Delawer, Blood for All Birds

Ναυάγια, ναυάγια, της ζωής ναυάγια…
σιγοψιθυρίζουν
μέσα κι όξω απ’ τα μηνίγγια μας
οι σειρήνες που προσκαλούν
το βλέμμα και την προσοχή
να στρέφουμε
στ’ άστρα τ’ ουρανού
μακριά απ’ την κοκκινισμένη θάλασσα!

Ναυάγια, ναυάγια, της ζωής ναυάγια…
το λυσσομάνι
και η φουσκοθαλασσιά της ζωής,
της ζωής που-φτιάχνουμε-μαζί,
εδώ και καιρό
έχει πάψει να ξεβράζει
στις ακτές της ναυαγούς
και μισολιγόθυμους ζωντανούς
ξερνάει πνιγμένους
κι ολότελα νεκρούς
-γυναίκες-άνδρες-παιδιά-
σώματα ανθρώπινα
στα σύνορα απαγορευμένα
που πυρπολούνται
σαν μάγισσες στην πυρά
για να καούν
και να ταφούν ζωντανά
κάτω απ’ το βυθό της θάλασσας

Ναυάγια, ναυάγια, της ζωής ναυάγια…
το πρωί ξυπνούμε
βήχοντας απ’ τα πνεμόνια μας
το νερό
του χτεσινού πνιγμού τους
το βράδυ στον ύπνο
μάς επισκέπτονται
τα φαντάσματά τους
ζητώντας λίγο χώμα στεγνό
για να θάψουν
τους μελλοντικούς νεκρούς τους

Ναυάγια, ναυάγια, της ζωής ναυάγια…
στις πόλεις και τα χωρία όπου κατοικούμε
μάθαμε τα χέρια να νίπτουμε
μέσα στο αίμα των άλλων,
αμίλητοι να στεκόμαστε
μπροστά στο ξεψύχισμά τους
και τους ώμους αδιάφορα
να κουνούμε μπροστά στο θάνατό τους

Ναυάγια, ναυάγια, της ζωής ναυάγια…
εμείς, μόνο εμείς είμαστε η ρημαγμένη θάλασσα
που κλείνει στα σωθικά της
τα μουλιασμένα σώματα όλων των πνιγμένων
ετούτου-εδώ-του-κόσμου
όσο κι αν σφυρίζουμε αδιάφορα
στρέφοντας το βλέμμα μας
στ’ ουρανού τ’ άστρα
τ’ αστέρια άλλο δεν τ’ αντέχουνε
τη νύχτα να φωτίζουνε
τον ολοήμερο πνιγμό
που αίμα στάζει
σε στεριά και θάλασσα
και για άλλες θάλασσες, για άλλες στεριές
για άλλους ουρανούς πέφτουν και πεθαίνουν

4 Σεπτεμβρίου ’15

Instagram

Τ’ αγάλματα των αστέγων
Στα παγωμένα Κοιμητήρια
Των δρόμων
Χείλη ραμμένα
Στο ρήμα
Δεν επουλώνουν
Καμία φωνή.

***

Πανίδα

Ματωμένες επέτειοι κι όσο
Να σφουγγαρίζεις και να τρίβεις
Η μυρωδιά δεν φεύγει
Δέρμα της κόλασης,
Αμμωνία, βενζίνη, σπέρμα
Έμμηνα, νεραντζιές, ψοφίμια.
Πίστα σκυλάδικου στα νεφρά μας
Γροθιά γαρύφαλλα σφιγμένα
Νιγηριανές πριγκίπισσες,
Ηττημένοι φαντάροι
Στα μάτια των κατοίκων
Μιας πόλης κατεχόμενης
Στα κράσπεδα της Μεσογείου

Η άγρια πανίδα της ψυχής.

***

Narcotango

Ανίδεοι ως νεκροί
Άφωνοι και αναιδείς
Ολοσέλιδοι και πληγωμένοι
Σφάγια στη Βαρβάκειο
Στα σαλόνια των εφημερίδων
Ουρανόφωννη σάρκα στα σεντόνια
Νεκροτομεία της αγάπης
Στο κέντρο της πόλης
Η Άκρη του Κόσμου.

*Από τη συλλογή “Anus Mundi”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιανουάριος 2014 (σελ. 7, 11 και 20).

Για όσα αμίλητα
εξέφρασα
ανέκφραστη
βλέποντας τη σκιά
να χάνεται
μετά την τελεία

Νέττα

Υπήκοοι

Μας έχει σφίξει
το παγωμένο χέρι,
ενός μεγάλου χειμώνα.
Περιτυλιγμένοι είμαστε
με συρματοπλέγματα
κι ο εγκέφαλός μας
κομμένος στα δυο
από σύνορα.
Τα πρόσωπά μας
έχουν γίνει
μια φωτογραφία αστυνομικής ταυτότητας
που τα χαρακτηριστικά της
όσο πάνε και σβήνουν
σαν το κερί που λειώνει.
Σκυφτοί περπατάμε
ολόιδια σημαδεμένοι
ταλαιπωρημένοι υπήκοοι
καταπατημένοι
απ’ τα επώδυνα βήματα
των δυναστών μας.

***

Ιδιωτική ελευθερία

Μοναχικά κλάματα είμαστε
θλιβερές καθημερινότητες
στριμωγμένες σε σύνορα,
σπασμένες φωνές
μεσ’ στη βουή της πόλης.
Λένε πως είμαστε ελεύθεροι
μόνο που αυτή η ιδιωτική ελευθερία μας
επαίρεται
στα στενά όρια
λίγων προκαθορισμένων τετραγωνικών
περιορίζεται
σε ομοιόμορφα ρούχα
συμβολίζεται
με την χρησιμότητα
των γυρτών σβέρκων μας
και θυσιάζεται
για τα φονικά
σύμβολα
ενός εξαγώγιμου
κοινοβουλευτισμού.

*Από τη συλλογή “Υπήκοοι”, εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2008 (σελ. 17 και 33).