.
Ακόμη το μελαγχολικό φθινόπωρο είναι κλειδωμένο στη κρύα αυλή μου.
Οι Πτώσεις λιώνουν τα φτερά των δεξιοτήτων γραφής
που έχουν οι ποιητές στα άκρα τους.
Και αυτά βρίσκονται αντικριστά,
Αλλά χωρίς κάποιον εταίρο που να μπορεί να μοιραστεί το άγγιγμά τους,
εκφράζουν μόνο την Περιγραφή
Και αποκαλύπτουν την καρδιά τους, στους ”έχοντες ανάγκη”
Σήμερα βρέχει.
Βρέχει και ανάμεσα στα μάτια μας.
Κι ας έχουν απόσταση μικρότερη από ένα φρύδι.
Painting: Alla Tsank
.
.
Και οι ποιητές;
Ποιος θα γράψει ένα ποίημα για τους ποιητές;
Οι ποιητές θέλουν να κοιμηθούν απόψε.
*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο: http://www.alexantonopoulos.com
Every Time You Close Your Eyes
by Bel Schenk
Wakefield Press, 2014
Bel Schenk’s third poetry collection, Every Time You Close Your Eyes, is sparsely written, yet deeply self-aware. Taking the form of a verse narrative, the book is a series of poems exploring events commonly referred to as the ‘New York City blackouts of 1977 and 2003’, similar in circumstance, yet as Schenk demonstrates, vastly different due to the temporal space between them.
Schenk begins by introducing a power-less 1977 New York, a city already powerless against financial crisis, increase in crime, and at the beginning of a heatwave. The darkness of the blackout further distorts social boundaries already under question and rioting and looting is soon to breakout:
New York City
Summer, 1977
The lights go out just before dark.
There is a blackout in the city
and people blame lightning.
There are many different ways to tell this story.
This is one of them. (2)
The attention Schenk brings towards the act of fictional representation allows her poetry to allude to the similarities between the construction of history and myth. Schenk further highlights such connections between the historical and fictional by evoking a late twentieth-century milieu through the representation of two individuals greatly influencing American society at the time: actor Christopher Reeve and criminal David Berkowitz. Schenk’s references to Reeve and Berkowitz not only signify contemporary socio-political events of New York City in 1977, but gesture towards the type of anxieties a post-9/11 New York City in 2003 will experience.
Continue reading
Τις νύχτες κατεβάζω απ’ το ταβάνι το φεγγάρι
και το βάζω πάνω στα βρόμικα σεντόνια.
Απουσίες περιπολούν στο δωμάτιο
σκέψεις κυλιούνται στο πάτωμα
και μνήμες βγαίνουν απ’ το κομοδίνο.
Ανοίγω κατά λάθος την ντουλάπα
εικόνες της ζωής μου σιδερωμένες στις κρεμάστρες
όλα με τάξη τακτοποιημένα
περιμένοντας το αναπόφευκτο.
Και μετά από χρόνια
θ’ ανακαλύψουν τις πατημασιές μας στο ταβάνι
εκείνες τις νύχτες του καλοκαιριού.
Κάποτε θα πούνε ότι υπάρξαμε…
*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”.
Η κούραση της θάλασσας
κουρνιάζει στ’ αφτί μου
με ισχνό σαν γερο γονιού
θρόισμα.
Σίγασε ο συριγμός των ονείρων το αίμα τους πίνοντας.
Αποφάσισα ν’ αλλάξω χρώμα στο σκαρί μου.
Κίτρινο ομιχλώδους άπνοιας.
Να με τρομάζει. Να μη χαμογελώ όταν θέλω
να ουρλιάξω
Δεμένος στον εαυτό σου
Μιλάς για τα πλούτη του σκορπίσματος
Μες στην ένωση και την ένωση
Μες στο χάος- εκτείνεσαι
Για να σ’ εντείνεις
Και να φτάσεις στην έκσταση
Είσαι το σώμα
Πλάι σε ένα άλλο σώμα
Που φιλοσοφεί
Γιατί θέλει ν’ αγγίξει
*Από τη συλλογή «Ληθόστρωτο», εκδόσεις Εκάτη.
What are we
other than a peak of a wave
that just vanished
to the bottom
of the sea?
Another wave
just arrived.
Artwork: Rozenn Le Gall
Φυσάει ένας Μάρτης όλο κόκαλα
Μουδιάζουν τα παράθυρα
Στο σβέρκο το σπάσιμο της βροχής
Γαλάζια κρίνα παντού
το όνομά σου
γυαλίζει με λεπτομέρεια σταγόνας
σιγεί με πειθώ σκοταδιού στο ‘’Άκου’’ του βλέμματος
Η διαγώνια ύφανση της νύχτας ξεγελά τις αποστάσεις και
Νομίζω πως ανεπαίσθητα κεντρώνεις έναν δρόμο
Με βήματα και ψιθυρίσματα
Αχ, ίλιγγος στην ακοή το χεράκι σου που ψέλνει
το θυμίαμα του βρύου:
εφτά νερά, λευκή κορδέλα-εφτά νερά, λευκή κορδέλα
Σε χαιρετώ σαν ξημέρωμα . Κι ύστερα, θρομβώνει
μια τέτοια στιγμή που όλα χάνονται.
Τα βαλς των νικημένων αχνίζουνε σκουριά.
Αυτό, πέρα από κάθε αμφιβολία.
*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/article/47783
Το βλέμμα ύποπτα πλανές
Το άγγιγμα κολασμένα ηδονικό
Το γέλιο προσποιητά στοχευμένο
Η φωνή αναπάντεχα ψεύτικη
Η γλώσσα φιδίσια ιερόδουλη
Η μνήμη βιασμενα αλεσμένη
Ο έρωτας διαστρεβλωμένα αφροδιτικός
Ο σκοπός σκοτεινά προδοτικός
Ο φόνος αυτουργικά ηθικός
***
Μεσημεριανή παρουσία
Ύμνος στον εναγκαλισμό της πυράς
Η πόλη που στεριώθηκε το έγκλημα
Όταν επιστρέφοντας την αναχώρηση ο κάτοικος
Βαδίζει αγέρωχα ηττημένος
Την εγκαθίδρυση της αυτοκρατορίας
Του σκοτωμένου αίματος
***
Έτσι
Ρήμαξε το πλάσμα στο ρήγμα του άσματος
Το βλέμμα καθετή ψαριά στον πυθμένα της ύπαρξης
Εκείνης όπου ανύπαρκτη καρδιά έστυβε
Τους χυμούς της σάρκας άπιστη
Σ’ ό,τι το δέμα όρκιζε
Το σώμα
*Από τη συλλογή “Ναρικατέ”, εκδ. Φαρφουλάς 2013, σελ. 13, 17 και 24.
To Koskino 