Το απόγευμα στις πέντε.
Ήταν απόγευμα. Ακριβώς πέντε.
Ένα παιδί έφερε το λευκό σεντόνι
το απόγευμα στις πέντε.
Ένας κουβάς ασβέστη έτοιμος κιόλας
το απόγευμα στις πέντε.
Όλα τα άλλα θάνατος και μόνο θάνατος
το απόγευμα στις πέντε.
Ο άνεμος έφερε τα βαμβάκια
το απόγευμα στις πέντε
Το οξείδιο έσπειρε κρύσταλλο και νίκελ
το απόγευμα στις πέντε.
Παλεύουν ήδη η περιστέρα με το λιόπαρδο
το απόγευμα στις πέντε.
Κι ένας μηρός με απελπισμένο κέρας
το απόγευμα στις πέντε.
Αρχίσανε οι ήχοι του τυμπάνου
το απόγευμα στις πέντε.
Οι καμπάνες από αρσενικό κι η κάπνα
το απόγευμα στις πέντε.
Κάθε γωνία ομάδες της σιωπής
το απόγευμα στις πέντε.
κι ο ταύρος μόνο με καρδιά στα ύψη!
το απόγευμα στις πέντε.
Όταν ο ιδρώτας χιόνι έφτασε να γίνει
το απόγευμα στις πέντε,
όταν καλύφθηκε η πλατεία με ιώδιο
το απόγευμα στις πέντε,
ο θάνατος άφησε αυγά μες στην πληγή
το απόγευμα στις πέντε.
Το απόγευμα στις πέντε.
Πέντε το απόγευμα. Ακριβώς πέντε.
Φέρετρο είναι με ρόδες το κρεβάτι
το απόγευμα στις πέντε.
Οστά και φλάουτα αντηχούν στην ακοή του
το απόγευμα στις πέντε.
Ο ταύρος ήδη μούγκριζε απ’ το μέτωπό του
το απόγευμα στις πέντε.
Και το δωμάτιο που ιρίδιζε από αγωνία
το απόγευμα στις πέντε.
Από μακριά έρχεται πια κι γάγγραινα
το απόγευμα στις πέντε.
Σάλπιγγα κρίνου στους πράσινους βουβώνες
το απόγευμα στις πέντε.
Οι πληγές του τον έκαιγαν σαν ήλιοι
το απόγευμα στις πέντε.
Και το πλήθος έσπαε τα παράθυρα
το απόγευμα στις πέντε.
Το απόγευμα στις πέντε
Αχ! τι τρομερό απόγευμα στις πέντε!
Ήτανε πέντε σε όλα τα ρολόγια!
Ήτανε απόγευμα σκιάς στις πέντε!
*Από το “Ύμνος και θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσες Μεχίας”. Απόδοση: Γιώργος Μίχος
To Koskino 