πένθιμες κωδωνοκρουσίες των νομισμάτων

“- Άλλαξε ο άνθρωπος” – πώς θες να μην αλλάξει,
πώς θες να μείνει ο ίδιος
όπως όταν τον άφησες για να λύσεις το δικό σου αίνιγμα – 
          ποιο αίνιγμα;
όπως όταν ξεστόμισες: “αν έχει ο κόσμος βάσανα, κι εγώ
          έχω τα δικά μου” – ποια δικά σου; – 
Σκύβοντας πάνω απ’ τις “δικές σου” τις πληγές, 
πάνω από τη “δική σου άβυσσο”
τον άφησες να περιμένει έξω απ’ τις κλεισμένες πόρτες
των ταμείων και των νοσοκομείων, 
με ιστορίες κοριτσιών πλεγμένες σε μακριές κι ασάλευτες
          σειρές,
σαν τη σταχτιά κοτσίδα της άρρωστης πνιγμένη στη βουή 
          του πυρετού. 

Μισός σκόνη και μισός δάκρυα – πώς θες να μην αλλάξει
σκαμπανεβάζοντας στις σκάλες των δικαστηρίων.
Μισός λάσπη και μισός κραυγή
μες στο ληνό δυο παγκοσμίων πολέμων. 

Κάτω απ’ τις πένθιμες κωδωνοκρουσίες των νομισμάτων,
που τον παζάρεψαν, τον μέτρησαν, τον σκότωσαν,
πώς θες να μείνει ο ίδιος; Πώς να μην είναι τώρα
ο άνθρωπος ένας ξένος,
ο άνθρωπος, απ’ όπου και να τον κοιτάξεις,
ένα πρόσωπο στραμμένο αλλού;

Τράβηξε το στιλέτο της σιωπής που ‘χεις καρφώσει στο
          πλευρό του,
μίλησε με το αίμα του,
περπάτησε με την κραυγή του – και θα δεις
για ποια ομορφιά είν’ αυτός πλασμένος
και ποια αξημέρωτη ευτυχία είναι η καρδιά του.

*Από την συλλογή “Ορθοστασία” (1957)
**Το πήραμε από εδώ: http://mhnymal.blogspot.gr/2015/07/blog-post.html

Άγνωστη διάσταση



[…] 

όμως,

το ρολό της μοίρας,

βάφει τη μέρα με μια ανάσα,

και τη νύχτα

με ασφυξία,

καταλαβαίνεις τώρα γιατί πνίγομαι 

από τα δάκτυλα,

κρύβουν στάχτες

που αφήνουν δαχτυλιές

στη μνήμη,



γι’ αυτό,

δεν έχω συμμετρία στα βήματα,

γέρνω στη διανομή και πάω προς την άλλη,

εκεί πάλι,

το γυαλί μαραίνεται

και η ψίχα γίνεται πείνα

[…]

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα…

Ο Αλέξανδρος Μηλιορίδης (Alexmil ) ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, όπου ασκεί εδώ και χρόνια, το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Η ποίηση είναι μια από τις μεγάλες του αγάπες, είναι η πύλη που τον μεταφέρει στις λέξεις, για να της δώσει με τους στίχους, νοήματα και μύθους για την ύπαρξη, τη ζωή, τα αισθήματα, τις κοινωνικές καταστάσεις, αποδομώντας τις παραδοσιακές σχέσεις και θέσεις του ποιητικού λόγου, δημιουργώντας
σουρεαλιστικά ποιητικά πλάνα, με λυρισμό και πραγματικότητα.



έργα του ιδίου:

πάτησε το κουμπί 
(ποιητική συλλογή), 

εκδ. οσελότος 2015

Τί νόμιζες, ανόητε;
ότι δεν βλέπω;
ο εθελοτυφλών απαντάται
ως ο χείριστος φονιάς
όταν ψυχές, τα δειλινά,
στριμώχνωνται σε μια φέτα ψωμί.
Τί νόμιζες,δειλέ;
ότι δεν ακούω;
τους ήχους από τα δάκρυα των αγγέλων
και τα φτερουγίσματα,
στα σοκάκια, από τα περιστέρια
αυτήκοοι συνωμότες.
Τί νόμιζες, αλλαζόνα;
ότι σε πιστεύω;
τα έκδηλα ψέμματα
γδούπος τους σφυριού
που έτσι, άκομψα,
έχεις ξεπουλήσει.
Μα θα ΄ρθει εκείνη η ώρα
η ευλογημένη
που τα τραπέζια θα είναι γεμάτα
και συ θα πεινάς
τα περιστέρια με τα γαμψά τους νύχια
θα σου ξεσκίζουν τα μάτια
και το σφυρί θα σε χτυπήσει στην καρδιά,
εκεί που πονάς.

