Yearly Archives: 2015

POEMS OF SOLIDARITY: A CALL OUT TO ALL POETS


Posted by Το κόσκινο on

10392302_10152684999538479_835388242617078221_n


WRITE A POEM IN SOLIDARITY WITH THOSE IN MANUS PRISON CAMP

This is a call out to poets to stand in solidarity with those in Manus Prison Camp. We are asking for people to send their poems of solidarity to wirethroughthe@gmail.com

Your poems will then be forwarded to those suffering in the Australian funded and run prison camp on Manus Island.

Later all poems will be considered for inclusion in a collection of poetry to be edited by Janet Galbraith (poet, founder of Writing Through Fences and Editor of Refugee Writing Mascara Literary Review) along with 2 poets who are seeking asylum in Australia.

As Audre Lorde said: “POETRY IS NOT A LUXURY. IT IS A VITAL NECESSITY OF OUR EXISTENCE. It forms the quality of the light within which we predicate our hopes and dreams toward survival and change, first made into language, then into idea, then into more tangible action”.

Janet Galbraith

Melbourne Spoken Word, Audacious

Posted by Το κόσκινο on

4779


Ends on 1/31/2015

Melbourne Spoken Word is proud to announce the launch of Audacious, a new audio journal of spoken word to be launched in 2015. It will feature poetic recordings to be available for download or as a CD and we are now seeking submissions to the inaugural issue.

We want Audacious to be true to its name and feature the boldest voices and sounds from Melbourne’s vibrant spoken word and poetry community from the quiet and profound readings in pubs to the in your face and vulnerable pieces delivered in slams, as well as everything in between. We want emerging voices as well as familiar names. We want important voices, funny, entertaining and even raw voices, a mix of the diversity of our scene.

We are seeking poetry that is judged not just on its poetic and thematic merit but on its aural qualities as well, the best use of the tools your voice offers. Submissions are now open for the first edition to be released in early 2015. We are seeking spoken word recordings not seeking written work. We may accept pieces but ask you to come into our studio to re-record the piece for better quality or record it live ourselves. We are also commissioning work and specific poets alongside open submissions.

We recommend that the pieces are no longer than 5 minutes, except if the work is exceptional. Please query beforehand for longer work. Poems should be strictly submitted in .wav files to maintain quality.

Submissions are open to everyone, including beyond Melbourne, but we admit to a bias toward Melbourne poets or those connected to the Melbourne community, and so we intend for that to be the primary focus whilst also not completely excluding outside voices.

We are looking for generally previously unpublished work. Publication does not include performance of work. We may accept some previously published work. Please query beforehand.

We expect more submissions than we could possibly publish and rejection does not necessarily mean a judgement on the quality of work. We may ask to keep some pieces for future editions. We encourage you to submit again, though.

Payment is a percentage of royalties split between the published poets paid around 3 months after publication. We hope to earn enough or have enough funding to pay poets a flat fee in future editions.

Any questions can be forwarded to benjamin@melbournespokenword.com

Please read the submission guidelines carefully and pay attention to the questions asked with your submission as not meeting the guidelines may mean automatic rejection of your work.

Δημήτρης Τρωαδίτης, πίστη στο κόκκινο

Posted by Το κόσκινο on
Mari Kogo, Κόκκινη πόλη με χίλια πρόσωπα

Mari Kogo, Κόκκινη πόλη με χίλια πρόσωπα

πίστη στο κόκκινο

πεπαλαιωμένη
πίστη στο κόκκινο

ανανεωμένη
πίστη στο κόκκινο

των καιρών μας

θάνατοι
θάνατοι
θάνατοι
στις διαβάσεις

Ερινύες και Πιλάτοι
Εφιάλτες και Ήφαιστοι

όλοι στον ίδιο πάγκο
συνδαιτημόνες
με χλαμύδες πορφυρές

Diane Di Prima, Η πραγματικότητα δεν είναι εμπόδιο

Posted by Το κόσκινο on

Diprima+Joanes-2

για τη Σουρεαλιστική Ομάδα Σικάγο

αρνήσου να υπακούσεις
αρνήσου να πεθάνεις
αρνήσου να κοιμηθείς
αρνήσου να φύγεις μακριά
αρνήσου να κλείσεις τα μάτια σου
αρνήσου να κλείσεις τ’ αυτιά σου
αρνήσου τη σιωπή ενώ μπορείς ακόμα να τραγουδάς
αρνήσου το κήρυγμα αντί της αγκαλιάς
μην φτάνεις σε κανένα τέλος που δεν είναι
μια Αρχή

