Artwork: Droga Życia

Γριές
 
Είμαι κάποιες γριές,
η ασχήμια που τινάζεται απ’ το πρόσωπό τους
αίμα από ρουθούνι
μας πλημμυρίζει
βρώμα και θάνατος.
Βρώμα και θάνατος
αυτά είναι τα μπιχλιμπίδια μου
κι αυτά κομπάζω στο κόσμο
στο κόσμο που τρέχει ξοπίσω.Και λύπη,
λύπη για όσους καίει ο έρωτας
το μεγάλο μαράζι
που κλαίει, βουβό σαν υγρασία
σκεπάζει τα πάντα
τις χαμένες αγάπες
που σκάνε μια και τόσο
που τις παρατάς και πάνε. Είμαι κάποιες γριές,
που παράτησαν τα νιάτα τους
και πάνε. 
 
*** 
 
Λείπει
 
Έφυγα χθες και το σκοτάδι μ’ αγκάλιασε
μεμιάς,
έπεσα κι εγώ στην αγκαλιά του.Χρόνια τώρα,
φέρνω το κορμί μου μαζί
μα λείπει η ψυχή μου,
λείπει του φεγγαριού το φως
η τρέλα του παιδιού μου
λείπει.
Ο δρόμος του αλήτη,
ο δρόμος της βροχής
ο διαμαντένιος δρόμος,
λείπει.Καρδιά μισή, πες μου πως ζεις
το άσπρο δέρμα σου, πως λείπει
το σκούρο τρένο της φυγής
έρχεται, μ’ αφήνει. 
 
*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848

Θρήνος

Εξήντα χρόνια ήδη κύλησαν
Με βάσανα, ας πούμε
Και η ζωτική ανάσα μας πλησίασε τον ουρανό.
Τι σημασία έχει πια ο χρόνος
όταν οι ψυχές μας πνίγονται από τα δακρυγόνα
και όταν, πύραυλοι όλων των ειδών
παραβιόζουν το δικαίωμά μας στη ζωή;

***

Ω! Νιζάρ! (1)

Για πότε το τέλος των Αράβων δεσποτών;
αναρωτήθηκες με πάθος. Και όμως
είναι πάντοτε αδειανοί
οι τάφοι που τους έχεις υποσχεθεί!
Η ερώτησή σου δεν πέρασε
παρά όπως περνά γρήγορα ένα γεροντάκι
πλάι σε παιδιά απασχολημένα με το παιχνίδι τους.
Αλλά, όταν επισκέφτηκε τους τάφους
διαπίστωσε πως
απ’ την βαριεστιμάρα της αναμονής
αυτοί είχανε καταρρεύσει
και πως το πλήθος δεν ήτανε παρά
σάλιο αφρώδες που ξεσκεπάζει
την άλλη όψη της πραγματικότητας.

Η φυλή μας λατρεύει τη σιωπή.
Αλλά πού να βρει κανείς το κίνητρο της σωτηρίας;
Η σωτηρία, είπα;
Εάν πεις, ω φίλε μου!
πως ο λύκος δεν αφήνει σε ησυχία τα κοπάδια μας
θα σου πει: αυτό είναι ένα ψέμα.
Αλλά ποια σωτηρία όταν,
μέσα στο περιβόλι σου,
φυτεύεις μόνον ό,τι θλίβει τα μάτια σου;

Ω! Νιζάρ!, Η φυλή σου…
την εγκατέλειψες,
παραδομένη στον εαυτό της,
παράλυτη από τον φόβο,
καθηλωμένη στη σιωπή.
Στις μύτες των ποδιών,
αποσύρθηκες
όμοια με προφήτη, που μέσα στη φύση εξαγνίζεται,
αφήνοντας πίσω του
τον δεκάλογό του, στην επιστροφή.

Εάν, κατά τύχη, επανερχόσουν,
θα είχες ακόμη μία στάλα απελπισίας
να θρηνήσεις για την τύχη μας;

(1) Νιζάρ Καμπάνι. Μεγάλος Σύρος ποιητής.

**Αναδημοσίευση από το περιοδικό Ένεκεν”, στο τεύχος Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου – Μαρτίου 2014, σελ. 151-153.

Χέρι μαυρισμένο απ’ το μελάνι του θλιβερού μαθητή

Χέρι κόκκινο πάνω στον τοίχο απ’ την κάμαρα του εγκλήματος

Χέρι χλωμό της πεθαμένης

Χέρια που βαστούν ένα μαχαίρι ή ένα ρεβόλβερ.

