Η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Σκοπός της είναι να αλλάξει την συνείδηση των υποκειμένων που 9α γίνουν φορείς αυτής της αλλαγής. Αυτός ο κόσμος παράγει δυστυχία, ανισότητα, απολυταρχία και μαζική αποβλάκωση. Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει. Ο ρόλος κάδε μορφής τέχνης και δημιουργικής έκφρασης, ο ρόλος της ποίησης, της ζωγραφικής, του κινηματογράφου και του βίντεο art, της μουσικής, του θεάτρου και της performance, ο ρόλος της εικόνας, του λόγου, του ήχου και κάδε μορφής μαγικής τελετουργίας των αισθήσεων είναι να αναζητήσουν εικόνες, λόγο και τελετουργίες που να προεικονίζουν και να πραγματώνουν, στα όρια του εφικτού και πέρα από αυτά, τις εικόνες, τον λόγο και τις τελετουργίες των αισθήσεων ενός κόσμου χωρίς δυστυχία, χωρίς ανισότητα, χωρίς εξουσία, χωρίς μάζες υποδουλωμένων και αποβλακωμένων ανθρώπων.

Άρα, όποια και αν είναι η μορφή, όποια και αν είναι η ειδική αισθητική τάση ή οι δημιουργικές καταβολές, προβολές και επιλογές του καλλιτέχνη η τέχνη του είναι πολιτική.

Με αυτό τον τρόπο δηλώνεται σαφώς ότι δεν μας απασχολεί το ύφος, η μορφή και οι αισθητικές επιλογές του καλλιτέχνη. Το Θέαμα, η μετατροπή δηλαδή όλων των σχέσεων, όλων των αναγκών και όλων των επιθυμιών μας σε εμπόρευμα έχει πλέον απορροφήσει και αφομοιώσει όλες τις μορφές, όλα τα στυλ, όλες τις αισθητικές επαναστάσεις. Η επανάσταση του μέλλοντος δεν δα έχει μια αισθητική, δα είναι το τέλος της κυρίαρχης αισθητικής και η πλήρης απελευθέρωση των δημιουργικών και εκφραστικών δυνατοτήτων του ανθρώπου με όλους τους πι-δανούς και απίθανους, γνωστούς και άγνωστους τρόπους. Πάνω από όλα λοιπόν στην εποχή μας δεν μας απασχολεί το στυλ και η φόρμα που επιλέγει ο καλλιτέχνης να εκφραστεί αλλά μας απασχολούν οι προθέσεις του και η δέση που ο ίδιος θέλει να πάρει στη συλλογική προσπάθεια απελευθέρωσης της ανθρωπότητας.

Στις αρχές του 21ου αιώνα δηλώνουμε ανενδοίαστα ότι δεν υπάρχει ένα στυλ ή ένα ύφος στην Τέχνη που μπορεί να φέρει την επανάσταση. Αυτό είναι το συμπέρασμά μας σχετικά με τις πρωτοπορίες των αρχών του 20ού αιώνα που πίστεψαν ότι μπορούσαν να δώσουν μορφή και στυλ στην επανάσταση μετατρέποντας τους εαυτούς τους τελικά σε διακοσμητές και υμνωδούς, σαλτιμπάγκους αυλοκόλακες μικρών και μεγάλων δικτατόρων.
Continue reading →

Λεφτά δώσε μου μπάρμπα
κι’ έννοια σου, ξέρω τι να τα κάμω.
Εγώ τι χρειάζομαι:
ένα στρώμα
ένα τασάκι ένα τσιγάρο
τον Λωτρεαμόν για προσκεφάλι
μια αράχνη να κρέμεται από πάνω στο ταβάνι…
Αυτά μαθές μού είναι υπεραρκετά
Η πλήξη, η μοναξιά του καλλιτέχνη
κι’ η Μαριγούλα έπειτα που μού χτυπά το τζάμι
και της ανοίγω κ.τ.λ.)
Παρά ταύτα, δώσε μου λεφτά και ξέρω τι να τα κάμω.

Μεταξύ μας, μού δώσεις-δε μού δώσεις σκοτίστηκα:
μπάρμπα εσύ χάνεις!

*Από τη συλλογή “Αγγούρια και μαργαρίτες” (Άπαντα Τ. 1/2015).