REALITY IS NO OBSTACLE
for the Chicago Surrealist Group

refuse to obey
refuse to die
refuse to sleep
refuse to turn away
refuse to close your eyes
refuse to shut your ears
refuse silence while you can still sing
refuse discourse in lieu of embracement
come to no end that is not
a Beginning

*Από το βιβλίο The Poetry Deal, City Lights Foundation, San Francisco. Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Olav Hauge, Κοχύλι

Posted by Το κόσκινο on

images

Χτίζεις ένα σπίτι για την ψυχή σου,
και περήφανα περιπλανιέσαι
στο φως των αστεριών
με το σπίτι στην πλάτη,
όπως το σαλιγκάρι.
Όταν σιμώνει κίνδυνος,
σέρνεσαι μέσα
και είσαι ασφαλής
πίσω από το σκληρό σου
καβούκι.

Κι όταν πάψεις να υπάρχεις,
το σπίτι
θα συνεχίζει να ζει,
μαρτυρία
του κάλλους της ψυχής σου.
Και η θάλασσα της μοναξιάς σου
θα τραγουδά βαθιά μέσα.

*Αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ένεκεν”, τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2014. Μετάφραση: Τούλα Παπαπάντου.

**Olav Hauge (Ούλαφ Χ. Χάουγκ – 1908-1994). Νορβηγός ποιητής και μεταφραστής ποίησης.

Michael Crane Book launch party: The Church of contradictions.

Posted by Το κόσκινο on

launchposter280215

Press Release

The Paradise Anthology & Robarta presents

Michael Crane Book launch party: The Church of contradictions

Featuring special guests
Chris Wilson, Odette Snellen and Joel Cohen

The event will feature blues legend Chris Wilson.
playing some of his original songs and blues standards
Chris has released several acclaimed records that have charted
well on the ARIA charts and has supported Billy Joel,
Bob Dylan, Elvis Costello and has played at every major
festival in Australia. He’s one of the best harmonica
players in the world.

Local writer Michael Crane has appeared several times
at the Melbourne Writers Festival, The St Kilda Festival,
The Williamstown Literary Festival, the South Melbourne Festival,
the Art of a Difference Festival and the Darebin Music Feast

He has had more than 300 poems and stories published
in Australian, Canadian, US Literary journals
and also in anthologies, including the Best Australian Poems
2011 & 2014 and the Australian Love Poems (2013) and appeared
on ABC TV Voices program and ABC TV News and breakfast program.

The Church of Contradictions is a new collection of 135 prose poems

Special appearances by Odette Snellen, (former lyricist
with Rebecca’s Empire and co author of the popular
blog Punk & Blanket and Joel Cohen publisher of the St Kilda News
to talk about a forthcoming publication called the ST Kilda Book


THIS IS A FREE EVENT.

Saturday the 28th of February, 2015. 2.30 pm to 5.30 pm

Robarta: 107-109 Fitzroy Street St Kilda

Limited seating. BOOKINGS :http://www.trybooking.com/GGFS

Media enquiries contact: Michael Crane michaelcrane680@yahoo.com

Georg Trakl, Παιδικά χρόνια

Posted by Το κόσκινο on

P1013052

Καρπούς γεμάτη είναι η κουφοξυλιά· ήσυχα κατοικούσαν τα παιδικά χρόνια
Σε γαλάζια σπηλιά. Το σιωπηλό κλαρί,
Εκεί που τώρα θρασομανεί καστανόχρωμο το αγριόχορτο,
Στοχάζεται ένα παλιό μονοπάτι, το θρόισμα των φυλλωμάτων.

Το ίδιο κι όταν το γαλανό νερό κελαρύζει στους βράχους.
Γλυκός είναι του κότσυφα ο θρήνος. Ένας βοσκός αμίλητος ακολουθεί τον ήλιο,
Που κυλά πίσω από τον φθινοπωρινό λόφο.

