Ω! οι λιτανείες του πόνου της ψυχής του απόκρυφου,

που αναίτια κι ασυναίσθητα αναβρύζει μέσα μου,

έτσι, ως οι αναβόλοι από τη θάλασσα,

στα δειλινά τα θλιβερά και τα γιομάτα ερήμωση,

όταν τα μάτια μου δακρύζουν για το θάνατο

του ήλιου πέρα εκεί…στα ωκεάνια κύματα.

Ω! οι λιτανείες της θλίψης της αναίτιας,

όπου μαζώνουνται – έτσι ως σμάρι κορακιών

πάνου από σαπισμένα πτώματα άταφα.

Ruud Matthes, 
ink paintings on digital prints, 2007

Αχρείαστοι
 
μα, τι μας χρειάζονται αυτοί οι… καλλιτέχνες;
όλη τη μέρα έγκλειστοι στις φυλακές τους
να γράφουν, να άδουν, να παιδεύουν τα χέρια τους
μα που και που
βγαίνουν στον ήλιο
ανοίγοντας μια πόρτα απ το  πουθενά
κάθε φορά μια άλλη  πόρτα
έτσι απλά ορίζουν το κελί τους
με διαφορετικές εκδοχές
εξόδου

*** 
 
Ψυχή
 
Ο άνεμος είναι η ψυχή του δέντρου
είναι αυτός που το κινεί
που ταξιδεύει τη σπορά του
που αφαιρεί απ τη ράχη του
τα ξεραμένα φύλλα
κι εσύ μου λες να σκύψω μέσα μου
για να με βρω
εκεί έξω είμαι
και σφυρίζω

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο Ερανιστής στο http://eranistis.net/wordpress/2014/11/29/%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%AC-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84/

Αναζητούσα την καρδιά σου κάτω από ένα σωρό συντρίμμια

Ένα εξωτικό άρωμα βαρύ και προνοητικό

έψαχνε τα πλευρά μου χωρίς να σβήνει το γκρίζο του πούρο

Πιάτα ξαναζεσταμένα περνούσαν κάτω απ’ τη μύτη μου

Ουρές των λάμα, φτερά πασχαλιάς

Πλοκάμια που δένουν πιο σφιχτά από μιαν αρρώστια,

Θύμησες που δεν τρώγονται, γκραβούρες γυμνών

με φουσκωτά οπίσθια

Όροφοι παρελθόντος ροκανισμένοι απ’ την τρέλα

κι άλλα διάφορα πιο συμμαζεμένα,

φτιασιδωμένα με ριζόσκονη,

περιτυλίγανε τα έπιπλά τους με μεγαλοπρέπεια

και με τις δαντέλες της ευγένειας

Αναζητούσα την καρδιά σου

κάτω από ένα σωρό χαρτιά λιγδωμένα

αλλά το άρωμα του έρωτά σου

έσβησε το πούρο σου στο χαλί

κι έμεινα μόνη με τις στάχτες απ’ ένα σοφό αστείο

*Απόδοση: Ε. Κακναβάτος.
**Από τη σελίδα της φίλης Σοφίας Περδίκη στο facebook.

Towards the Equator: New and Selected Poems
by Alex Skovron

Puncher & Wattmann, 2014

While I was walking In the Museum of Fine Arts Houston with my cousin, I found myself discussing the conversations I seem doomed to repeat, the seemingly circular unending ones I’ve had over years, with myself and others without resolution. My cousin pointed out that to her a difference exists between two types of circular conversations, those truly round, and those that are elliptical, where with each repetition we reach a point closer to some type of truth before arcing out again. To me the joy and richness of encountering Alex Skovron’s Towards the Equator: New and Selected Poems is in travelling with the poet through these elliptical orbits as Skovron’s poems return and return to key motifs of European history, life in Australia and always, always, music.

The collection opens with ‘Towards the Equator’, 47 pages of new poetry. These poems are indicative of a mature poet, deeply located in the confluences of history, in a ‘day between the wars/ like any other’ (‘The Needle’, 9). There is less freneticism to the prosody than exists in later (younger) sections, instead lines and sentences are longer, measured, as in ‘Humility’ which opens with:

For months Mozart has been so crucial I haven’t played him.
The winds, filibustering the house, have heard
the chimney crackle and the paint strain
while the old obsessions went ignored. What was the point? (13)
Continue reading →

Artwork: Pejac

Κάπου ξεκαρφώνουν απ’ το πρωί.

