Τα σκοτωμένα αγρίμια
και οι άντρες που πέθαναν ρημάζοντάς τα.
Των παρθένων πουλιών οι σπασμένες φτερούγες
όταν οι νίκες σιώπησαν.
Το μουρμουρητό ενός τραγουδιστή
πριν την πρώιμη άχνα
σαν το γλέντι είχε χωνέψει.
Δυο παιδιών η γνώση
αφού το πηγάδι είχε στραγγίξει.
Ενός ξερόχορτου η άπνα
καθώς το στόμα ξεχνούσε
και η γλώσσα σάλιωνε
της σκοταδιάς τη γεύση.
Η σιγαλιά στην ξένη εποχή
που μάθαινε
πώς ν’ αναρτήσει μια γιορτή.
Κάθε νύχτα που γερνάει
και συνωστίζεται
και χρειάζεται.
Ένα αστέρι όταν γεννιέται ο κανείς.
μια φάρσα ονείρων για να ζήσει.
Κι ένα κομμάτι ξύλο να πεθάνει.
*Από τη συλλογή “Ο διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο”, Διαδικτυακή έκδοση Ενδυμίων, 2009, σελ. 14
Και είναι τόσες οι φορές…
και είναι τόσες οι φορές…
και είναι τόσες οι φορές
που επαναλαμβάνονται τα πράγματα.
Τόσες οι φορές που επαναλαμβάνονται τα πράγματα….
επαναλαμβάνονται τα πράγματα…
επαναλαμβάνονται τα πράγματα
εδώ κάτω-
είμαστε εδώ, βρισκόμαστε εδώ,
ο καθένας στην τρύπα του, χωρίς επιλογή-
Νομίζει κανείς πως έχει επιλογές
αλλά δεν έχει- ή και αν ακόμα έχει,
αυτές οδηγούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα,
που αυτο-αναιρούνται.
Βρισκόμαστε εδώ.
Βρίσκομαι εδώ και συγχρόνως όχι εδώ.
Βρίσκομαι αλλού,
βρίσκομαι σε πολλά αλλού,
πολλά αλλού,
πολλά αλλού.
Even love can seem ugly sometimes.
Even something you love.
I feel two contradictory powers inside me.
The one is fighting for, the other is fighting against.
I don’t know with what yet.
And when these powers can finally be quiet
and sit down like old friends that don’t need all that chattering to show off their strengths,
I can make peace.
I can be all that I want without this needless show.
I can gather all my power without breaking down in every mile of the go.
I can smile genuinely, look myself in the mirror and say
yes, this is what I want.
I can look all the tiny little details that seem to leave others uninterested
and take hold of them for they are what they are
without trying to be something more.
It’s funny how things always seem more real when you have to try for…
Ένα προς ένα μου ’δειξε τα ωραία δωμάτια
ο «καλός μου φίλος»
και με συγκρατημένο κομπασμό μου «εξηγούσε»…
Τι πλούσιος διάκοσμος, τι εξαίρετο σπίτι!…
Κ’ εγώ φτωχός, σχεδόν τρωγλοδύτης,
σκέφτηκα εσένα, καλέ μου Επίκτητε˙
και,
λησμονώντας όσα μαρξιστικά έχω διαβάσει,
είπα: Δε βαρυέσαι!
Αυτό το ζώο έχει καλύτερη φωλιά!..
ΕΙΔΥΛΛΙΟ
Στη λιμνοθάλασσα
της λογιότητός μας
κάθε ποιητής και καλάμι!
Ως κ’ οι καλοί,
οι αναντίλεκτα καλοί,
κουνάνε τις φουντίτσες τους
μόλις αρχίσει να φυσά η φήμη…
Στις όχθες
-εκεί π’ ανοίγει η αγορά-
βάτραχοι κοάζουν…
ΕΝΑ ΠΡΩΙ ΒΡΗΚΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΛΛΑΓΜΕΝΗ
Κάτι βαθύ
σκέφτετ’ η θάλασσα,
κι ακινητεί.
– Της πέταξα μια πέτρα
κι άλλη μία
δεν ταράχτηκε˙
μόνο τις τράβηξε αργά πέρ’ απ’ την όραση
κ’ έκλεισε πάλι.