Μια γαλάζια στιγμή, σημαίνει μόνο περισσότερη ψυχή.
Στην εσχατιά του δάσους προβάλλει δειλά ένα αγρίμι και στο βάθος
Αναπαύονται ειρηνικά τα παλαιά σήμαντρα και οι σκοτεινοί αγροί.

Πιο γαλήνιος τώρα, γνωρίζεις το νόημα των σκοτεινών χρόνων,
Ψύχος και Φθινόπωρο σε μοναχικές κάμαρες,
Και μέσα σε ιερή γαλαζοσύνη ηχούν και απομακρύνονται βήματα φωτεινά.

Σιγοτρίζει ένα ανοιχτό παράθυρο στη θέα
Του ερειπωμένου νεκροταφείου στο λόφο δάκρυα τρέχουν απ’ τα μάτια.
Ανάμνηση ιστορημένων θρύλων. Όμως κάποτε φωτίζεται η ψυχή
Όταν αναπολεί ανθρώπους χαρωπούς, σκουρόχρυσες εαρινές ημέρες.

*Από το βιβλίο Γκεόργκ Τρακλ – Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο”, σε εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου, εκδόσεις Νησίδες, 2014 (σελ. 67).

Γιάννης Αντιόχου
, Ο Υποχθόνιος

Posted by Το κόσκινο on

1528498_10204342664619237_6645256525425519732_n

Κι όταν οι ζωές κυλούν

Σαν βαλίτσες ανθεκτικές

Γεμάτες με τα υπάρχοντα του σώματος

Πάντα ένας ποιητής θα συνευρίσκεται

Με το φως του εωσφόρου

Ξέρω πολλά να σας διηγηθώ για τον υποχθόνιο

Αλλά θαρρώ πως ό,τι αξίζει είναι η βία του

Έτσι όπως σε σκυλεύει

Μαγκώνοντας τον άτλαντα του σώματος

Με τους κοπτήρες των δοντιών του

Ματώνοντάς σε

Και λίγο πριν την εξάντληση

Εντός κενού

Αειφανείς

Φλεγόμενοι αστέρες

Κατακαίγουν την όψη που καθένας επιθυμεί να αντικρίσει

Γεωγραφώντας με το μη μετρήσιμο φως τους

Αυτό που ποτέ δεν υπήρξε

Μέσα στις λόχμες των αχτίδων τους

Το σώμα ακκίζεται

Και μη μπορώντας να υπομείνει

Καταρρέει

Καμιά φορά αναρωτιέμαι

Αν τούτη είναι η πείρα της ζωής;

Μα έχω τα όνειρα

Να δεικνύουν αυτό που θέλει καθένας να ζήσει

Να μην ξεχάσω…

Να μην ξεχάσω…

Κυλώντας χθες στο αεροδρόμιο

Την ανθεκτική πράσινη βαλίτσα μου

Κοντοστάθηκα να χαιρετήσω τον διάβολο

Θεόρατος

Ολόξανθος

Πρασινομάτης και φωτισμένος

-όχι σαν τους μαλλιαρούς ιππόγρυπες ειδικούς,

που σε εξετάζουν περιπαικτικά

και σου συστήνουν κοινωνικότητα –

Περιδινούσε και πάλι

Στο σκοτεινό λαρύγγι του

Τον παραπικρασμό της ζωής μου


(Είμαι ο ίδιος που ξεριζώθηκα

Σε αγκαθωτά στρώματα διαμερισμάτων

Όπως τα ξανθά μαλλιά της Σουλαμίτιδας

Στα χέρια του ερωτευμένου Σολομώντα

Είμαι ο ίδιος άσχημος, ντροπαλός ανθρωπάκος

Λίγο πριν γδυθώ στη σκοτεινή σας κάμαρα

Ύστερα αρπάζει καθέναν η αγκαλιά

Κι εξαφανίζεται η συστολή

Είμαι ο ίδιος οδοιπόρος των λεωφόρων της πολιτείας

Βαδίζοντας εκ του ασφαλούς

Στις διαχωριστικές λευκές λωρίδες

Πάντα επιθυμώντας να ξεστρατίσω

Είμαι ό,τι είσαι και συ

Ίσως λίγο πιο μόνος

λίγο πιο έρημος

Μετά δεν είμαι 

δεν είναι 

Τίποτε άλλο

Από έναν μέτριο θάνατο που συνέχεια προσπερνώ).