Χέρια ανοιχτά

Χέρια κλειστά

Χέρια τιποτένια που βαστούν έναν κοντυλοφόρο

Ω χέρι μου εσύ επίσης εσύ επίσης

Χέρι μου με τις γραμμές σου κι’ όμως έτσι είναι

Γιατί να σπιλώσω τις μυστηριώδεις γραμμές σου

Γιατί; καλύτερα οι χειροπέδες καλύτερα να σ’ ακρωτηριάσω

καλύτερα καλύτερα

Γράψε γράψε γιατί γράφεις ένα γράμμα σ’ εκείνη

κι’ αυτό το βέβηλο μέσο είν’ ένα μέσο να την αγγίξεις […]

*Μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης.
**Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκαν από τη σελίδα της Σοφίας Περδίκη στο facebook.

Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα
Τα γηρατειά πρέπει να καίνε και να παραληρούν στο δειλινό.
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
Οι σοφοί μαθαίνουν τελικά πως το σκοτάδι έχει δίκιο,
Γιατί οι λέξεις τους δεν έδωσαν ούτ’ έφεραν την αποκάλυψη, κι όμως
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.
Άνθρωποι καλοί, τελευταίος αποχαιρετισμός, φωνάζοντας πόσο φωτεινές
Οι εύθραυστες πράξεις τους ίσως θα χόρευαν σ’ έναν κόσμο αγάπης,
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
Άνθρωποι άγριοι που άρπαξαν και τραγούδησαν τον ήλιο που πετούσε,
Μαθαίνουν, αργά πια, πώς θρήνησαν σαν έφευγε,
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.
Άνθρωποι ανήσυχοι, κοντά στο θάνατο που βλέπουν θαμπωμένα
Μάτια τυφλά φλογίζονται σαν μετεωρόλιθοι μα είναι εύθυμα,
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
Και συ, πατέρα μου, εκεί πάνω στο θλιμμένο ύψος,
Καταράσου, ευλόγησε, εμένα τώρα με τα άγρια δάκρυα σου,
προσεύχομαι.
Μην αφήνεσαι σ’ αυτή την όμορφη νύχτα,
Οργήσου, οργήσου για το θάνατο της μέρας.

*Mετάφραση: Βίλκη Τσελεμέγκου-Αντωνιάδου.

1
Ψοφάω να δω τ’ όνομά μου
σε μπουκάλι μπύρας
πακέτο τσιγάρων
εξώφυλλο βιβλίου
σε κάτι χειροπιαστό τέλος πάντων
να μ’ αγαπούν και να με πληρώνουν
χωρίς να με λένε πουτάνα

2
Ο άνθρωπος-οριγκάμι
τσάκιζε απ΄ όλες τις πλευρές
και στο τέλος πήρε
τη μορφή
ανθρώπου
με χάρτινο σώμα
και ψυχή κομμένου δάσους
γι’ αυτό και οι Ιάπωνες
τον ονόμασαν ποιητή

3
Αν η ποίηση ήταν
μια διαρκής αυτοψυχανάλυση
τότε οι ψυχολόγοι θ’ άρχιζαν να γράφουν

αν οι ψυχολόγοι άρχιζαν να γράφουν
τότε θα γίνονταν πελάτες
των ποιητών

4
Το παν είναι να πετύχεις την αιτία
που μερικές φορές καμουφλάρεται
ως αποτέλεσμα

πρώτα τελειώνουν τα φάρμακα
και μετά τα ψέματα
πρώτα οι σχοινοβάτες
κι ύστερα οι δεμένοι
πρώτα οι έρωτες

και τελευταία απ’ όλα
τα ποιήματα

*Από τη συλλογή “Συνθήκη ισορροπίας”, εκδόσεις Θράκα 2014.

Αμηχανία

Αδέξια πλεύρισες
Με τη μηχανή αναμμένη.
Η ένταση
Χάραξε το πρόσωπο.
Ασκητικά βράδυα.
Νύχτες γεμάτες έρωτα.
Ιέρεια και πόρνη.
Ασάλευτη στη βάρκα που βούλιαζε.

Βιβλίο

Βαρούν οι καμπάνες. Εσπερινός.
Ίσως να ξεχαστήκαμε.
Βόσκουν τα μάτια το απέραντο
Λυγίζουμε και τραγουδάμε.
Ιερείς σε ήχο πλάγιο.
Ο ήλιος δάκρυσε…

Γύφτος

Γυρίζοντας αδιάκοπα.
Υπαιθρος.
Φως.
Τουμπελέκια.
Ολοι
Σιωπηλά μελαγχολικοί.

