Έργο: Constant Nieuwenhuys

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Η Ποίηση, πάντα θλιμμένη ερωμένη
θα μας αποχαιρετά
βιαστικά κουνώντας το καπέλο της
μέσα από σμήνη αποδημητικών πουλιών
κι απ’ τον ουρανό λέξεις θα πέφτουν διάσπαρτες.

Και μετά ο ήλιος θα παγώνει κάτω απ’ τα πλατάνια
τα σύννεφα θα στέλνουν μιαν ακόμη βροχή
λασπωμένη και κίτρινη
κι η άνοιξη θα διαμελίζεται στα στενά.

Η Ποίηση, το πρώτο μας τσιγάρο
η τελευταία μας ελπίδα κι η διάψευσή της.

***

ΜΑΤΑΙΩΣΗ

Σήμερα ξύπνησε αλλιώς
χωρίς ελπίδα η μέρα
μ’ ένα βαρύ φορτίο στην καρδιά.
Ο παλαιοπώλης της Κυριακής
πουλάει αντίκες από περασμένες ζωές
οι ισχυροί της γης κατέβασαν ρολά στα όνειρά μας.

Το απόγευμα πέρασα έξω απ’ το νοσοκομείο
κεφάλια διέκρινα στο παράθυρο
να κοιτούν την ερημιά της λεωφόρου
σώματα ετοιμοθάνατα΄
μέσα στα δωμάτια κάτι άψυχες φιγούρες
κινούνται κάτω απ’ τα ξεθωριασμένα φώτα
μετρώντας τις νύχτες που απέμειναν.

Δεν έχω πρόσωπο, ούτε πατρίδα
ήμουν μια άνοιξη που ματαιώθηκε
είμαι ένα άλμα στο κενό.
Και πίσω απ’ τα οδοφράγματα στρατιές εφήβων
να μου λογχίζουν το μυαλό.

*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία ιδεών”, εκδόσεις “Στοχαστής”, 2014.

Σας γράφω απ’ την πρωτεύουσα του κόσμου.
Κάθομαι εδώ μπρός στο παράθυρο εγώ,
ο βασιλιάς επισκέπτης
κι ακούω το θόρυβο του δρόμου πίσω από τους τοίχους,
το κουβεντολόι εκείνων που γυμνάζουν τα γεράκια
και τις κραυγές στα ικριώματα.
Το πρωί γονάτισα στο μαρμάρινο πάτωμα
και το βράδυ θ’ ακούσω τους ψαλμούς της μετανοίας.
Δειπνώ με γυναίκες που ευωδιάζουν
κι έτσι ζω εξόριστος σε τούτη την αυτοκρατορική πόλη
αν κι είμαι κοντά σε τόσα διαφορετικά μέρη του κόσμου.
Θα μπορούσα να ‘χα δει μυθικά πράγματα εδώ
αν δεν μου ‘χαν βγάλει στη χώρα μου τα μάτια.
Πρέπει να επιστρέψω εκεί να ψάξω για το φως μου
όμως τυφλός εγώ πώς να ‘βρω πού είναι η χώρα μου;
Γνωρίζω μόνον τους δρόμους
που βρίσκονται βαθιά στον πυθμένα της μνήμης,
δρόμοι χαραγμένοι από ψαλμούς που από το χέρι μ’ οδηγούν
όπως τα σύννεφα από τη μια στην άλλη όχθη.
Αν με καθήσουν οι αγγελιαφόροι στη σέλα του αλόγου,
αν οι γρήγορες άμαξες μ’ οδηγήσουν μακριά
μπορεί κανένας να μου πει σε τί θρόνο θα με βάλουν να καθήσω;
Πώς να κυβερνήσω ένα αόρατο βασίλειο;
Μόνον υπηρέτης μπορώ να ‘μαι,
ζητιάνος μπρος σ’ αμπαρωμένες πόρτες·
ο πατέρας μου που στον κόσμο αυτό με τύφλωσε
μπορεί στον επόμενο κόσμο να με γιατρέψει.
Στο γιο μου αφήνω τις μάχες,
το στέμμα και το διπλό όραμα.
Ας χτυπήσει σκληρότερα τους ξένους με το σκήπτρο του
κι όσο για μένα θα φύγω ήσυχος να ψάξω για το φως μου.

Ένα από τα ωραιότερα ποιήματα του Σέρβου λόγιου ποιητή Miodrag Pavlovic.

Γεννηθείς το 1928 στο Novi Sad, γιατρός ως προς το επάγγελμα, συνέδεσε το όνομά του με τη μοντέρνα ποίηση στη χώρα του, ενώ υπήρξε πολυγραφότατος με πολλά δοκίμια, κριτικές, ανθολογίες και οδοιπορικά από τα ταξίδια του ανά τον κόσμο. Υπήρξε διαπρεπές μέλος της Σέρβικης Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών καθώς και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Ποίησης. Πολυβραβευμένος για την ποιητική του δημιουργία, δις υποψήφιος για το Νομπέλ Λογοτεχνίας, μεταφράστηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και στη χώρα μας κυκλοφόρησε το 1981 ο τόμος «Ποιήματα», από τις εκδόσεις Μαυρίδη και σε μετάφραση της Νέλλα Πέτριτς Ρέσλερ.

