας θάλασσας
-ούτε θυμάμαι τ’όνομα της πάνε χρόνια-
και τα δεσα με το κορμί μου
για να μην εξεγερθούνε καμιά μέρα
και βγούν στην επιφάνεια
τώρα όταν το αίμα μου εξατμίζεται αφήνει ένα στρώμα σκουριάς
και η εστίαση του φακού μοιάζει να χάνεται όταν περνάς εσύ από μπροστά
η επιγραφή δηλώνει “ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΗ”
και την έμπηξες βαθιά στα μάτια μου την ώρα που έφευγες
ευχαριστώ που προνόησες να πάρεις και τα χαμόγελα μου μαζί

View original post

Ανν Σέξτον, Ξιφολόγχη

stelladou's avatarΨυχοναύτες

Parthenis

.

Τι μπορώ να κάνω μ’ αυτή την ξιφολόγχη;

Να στήσω μία τριανταφυλλιά;

Ή να τη χώσω στο φεγγάρι;

Ή μήπως με την κόψη της να ξύριζα τα πόδια μου;

Ή μήπως να καμάκωνα ένα ψάρι;

Όχι. Όχι.

Την έφτιαξα

για σένα

στα όνειρά μου.

Τα μάτια μου ήταν κλειστά.

Ήμουν σε στάση εμβρυακή,

όμως μια ξιφολόγχη είχα στα χέρια μου

που προοριζόταν για τη γη του στομαχιού σου.

Ο αφαλός το αίνιγμά του τραγουδούσε.

Τα έντερα ελίσσονταν σαν δρόμοι αλπικοί.

Φτιάχτηκε για να εισέλθει μέσα σου

όπως εισήλθες μέσα μου εσύ

και κόβοντας να σε γεμίσει φως της μέρας,

να ελευθερώσει τη θαμμένη σου ενδοχώρα,

να ελευθερώσει το κουτάλι που με τάισες,

να ελευθερώσει το πουλί που είπε άντε γαμήσου,

να το σμιλέψει σε άγαλμα μέχρι να γίνει άσπρο,

και τότε θα μπορούσα να το βάλω σε ένα ράφι,

ένα αντικείμενο άλογο σαν πέτρα,

όμως με όλους τους παλμούς

View original post 12 more words

Βύρων Λεοντάρης, στίχοι

Artwork: Frana

Artwork: Frana

Αγριομυρίκη εν τη ερήμω
/ επικατάρατος εν γη αλμυρά…
……………………………………………………………….

Έμπλεος από σένα
πώς κι από πού να σε φωνάξω;

Χύνεται μέσα μου η φωνή μου
και δεν μ’ ακούς και δε μ’ ακούω
και σε ζητώ και δε σε βρίσκω
γιατί είσαι όπου είμαι
κι είμαι όπου είσαι
και κανείς μας δεν είναι όπου είναι.

Απροσδιόριστοι στον κόσμο
Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα
έρωτα το είπαν
ποίηση το είπαν…

Ας ήταν να βρεθούμε
έξω από μένα
έξω από σένα
γιατί περνάει η ώρα και βραδιάζω.

Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να’ σουν
να μου γνέφεις
απ’ τα βαθιά των ημερών.

II

Tώρα που δεν μπορώ παρά να με θυμάμαι μόνο
ξέρω, δεν ήταν έτσι, τίποτε δεν ήταν
αλλιώς έγιναν όλα.

Η μαρτυρία μου ασαφής. Τι υπεκφυγές, τι συγκαλύψεις
σε λόγια, σε γραφτά και σε φερσίματα…
Αλλά πώς να τα πω και φαντασίας καμώματα όλα αυτά;
Δε γίνεται.

Πώς να αναιρέσω μια κατάθεση
πώς να διευκρινίσω μια ζωή;
Το ειπωμένο με εκδικείται
κι ανεξιχνίαστο μένει πάντα το υπαρκτό.

Σίγουρα κάτι μου διαφεύγει
κάτι που λάθος το έζησα και λάθος με έζησε
κι όλο και σκοτεινιάζει γύρω μου
κι όλο και σκοτεινιάζει.

Πού βρίσκομαι
Τι ώρα να ‘ναι.
……………………………………………………………….