 
Ναι κι εγώ έτσι ήμουν παλιά, σαν κι εσένα
έπλεα σε πελάγη ευτυχίας
ερωτευόμουν μες τη χαρά
το δικαίωμα ήταν προϊόν της πράξης
και όχι ανάθεση
μα δες με τώρα, έγινα Άνθρωπος
κάνω συμφωνίες με τους σκύλους
για το βάθος της δαγκωματιάς
με αλληλοσεβασμό
και έχω σύνολα, υποσύνολα και γκρουπαριστά
γιουρούσια
ανάλογα την απόσταση ασφαλείας
την κατάσταση δυσωδίας
και την ένταση της εσωτερικής τριβής
Ναι! Έτσι ήμουν κι εγώ
άσε με δεν θυμάμαι σου λέω
προχώρησα σου λέω
Το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς

In the brutal nights we used to dream
Dense violent dreams,

Dreamed with soul and body:

To return; to eat; to tell the story.

Until the dawn command

Sounded brief, low

‘Wstawac’

And the heart cracked in the breast.
Now we have found our homes again,

Our bellies are full,

We’re through telling the story.

It’s time. Soon we’ll hear again

The strange command:

‘Wstawac’

Στις βάναυσες νύχτες ονειρευόμασταν
Πυκνά βίαια όνειρα,
ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα:
Για να επιστρέψουμε, να φάμε, να πούμε την ιστορία.
Μέχρι η διαταγή της αυγής
ακουστεί κοφτή, σιωπηλή
‘Wstawac’
Και η καρδιά ραγισμένη στο στήθος.
Τώρα έχουμε βρει ξανά τα σπίτια μας,
οι κοιλιές μας είναι γεμάτες,
Πορευόμαστε αφηγούμενοι την ιστορία.
Είναι ώρα. Σύντομα θα ακούσουμε ξανά
την παράξενη εντολή:
«Wstawac»

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Είχαμε φαγωθεί μέσα μας χωρίς να το πάρουμε είδηση. Κινητά με touch screen, bluetooth, επίπεδες οθόνες, smartphone, i pod, i pad, βιντεοκάμερες, διάφανες θήκες,  Facebook, twitter, sms, mms, email, blogs, ανατομικά στρώματα, air condition, ιονιστές (δωματίου/ αυτοκινήτου), γερμανικά κουφώματα, αλλά και αισθητικές επεμβάσεις όπως ανόρθωση στήθους (για τη γυναίκα μου), εμφύτευση μαλλιών (για μένα), λιποαναρρόφηση (και για τους δύο), είχανε παίξει το ρόλο τους ύπουλα. Σκάψανε μέσα βαθιά μας σαν τερμίτες, όπως το σαράκι το ξύλο, και τώρα νιώθαμε κούφιοι.

Πλέον η κατάσταση είχε ξεφύγει. Έτσι το έβλεπα. Έτσι το ένιωθα. Και το νιώθω ακόμη βλέποντας τους γύρω μου. Της το ’χα πει καιρό πριν, με ήπιο τρόπο τότε. Όλα τ’ άλλα δε με πειράξανε. Κομμάτια να γίνει. Έχουν μια υποτιθέμενη χρησιμότητα. Κι έπειτα, όλη μέρα σπίτι – γραφείο – σπίτι, ας απολαύσουμε και εμείς κάτι. Η τεχνολογία, η επικοινωνία, η άνεση, η αισθητική, η ομορφιά, σου ανεβάζουν τη διάθεση, δε μπορώ να πω. Ως ένα σημείο όμως. Μόνο το “Like a baby” μού την έδωσε και πήρε μπάλα και τ’ άλλα. Το “Like a baby”.
Θυμάμαι όταν ήρθα από την επαρχία, τέλη δεκαετίας ’80, ως πρωτοετής φοιτητής, στην Αθήνα, δεν υπήρχε ούτε κινητό ούτε internet. Ελάχιστοι είχαν air condition. Εξ ου και ο φονικός καύσωνας του 1987 με πάνω από χίλιους εκατό νεκρούς στην πρωτεύουσα, κυρίως ηλικιωμένους. Η ζωή τότε, σε σχέση με το σήμερα, ήταν απλή. Ακούγεται τετριμμένο, ακούγεται κλισέ, αλλά αυτή ήταν η πραγματικότητα με μία λέξη. Τηλέφωνο ποτέ δε χτυπούσε τις μεσημεριανές ώρες. Ούτε «κατά λάθος». Δεν τολμούσε να τηλεφωνήσει κανείς τις «ώρες κοινής ησυχίας», και δεν υπήρχε λόγος άλλωστε αφού τίποτα δεν ήταν «επείγον».
Continue reading →