– Παράξενη ησυχία-απειλητική.
Τίποτα δεν κινείται.
Μόνο τα βότσαλα
αδιόρατα ριγούν
και μυρμηγκιάζουν,
λες κι ακουμπάει
τα λεία πρόσωπά τους
κάτι κακό και σιχαμένο κι όλο χνούδι,
και τα φύκια,
πατημένα ανασαίνουν,
μισά χλωρά, μισά γιομάτ’ αλάτι,
σαν τα μαλλιά του πεθαμένου
που μεγαλώνουν λίγο ακόμη.
Ανεξήγητο τοπίο.
Αβάστακτος κόσμος, ορυκτός,
πάμε να φύγουμε, ψυχή μου.
Αλχημεία νύχτας,
το δέρμα σου χρυσό, θα μετατραπεί σε σίδερο
παγωμένο
παλιό κόκκινο κρασί στη βεράντα,
δηλητήριο,
γυμνά μισά φεγγάρια,
οι παλάμες μου.Αλχημεία νύχτας,
ανυπόμονα μάτια σε απεριόριστη γκρίνια
σταθερά ασθμαίνουσα αναπνοή,
ένα καλόπιασμα,
υγρά πράσινα φύλλα
πες, αν κατεβαίνω σε πόλεμο
νωρίς το πρωί.
Τώρα πια το γρήγορο άλογο σταμάτησε να καλπάζει
ο ουρανός βούλιαξε στη σκουριά του
κι οι λέξεις γράφονται μόνο με αίμα.
Δεν υπάρχει δρόμος, μόνο χαλίκια
κι αγκάθια σπαρμένα παντού
ανέστια χρόνια μέσα στην ομίχλη.
Οι φόβοι κατηφόρισαν προς την προκυμαία
για ν’ αποχαιρετήσουν τη γαλήνια θάλασσα˙
μετά το τελευταίο πλοίο χίμηξε στα κύματα
ορφάνεψε το χαμόγελο, μάτωσε η αυγή.
Ποιος μαγάρισε τη ζωή μας
πού είναι οι ανθοφόρες νεραντζιές, τ’ ατέλειωτα ταξίδια;
Χρεοκοπία ψυχών και ιδεών
χρεοκοπία ανεξέλεγκτη ή συντεταγμένη
οι ελπίδες στην αγχόνη
και τα παιδιά κοιτάνε το αύριο και δειλιάζουν.
Τώρα πια, κάτω απ’ τη θαλπωρή των στίχων
κρύβεται μόνο ο θάνατος.
1
Η εικόνα της γυναίκας που φλέγεται
με λάδι βράζοντας το χέρι
και του αντρός που του καίγονται τα χείλη
ενώ του φιλάει το δέρμα για να του καταπραΰνει τον πόνο.
Το στόμα με ανοιχτή πληγή που ψάχνει σε άλλο στόμα
την ανάσα που αποκοιμίζει την κραυγή,
το παθιασμένο σάλιο που γιατρεύει με τη σειρά του.
Ο Μιγκέλ Τόργκα έγραψε: «Πάει πολύς καιρός
που δεν έχω γράψει ένα ερωτικό ποίημα».
2
Φωτογραφίες κιτρινισμένες.
Τα πρόσωπα μαραζωμένα που πια κανένας δεν αναγνωρίζει.
Στίχοι γεμάτοι από σκισίματα,
από χαμούς, από νοσταλγία.
Το πάθος με είχε κάνει ξένη
και ξαφνικά το ξεχείλισμα.
Η πράξη της γραφής μόνο αυξάνει
την ανάγκη της επιμονής,
της πίστης πως το ποίημα είναι απαραίτητο.
Ο Μπόρχες έγραψε: « Το να είμαι μαζί σου ή το να μην είμαι μαζί σου
είναι η μέτρηση του χρόνου μου».
3
Το βλέμμα που φυλάει τα όνειρά μου αυτή τη νύχτα˙
η πεποίθηση πως ακόμα μες στο σκοτάδι
θα είναι δυνατό να σε συναντήσω˙
το αβέβαιο πέρασμα από τα μισοφωτισμένα σοκάκια
σε πόλεις φανταστικές: η ήττα.