Έτσι το θέλησα και μη ρωτάς
Κι αν τώρα θλίβομαι είναι που σ’ αφήνω
στους πέντε δρόμους δίχως να ‘χω πει
για σένα όσα σου άξιζαν και δίχως
να σε δοξάσει ένας μου στίχος
Τόσο βαθιά τόσο πολύ
σε σώπασα μεσ’ στη ζωή μου
Δεν ήτανε για να φανερωθεί
ούτε με ουράνια λόγια να ειπωθεί
αυτό το μυστικό που ήσουν κι ήμουν
Σε όσους με ποιήματα τα αισθήματα μετρούν
τι θα ‘χεις από μένα να τους δείξεις;
Μια τέτοια αγάπη… δίχως αποδείξεις…
Και ποιος αυτός ο Βέρνερ Λέιο θα ρωτούν
Με τι καρδιά με τι πνοή είχα πάρει
τη ζωή… Μα δεν την άλλαξα· ούτε εσύ
Γι’ αυτό λοιπόν «χαμένη υπόθεση»
ο ποιητής Βύρωνας Λεοντάρης

*Από τη συλλογή “Εν γη αλμυρά”.

** Από http://itzikas.wordpress.com και http://poihshkaipoihtes.blogspot.com

Roberto Bolaño, Αποσπάσματα

1620295_812698178746650_283656869_n


Ντετέκτιβ συγχυσμένος… Πόλεις ξένες

με θέατρα με ελληνικά ονόματα

Τα αγόρια απ’ τη Μαγιόρκα αυτοκτόνησαν

στο μπαλκόνι στις τέσσερις το πρωί

Τα κορίτσια έσκυψαν απ’ το παράθυρο

με το που άκουσαν τον πρώτο πυροβολισμό

Διόνυσος Απόλλωνας Ερμής Ηρακλής…

Με ποικιλία
Το ξημέρωμα

πάνω στα ευθυγραμμισμένα κτίρια

Ένας τύπος που ακούει τις ειδήσεις μες το αμάξι

Και η βροχή που κουδουνίζει πάνω στη σκεπή

Ορφέας…

*Μετάφραση: Κωσταντίνα Παναγοπούλου-Pérez
***Από το http://www.poiein.gr/archives/26039/index.html

Περιοδικό (δε)κατα, τεύχος 40 (χειμώνας 2014)

pandoxeio's avatarΠανδοχείο

Δ40

Φάκελος: Η επόμενη μέρα

Το ζήτημα είναι να βρει κανείς έναν τρόπο για να «βλέπει» τους ανθρώπους και κατά συνέπεια τον εαυτό του. Φυσικά οι άνθρωποι «φαίνονται» παντού: στους δρόμους, στα κέντρα, στη λαχαναγορά ή στα ανώτερα ιδρύματα. Οι άνθρωποι, κατά το κοινώς λεγόμενο, είναι παντού οι ίδιοι. Ωστόσο τα ζωτικά ένστικτα δεν έχουν παντού την ίδια ισχύ. Αν για παράδειγμα αναλογιστεί κανείς τα λογοτεχνικά έργα που του αρέσουν, θα διαπιστώσει με κάποια έκπληξη ότι πρόκειται για έργα που μιλούν για οριακές καταστάσεις (πολέμους, έρωτες, κινδύνους) οι οποίοι φέρνουν τους ήρωες σε επαφή με ό,τι βαθύτερο έχουν. Υπ’ αυτή την έννοια η λαϊκή μάζωξη ή η λαϊκή διασκέδαση παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον… [σ. 16]

… έλεγε ο Κωστής Παπαγιώργης σε συνέντευξη του στην Αμάντα Μιχαλοπούλου, το 1993, για το περιοδικό Ρεύματα που έβγαζε τότε ο Ντίνος Σιώτης [τεύχος 13, Μάιος – Ιούνιος 1993] και τώρα αναδημοσιεύεται εδώ, γεμάτη με τον αειθαλή…