Απ’ τ’ ανοιγμένα μνήματα βγαίνουνε κρίνα
κι ο ήλιος μέσ’ στη συννεφιά
σα Λάζαρος με σάβανο.

Έπειτα λάμπουν οι στολές των πεθαμένων

το μετάξι, τα χρυσαφικά, τα λεμονάνθια

όλα τ’ ανώφελα των ενταφιασμών

και τα μικρά σκεύη του κάτω κόσμου.

Τώρα τους βλέπω.

Πηγαίνουν σιγά, πλάι στα κυπαρίσσια

προσέχοντας μήπως δρασκελίσουν

το σχήμα που τους έδωσε ο θάνατος

απλώνοντας τ’ αδύναμα χέρια τους

ν’ αγγίξουν λίγο φως ή τον αγέρα

αυτόν που ανασαίνουμε.

Φτωχά σαγόνια, φαγωμένα χαμόγελα.

Δεν ξέρουνε πώς να φερθούν·

γυρίζουν αφηρημένοι εκεί

κατά το μέρος που ολοένα ξεκαρφώνουν.

Θυμούνται.

*

Δεν είναι πόνος, μήτε ξεκούραση καν·

μονάχα σα να σε κατεβάζουν προσεχτικά απ’ το πρωί

χωρίς να τους δίνεις φρίκη

μέσα σ’ ένα άσπιλο σεντόνι και το νιώθεις

καθώς μετατοπίζουν τις σκάλες από καρφί σε καρφί

ώσπου μένουν τα τέσσερα σημεία στον άνεμο
γυμνά, ματωμένα.

(Το κατώγι)

Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Εντάξει, είναι λίγο σκοτεινό
θαμπώνει ο φεγγίτης εκεί πάνω
οι βέργες κομματιάζουν την πανσέληνο
κι ένα πουλί δεν φάνηκε στα χρόνια.
Μα ποιος μετράει τέτοιες λεπτομέρειες
μπροστά στ’ αξεσουάρ που μου παρέχει;
Μικρόφωνα, τηλέφωνα, κουμπιά
σοφές αριθμομηχανές, επίπεδες οθόνες.
Μπορώ να δω τα πάντα από δω.
Τις εκτελέσεις, τα πογκρόμ, τις πυρκαγιές
τα μαχαιρώματα, τα κόκκινα σημάδια.
Μεγάλο πράγμα η τεχνολογία.
Το αίμα κατακλύζει το κελί
στιγμές φαντασιώνομαι πως είναι το δικό μου.
Θα σας μιλήσω ανοιχτά. Μέχρι προχτές
παράπονο δεν είχα στο κελί μου.
Έλεγα πως μπορώ να πολιτευόμαι
να ερωτεύομαι, να ζω, να εκπαιδεύομαι
να περιμένω βολεμένος τη σειρά μου.
Μέχρι που χτες το βράδυ ανακάλυψα
ότι η πόρτα του δεν ήταν κλειδωμένη.

*Από την υπό έκδοση συλλογή “Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου”, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας.

Now You Shall Know
by Jennifer Compton

Five Islands Press, 2015

Jennifer Compton’s ear and predilection for the colloquial is one of the threads linking the poems in this latest collection of apparently autobiographical works. Poems further cohere around irony, sometimes translating as humour. There is reflection triggered by the death of her mother in the opening sequence, culminating in a rustic philosophy that questions mortality within the context of the natural world in the final act ‘… somehow urgent’:
You are blossoming

with an endstage intensity?
It’s a thought.
Everything I ever learned
was from gardening.
(‘The Lemon Tree Syndrome’).

Now You Shall Know is divided into sections or acts (titles derived from poems in those sections) and address bereavement, alcohol abuse, family life in the suburbs, travel, gardening and ageing. These memoir poems are neither sentimental nor maudlin, but instead are infused with vitality. This collage of free verse by a New Zealander is vintage Aussie larrikin at times, and can nuance the voice in another era. In ‘As Far As Dandenong’ a new arrival is lost and tries to ask for directions in broken English.
Continue reading →