*Ο Φιλάρετος Στεφανάκης είναι ποιητής. Είναι ένας στα έντεκα εκατομμύρια. Τόσο μοναδικός όσο ο καθένας στα έντεκα εκατομμύρια…

Και ο αυτόχειρας ποιητής
τις τελευταίες εκείνες στιγμές
επιτέλους κατάλαβε˙
και θα ήταν το ποίημα που θα άλλαζε τον κόσμο

μα το αίμα ήταν πολύ τώρα
και τα δάχτυλα δεν άντεχαν το βάρος του στυλού.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε το site του ιδίου στη διεύθυνση http://www.alexantonopoulos.com

Άντε και Ραντεβού στα γουναράδικα
ἡ δ᾽ ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται
Ηθικά Νικομάχεια
Η πιο αποτελεσματική πρόσβαση στη γνώση
Είναι η ελεύθερη γνώση
καθηγητάδες δικαστές και συγγραφείς
Πουλημένοι για ψωμί
Της θεσούλας το καυκί
Αγία και ομοούσια οικογένεια
Το καθεστώς, σε πουλάει για το βιός
Οι ισχυροί θα συνωμοτούν
Να κρατήσουν το ταψί
Και οι φτωχοί θα πεινάνε
Και θα κρώζουν μέσα πάντα στο μαντρί
Νομενκλατούρα πρόζα της γνώσης
Βρωμάει σαν συντηρητικό σε κονσέρβα
Ακραιφνείς εποχές για μέντορες
Έκανε η μηχανή αλήθεια το Α έλλατον
Πιστεύω εις ένα θεό που τον χάνω
Πίνω μπύρες και κρασί του σκασμού
Στην εξοχή
Πιστεύω στη θεία απόσταξη
Στην ευγενή μέθεξη
Στην εξαίσια έκσταση
«Ιnebriate of air – am I –
I taste a liquor never brewed –
I shall but drink the more!»
τὰ δ᾽ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι.
Μην ολιγωρείτε ινστρούκτορες και κριτικοί
Εις την ποίηση η ποίηση
Όποτε καταλαβαίνω να γίνω
μια μικρή πουτάνα πως τραβάω
σκέφτομαι πόσο πρόστυχος είναι ο θεός
που επιτρέπει τέτοια μαγνάδια
να υφαίνονται
στη πουτανιά κρεμιέται η πουτάνα
Δεν είσαι μόνο πρόστυχος
Είσαι και της υποταγής ο Θιασάρχης
Άντε και Ραντεβού στα γουναράδικα

Όταν η βροχή χτυπά το τζάμι του δωματίου του παιδιού.
Όταν το παιδί παρατά το παιχνίδι και πηγαίνει στο παράθυρο να δει…
Όταν η βροχή του παίρνει το παιχνίδι.

Αστραπή.

Νέττα, 21/7/2015

όταν έφυγε
κι
επέστρεψα στο άδειο σπίτι

ένα πουλάκι ανώνυμο μου χτύπησε το τζάμι της βεράντας

κι όταν άνοιξα το φύλλο

πέταξε μέχρι την φωτογραφία του

-αυτή με την σκαλιστή κορνίζα-

κι έκατσε πάνω της κοιτάζοντας με, ακίνητο

είμαι σίγουρος πως ένα μήνυμα μου έλεγε

που δεν μπορούσα να κατανοήσω

είχα από καιρό χάσει την αθωότητά μου

την δυνατότητα να επικοινωνώ

με τρόπους πέρα απ’ τ’ ανθρώπινα

ώσπου βαρέθηκε και πέταξε μακριά

από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα

στον ουρανό

χωρίς ποτέ να μάθω τις τελευταίες λέξεις

που μου αναλογούσαν

πριν πεινασμένος και μόνος πέσω με τα μούτρα

στα κόλυβα

Tom Chambers, A view from the bridge

Να πέφτεις
–αυτό είναι το μυστικό–
με το σκοινί για το αλεξίπτωτο
στο ένα χέρι
και την καρδιά σου στο άλλο
Κι αν τίποτα από τα δύο δεν ανοίξει,
τα γόνατα στο στήθος
και το κεφάλι ανάμεσα
–λένε το τέλος
Θυμίζει τον έρωτα.

*Από τη συλογή “Ιχθυόφωνο”, εκδ. Γαβριηλίδη 2015. Εμείς, μαζί με την εικόνα της ανάρτησης, το πήραμε από εδώ: https://doumoustella.wordpress.com/2015/07/14/%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CF%84%CF%8E%CF%83%CE%B7/