View original post 526 more words

Dimitris Troaditis, As in a litany

Pejac, Heavy Sea Watercolor

Pejac, Heavy Sea Watercolor

Circumstances
squeezing me
organise a feast
of terror
in my soul
made me passing out
as a free skeleton
paraded in fields
of fury and hastiness
as in a litany
shadows of human errors
hanged in magazine stalls
announced from papersellers
or trumpets of pseudo-triumphs
of everyday life

Νικ Νιαμονητός, Τίποτα παραπάνω από σκόνη

01182005_alone

Όσο κι αν ψάξεις μέσα σου
δεν θα βρεις τίποτα παραπάνω από σκόνη

Σκόνη που δημιουργείται
από την πάλη του Εγώ με το Δήθεν

Εγώ Ηρεμία που δεν θα έρθει, παρά μόνο με
την ωρίμανση του νοητικού λέοντος

Νόηση που μας άφησε και έδωσε χώρο
και άνεση στην οργή να καταστρέψει τη σκέψη

Σκέψη που χωρίς αυτή δεν είσαι
αλλά μ’ αυτήν πονάς

Γιατί πονάει όποιος κοντά στον ήλιο πετά

*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, εκδόσεις Εκάτη 2014.

Γιώργος Αναγνώστου, Unabashedly Monologic ή Έξοδοι στο Λονγκ Άιλαντ

new-york-long-island

Αυτή η στυγνή βιοπάλη μ’ έχει κατατσακίσει.

Ετούτο τ’ άγχος της δουλειάς.

Νίκος Σπάνιας,
Ποιήματα της Τρίτης Λεωφόρου (1963)


– Λοιπόν έχουμε και λέμε

(«Μα είδατε πως έλαμπε πίσω μας το Μανχάταν;»)

δύο μερίδες γαρίδες και δύο καλαμαράκια έτσι για ν’ αρχίσουμε

(«Φελινικό λούνα παρκ!»)

και τα σχετικά σαλατικά•
ρίξε και κανά μύδι

(«Μα τι ιδέα Νίκο μου για ψαροταβέρνα»)
 
Ρετσίνα από την δικιά σας έχετε;

(«Και πως βγήκε αυθόρμητα!»)

– Ναι, βέβαια

– Παιδιά καμιά αντίρρηση για ρετσίνα;
 
(«Μα φυσικά θα πάμε»)
Ρετσίνα all around

(«Κάθε καλοκαίρι»)
 
– Τίποτα άλλο;

(«Αν και όμως»)

– Αυτά για την ώρα και βλέπουμε

(«Ε εξορία είναι όπως και να το κάνουμε»)

– Ωραία, καλή όρεξη

(«Αν διαβάσατε»)

Με τον πεζό λόγο επ΄ώμου γραμμή για το μπαρ

– Βαρελίσια για οκτώ

Κάτι λέει ο Gus για το ντεκολτέ αυτής με το ολόσωμο

Μπαζάρει η κουζίνα για το τέσσερα φαντάζομαι

Ανάβει ο πυρετός του πήγαινε-έλα Φάτε μάτια ψάρια.
 


Με φιγούρα δίσκου

Εφάπτομαι του κύκλου της

Μάταια•

κλείνει το μάτι

σε άλλου είδους βιογραφικά.

Players διασποράς

Ξεκοκαλίζουν

Το προνόμιο αυθόρμητων εξόδων

Layers τα αποφάγια

Στριμώχνουν ραντεβού στην κουζίνα

Το ανόμοιο ταξικών διαδρομών

(Τι κάνουν οι Ελληνοαμερικανοί διανοούμενοι

για την εργατιά της ξενιτιάς;)

– Hey gorgeous!

Η Joyce αλατίζει τα ορεκτικά

Μισοκλείνοντας τα μάτια

Κάποιες αποστάσεις τσιγαρίζονται…

(«Ποτέ δεν προσέλαβε μαύρους για σερβιτόρους ο Μάκης»

θα σκεφτώ μόνο χρόνια αργότερα).

Μεταξύ παραγγελίας και λογαριασμού
 
«Τα έξοδα των με – ξοδέματα των δε»

Τσιρίζει το σώμα.

Βραδιά εξόδων

Βάρδια εσόδων

Afford me a night out at Gino’s

Ίσως προλάβω και τη Margie

που τώρα τελευταία

έχει ανάγκη τις υπερωρίες της…