Στο συλλογικό έργο «Η ποίηση του κράματος» η Ξένια Μαρίτσκι Γκατζάνσκι αναφέρει χαρακτηριστικά: «στην ποίηση του Μ. Πάβλοβιτς, αν και δεν αναφέρεται απευθείας σε ιστορικά γεγονότα, όπως στον Καβάφη, είναι παρούσα η προειδοποίηση του σοφού ποιητή. Η ποιητική του είναι γεμάτη στοχασμούς για το εφήμερο, τη ματαιότητα του κόσμου και του ανθρώπου και έχει τη συνείδηση του μεσογειακού ανθρώπου για τις αιώνιες διαπολιτισμικές επιδράσεις γλωσσών και λαών». Ο μεγάλος Σέρβος λογοτέχνης, ο οποίος έτρεφε πολύτιμα αισθήματα εκτίμησης και σεβασμού για τη χώρα μας, απεβίωσε τον Αύγουστο του 2014. Το ήθος, η ευρυμάθεια και η συνεισφορά του στην ποιοτική διεύρυνση της συλλογικής γνώσης του αναγνωστικού κοινού, είναι ευθέως ανάλογα με το μέγεθος της απώλειας.

*Αναδημοσίευση από το http://invisiblelighthouse.wordpress.com/2015/05/29/%CE%BF-%CF%84%CF%85%CF%86%CE%BB%CF%8C%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BE%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/

Σ’ ένα μπαρ
καθόμουν ένα βράδυ
κι έπινα
κάπνιζα στριφτά τσιγάρα
ένιωθα ωραία
μα ύστερα
άρχισα να παρατηρώ προσεχτικά
τον κόσμο
και σκέφτηκα
πως οι άνθρωποι έχουν προβλήματα
πίνουν
καπνίζουν
κάποιοι παίρνουν ναρκωτικά
μερικοί τρελαίνονται
καθόμουν και σκεφτόμουν
φίλους, γνωστούς, συγγενείς
πόσων ανθρώπων η ζωή
κυλούσε αμέριμνα
ώσπου ξαφνικά
τους έφαγε ο καρκίνος
ή κατέληξαν στο τρελάδικο
και βολοδέρνουν στους δρόμους
βυθίστηκα στη λάβα της κολάσεως
μα ευτυχώς μια κοπελιά
ένα όμορφο πλάσμα
κάθισε απέναντι
μου χαμογέλασε
κι ο κόσμος γύρω μου
φωτίστηκε.

Wednesday 27 May 2015 11:05AM
Image: (© Getty Images / Greg Burke)

Against the backdrop of Greece’s rich history of language and ideas, there’s been a great modern tradition of writing from across the Greek diaspora. This was especially so amongst the first generation of Greek migrants who took their birthright of poetry and prose with them to new lands, and especially to Australia. They used words to articulate their connectedness and their remoteness. There was a certain melancholy assurance of who they were and where they’d come from.

But for the second generation there is none of that visceral sense of belonging. Memories are received, culture is inherited, but all of it is second-hand.

Southern Sun, Aegean Light is a diverse collection of poems from second generation Greek-Australians. They are full of the poignancy of longing for an identity and a sense of place, but the range of works shows that the term ‘Greek-Australian’ fails to describe the disparate nature of the second generation experience.

Supporting Information

List of poems:
The Sea Urchin
 by Efi Hatzimanolis
Inheritance
 by Nick Trakakis
Prayer At Midnight 
by Nicholas Kyriacos
Widows Of The Sun 
by Chrisoula Simos
The Bird In The Belltower
 by Peter Lyssiotis
32 Davis St, East Burwood
 by Peter Lyssiotis
Peloponnese Sunset 
by Angela Costi
The Man Who Knew To Smile 
by Nicholas Kyriacos
I Hate, Hate
 by Luka Haralampou
Sparing Lives
 by Phillip Constan
Pencil
 by Tom Petsinis
Mind
 by Salome Argyropoulos
The Lucky Country
 by George Athanasiou

Relevant link: http://www.abc.net.au/radionational/programs/earshot/southern-sun-aegean-light/6148500

Listen to the program here: http://www.abc.net.au/radio/programitem/pgzEGJY0P7?play=true

Φώτο: Kyle Thompson

«Kάποιος είπε: “Τα όρια του κόσμου μου είναι τα όρια της γλώσσας μου”.
Έτσι είναι· γι’ αυτό, όσο πιο τσακισμένα τα ελληνικά, ο κόσμος γύρω μας, ο κόσμος μέσα μας είναι έτοιμος να καταρρεύσει. Oι λέξεις και τα πρόσωπα και τα πράγματα. H βαθύτερη, η κρυφή σχέση που έχουν μεταξύ τους. Φύσει ή θέσει; Aυτή ήταν η αρχαία έριδα, από την εποχή του Aριστοτέλη. Aυτό είναι το βαθύ και επίμονο ερωτηματικό.
 H σχέση με τις λέξεις είναι η σχέση με τους ανθρώπους, με τα πράγματα, είναι η σχέση με τη ζωή».

*Ευχαριστίες στον φίλο Δημήτρη Ζαρκάδα που το ανάρτησε στη σελίδα του στο facebook.

*Από τη συλλογή “δημιουργικό μηδέν”, εκδόσεις προςποίηση, που περιέχει 19 ποιήματα της Λίνας Φι και 8 σχέδια της orgbalmaria