Δωμάτιο

Δεν έχεις τέλος
Ω, γλυκειά μου έπαρση.
Μακρυνή αυλή της επιθυμίας.
Ακριβό πλοίο της σιωπής.
Τοτέμ του θεού της ανησυχίας.
Ιούνιος και βρέψει.
Ο βαρκάρης αργεί να γυρίσει.

*Από τη συλλογή “24 ασκήσεις και λέξεις”, ένθετο στο περιοδικό “δήν”, τεύχος 5, Μάρτης 1997. Τα γράμματα του τίτλου του κάθε ποιήματος είναι και τα πρώτα γράμματα του στίχου του κάθε ποιήματος.

Deborah Turbeville
’, Casa no Name’

Κονσέρβα «ο παράδεισος»

Συμπύκνωση της μνήμης

σε ένα σημείο της στίξης της ζωής

Παράλογα ψάρια μέσα στη λίμνη

γελούν αρρωστημένα με το χάλι μου

Γέφυρες από το τίποτα στο κάτι

ποτάμια από τα βουνά στη θάλασσα

Παράλογοι πύργοι από τη γη στον ουρανό

Χρώματα γαλάζια και πράσινα

μιας σαραντοποδαρούσας

Συμπύκνωση της ζωής

ζωικής φυτικής σε κονσέρβα

με όλες τις γεύσεις

Ένας παράδεισος σε μια κονσέρβα

Να ταΐσω τα παράλογα ψάρια

να τροφοδοτήσω τη θλίψη μου
`
***

Αίθουσα αναμονής

Ένα άσυλο ανθρώπων

ανθρώπων σε καταστολή

υποστολή αισθήματος

μια τσιμεντένια πλατεία

δίχως σκιά και

τα παιδιά μουδιασμένα

έχουν παρατήσει
τα παιχνίδια τους

στον ήλιο

Ένας βάλτος

ένα μουσείο από

γαλάζια κύματα νεκρά

νεκρό τσουνάμι

Κάτι υπόγειο υπάρχει

στους υπονόμους

Αναρριχώμενες βοκαμβίλιες

σπάνε τα καπάκια

των αποχετεύσεων

Μέσα στο ποτήρι
α
ανακατεύεις μουδιασμένα

λίγο βύσσινο

ζάχαρη και νερό

χώμα και πάχνη

υποθαλάσσιος σφυγμός

Όταν έρθει το κατάλληλο

φως

τότε ο φωτογράφος

των ματιών μας

θα δικαιώσει

παγιδεύοντας το

τέλειο πλάνο

στον τρύπιο φακό

το τρυφερό φως

που βρίσκεται

μέσα μας

και ο προβολέας σκηνής

θα ανοίξει

και η ομορφιά αυτού

του κόσμου
θα ξεχυθεί

θα κατακλύσει

θα νικήσει αυτή

τη ζοφερή και

άρρωστη με απoφορά

νύχτα που απλώνεται

στις στέγες των

σπιτιών μας

*Από τη συλλογή «Κυκλική διαδρομή», εκδόσεις Φαρφουλάς, 2014.

Ο Νίκος Καρφής γεννήθηκε στη Λαμία στις 5.1.1958. Ήταν το μοναχοπαίδι της Αφροδίτης Βουλγαράκη, η οποία εργαζόταν στις ιατρικές υπηρεσίες του Δήμου Λαμίας, και του Μιλτιάδη Καρφή, εμπόρου ξυλείας.

Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα λόγω προβλημάτων υγείας του πατέρα του, αλλά και της εισαγωγής του στη σχολή κινηματογράφου και τηλεόρασης του Λυκούργου Σταυράκου.

Το καλοκαίρι του 1979 συνάντησε τη Νορβηγίδα Siv Nilsen με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Simon. Την ίδια εποχή άρχισε να γράφει ποιήματα και να εργάζεται στον κινηματογράφο, στη Stefi Films κατά κύριο λόγο. Στις πολυάριθμες, ελληνικές και ξένες, ταινίες που γυρίστηκαν την περίοδο εκείνη, ο Νίκος Καρφής συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ο Νίκος Νικολαΐδης και ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος. Ήταν επίσης παθιασμένος και ταλαντούχος φωτογράφος.
Continue reading →