*Από τη συλλογή “Εκπνοές”, Εκδόσεις Ίκαρος.

Αλέξης Αντωνόπουλος, Χτίσε

Posted by Το κόσκινο on

image

Είτε σήμερα σου εύχονται χρόνια πολλά
είτε σήμερα δεν βρίσκουν αφορμή για ευχές ευχών,

Χρόνια Πολλά.

Χρόνια Πολλά και μείνε όπως είσαι
ή άλλαξε με όποιον τρόπο εσύ θες.

Κοίταζε κάθε μέρα τον ουρανό.
Ακόμα και τις μέρες που κανείς δεν σου εύχεται.
Ακόμα περισσότερο τις μέρες που κανείς δεν σου εύχεται.

Όταν μιλάς με μεθυσμένο
άκου με μεγάλη προσοχή τα λόγια του.

Αλλά κράτα μακριά τα χέρια του.

Δίνε σημασία στις χαζές στιγμές.
Για να καταλάβουμε τούτες τις χαζές στιγμές
γράφτηκαν όσα βιβλία έχεις διαβάσει.

Χρόνια Πολλά, και να είσαι όμορφη με τη
δική σου
ομορφιά.

Πολλές φορές, ενώ οι άλλοι μιλάνε μεταξύ τους,
χάνεσαι σ’ ένα θλιμμένο βλέμμα
στο δικό σου θλιμμένο βλέμμα
κι ένας ποιητής προσπαθεί να δει τη θέση των ερωτηματικών
πίσω απ’ το θλιμμένο βλέμμα˙
δεν τα καταφέρνει˙
μα ξέρει πως τότε, ανάμεσα στα λόγια που δεν ακούς, μπροστά σε αγνώστους,
σε βλέπει ενώ είσαι μόνη.
Οι όμορφοι άνθρωποι είναι πιο όμορφοι όταν είναι μόνοι.

Να είσαι όμορφη με τη
δική σου
ομορφιά.

Πίστεψε πως η ζωή είναι ένα ποίημα.
Ακόμα κι αν τελικά δεν είναι,
τι πιο ποιητικό αν τελικά δεν είναι;
Η ζωή είναι ένα ποίημα.

Περπάτα πολύ.

Για τ’ όνομα του Θεού, μην μπαίνεις σε τουριστικά λεωφορεία.
Μην αγοράζεις χάρτες. Οι χάρτες είναι οι περαστικοί˙
μαζί με τους δρόμους, μαθαίνεις και την ψυχή της πόλης.

Άσε τον εαυτό σου να ματώσει
και συνέχισε ν’ αγγίζεις
όσα σε κάνουν να ματώνεις.
Και το αίμα, χρώμα είναι.

Γίνε ηλίθια.
Γέλα με τους έξυπνους που γελάνε με σένα.
Με σένα που πιστεύεις σ’ εκείνα
που θα ‘πρεπε να υπάρχουν.

Σε παρακαλώ,
Χτίσε όσα θα ‘πρεπε να υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν επειδή κανείς δεν τα έχτισε.
Χτίσε. Δείξε μου πώς.

*Για περισσότερα κείμενα του Αλέξη Αντωνόπουλου, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπό του στο http://www.alexantonopoulos.com

Νεκταρία Μαραγιάννη, Αρχή

Posted by Το κόσκινο on

μόνη αφήνοντας πίσω τα μάτια που με λάβωσαν
μόνη γκρεμίζοντας τις τσακισμένες μνήμες των φωτογραφιών
μόνη με μια καρδιά κενή
και έτοιμη να ξαναδώσει
σε Σένα
που τη μάτωσες

σε αποκήρυξε «απατεώνα»

τώρα προχωρεί δίχως καρδιά
το σεντούκι άφαντο
εγώ έχω το κλειδί

σε αποκήρυξα ως κάτι βλαβερό
για να ζω∙
ζω για να μην πεθάνω
ζω για να πονάς που περπατώ
που ακόμη μπορώ και αγαπώ

Νέττα, 14/1/2014