Ο Ραφαέλ Καδένας έγραψε: «Οι αναγνώστες της ποίησης
ψάχνουν, στο βάθος, αποκαλύψεις».
4
Μια λέξη που θα διέσχιζε τις αποστάσεις, το χρόνο,
που θα μάζευε και που θα καρφωνόταν στο ενδότερο του εαυτού μου
για να με αγκυροβολήσει σε ένα καταφύγιο
και να αναμείνω την έλευση του χειμώνα.
Ο Οκτάβιο Παζ έγραψε: «Κάθε ποίημα είναι χρόνος, και φλέγεται».
5
Το δέρμα, το άρωμα.
Δεν υπάρχει άμμος στις παραλίες της εξορίας.
Στη μια πλευρά του γυαλιού το κρύο˙
στην άλλη, η ζέστη.
Άμα τα χέρια μας συναντηθούν.
Ο Μάριο Λούτσι έγραψε: «Τι νύχτα από μακριά
προετοιμάζεται στην ομίχλη».
6
Ένας αέρας μεστωμένος ενός καιρού
που έμεινε παραγκωνισμένος μες στους ιστούς των αραχνών
εκείνου του παλιού σπιτιού,
με μεταφέρει υπνωτισμένα προς εσένα:
αναπνέοντάς σε, πίνοντάς σε, ζώντας σε.
Όντας ένας και μη ξυπνώντας.
Ξαφνικά, η βροχή επέστρεψε
ετοιμοθάνατη και τυφλή.
Η φωνή σου με γεύεται, με μυρίζει,
τη νιώθω βροχή.
Η φωνή σου είναι βροχή.
Ο Ύβ Μπονφουά έγραψε: «αφού
υπάρχει βλέμμα μόνο σ’ αυτό που πεθαίνει».
7
Ο Νικ Μέισον χτυπά με επιμονή τα ντράμς
τη νύχτα της Πομπηίας.
Οι όψεις των ερειπωμένων τοίχων
μοιάζουν να συνοδεύουν με κραυγές και θρήνους.
Τη στιγμή της μεγαλύτερης έντασης μια μπαγκέτα του ξεφεύγει
κι ο ντράμερ, ευέλικτος, αρπάζει άλλη.
Αυθορμητισμός και ενθουσιασμός,
αδελφωμένοι με τη φωτιά
και την πετρωμένη λάβα του ηφαιστείου.
Γέννηση, θάνατος, ανάσταση.
Στις στάχτες μόνο υπάρχει
ατίμωση και λήθη.
Ο Ρότζερ Γουώτερς ουρλιάζει: «Μία από αυτές τις μέρες
θα σε κόψω κομματάκια».
8
Ακόμα δεν έχω μάθει να προφέρω το όνομά σου.
*Από το βιβλίο “Επιστροφή (The dream is over), Santa Cruz de Tenerife, Εκδόσεις Idea, 2009. Μετάφραση: Άτη Σολέρτη. Το προσωπικό ιστολόγιο του ποιητή βρίσκεται στη διεύθυνση http://coriolanogonzalez.blogspot.com
Ούτε μιλιά δε βγάλαμε
-τα μέλλοντα κι ας μόλεψαν!-
για ‘κείνα που δε βόλεψαν…
(Θ’ αφήναμε αμήχανους
τους αποδέκτες…)
Για τους συμπλέκτες…
που μας αφήσαν σ’ ανηφόρες
πάνω στις δύσκολες τις ώρες.
***
Έλικα DNA το ποίημα
Μοναδικό μετά το θάνατο
Έμεινε ίχνος…
***
‘Μεις γεννηθήκαμε για έρωτες
Κι όχι για φρούδες εποχές
Ξενέρωτες…
‘Μεις γεννηθήκαμε για τ’ όμορφα
Κι όχι για τούτα τα λιμά
Τα ανθρωπόμορφα…
*Από τη συλλογή “Εφημερόπτερα”, Διαδικτυακή έκδοση 24 Γράμματα, Θεσσαλονίκη 2015.
… Ξύπνα
απ’ τον πλάνο εφιάλτη σου,
άνοιξε τα μάτια,
ζήσε
*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογαρή ύπαρξη”, εκδόσεις Εκάτη, 2014, σελ. 25.
To Koskino 