λαμποκοπούν
οι παλάμες σου
μέσ’ στη γαλάζια μουσική

στην τσέπη
δεν υπάρχει
ούτε ένα μπισκότο

να ξεγελάσεις
την πείνα σου

Photo by Fan Ho

Leave everything undefined,

including yourself.

Befriend uncertainty.

Fall in love with mystery.

Kneel at the altar

of Not Knowing.

Give your questions

time to breathe.

And the answers

will find you.



Αφήστε τα πάντα απροσδιόριστα,
συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σας.
Προστατεύστε την αβεβαιότητα.
Ερωτευτείτε με το μυστήριο.
Γονατίστε στο βωμό
της Αγνωσίας
Δώστε ώρα στα ερωτήματά σας
να αναπνεύσουν.
Και οι απαντήσεις
θα σας ανακαλύψουν.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Hieronymus Bosch, The Garden of Earthly Delights (detail)

Το γυάλινο σπίτι είχε από καιρό φυσηθεί.

Είχε ψηθεί σε χιλιάδες βαθμούς Κελσίου

η αποστείρωση επετεύχθη μ’ επιτυχία

κάτι μικροοργανισμοί εξαφανίσθησαν

και στήθηκε σε θέα κοινή.

Η άφιξή μας στην κορυφή του λόφου

έγινε αισθητή, τα κλειδιά πετάχτηκαν

από την πέτρα

μαζί με την καμπάνα ακούστηκαν

σε συγχορδία αρμονική

Δεν τα είχαμε ανάγκη.

Στο σπίτι τούτο εξάλλου, οι νέοι κάτοικοι

θα ήταν αποκαλυπτικοί

ολόκληρη η ζωή τους περίοπτη

Η μοναξιά του κρεβατιού τους η τόσο απόλυτη

τώρα θα ίδρωνε σε οργανικές στιγμές

κι οι γυάλινοι επισκέπτες

με ζώων χνώτα θα θόλωναν το τζάμι
αράχνη δε θα εισέβαλε καμία

γνωρίζοντας πως δε θα ‘βρισκε ταβάνι

για να κρεμαστεί.

Ανάμεσα σε δυο πελώρια βράχια
σαν βόλος που παίζαμε παιδιά κύλησε η μπίλια

χωρίς θεμέλια, μόνο ένας βόλος μας αγκαλιάζει

καμιά πλεκτάνη στην κάψουλά μας δεν περνάει

κρεμάστηκε και η ταμπέλα: «ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΣΠΙΤΙ».

Το όραμα του δάσους που μας ακολουθεί

ανακλάται πάνω μας σαν αρχαία προβολή.

Δεν επιδιώκουμε την εξαφάνιση

κι η πρόθεσή μας αυτή
είναι, αν μη τι άλλο, έντιμη.

Μπουκέτα μυριόποδων κτιρίων
τεραγωνίζονται
μπερδεύοντας των άστρων τις πέρλες
και τις ελεύθερες ρίζες του αμφιβληστροειδούς.
Ο Θεός τη νύχτα ομοιάζει παράγωνος.
Ζυμώνονται τότε υποδόρια
τ’ αλμυρά κουλουράκια της αγωνίας
βιάζοντας το αίνιγμα των κλειστών ματιών.
Ωριμάζουν προορισμοί εφευρίσκονται τόποι.
Κι όλα στάζουν καθρέπτες
που σημαίνει μετάληψη
σε χρόνο προσποίησης.
Α, είναι η αρμονία που τινάζει χρυσόμυγες
κι επικουρούνται οι ποιητές.
Μέσα στη φόδρα τους
λάμπουν ευαγγελισμοί.

Ακεψιμά κι Αειθαλά με βρήκε το κακό –
αυτοθυσιάζονται όλοι οι παράγωνοι θεοί να βρει το ποίημα
ν’ ανασάνει.
Στο πρώτο κλάμα του ο ποιητής πεθαίνει.

*Από τη συλλογή “Χαμηλές Οκτάβες”, εκδόσεις “Φαρφουλάς” 2013, σελ. 42.

Ψιθυριστά τα μιλημένα μην ακουστεί η εύνοια,
σου λέω,
διχάζει τη φωνή μας η εξάρτηση.

Μεσάζοντες στο σήμερα
μηνύματα σύντομα, σε μπλογκ και τοίχους,
οι αρετές μη εφαρμόσιμες,
ψιθυριστά.

Πώς το ελάχιστο να γίνεται πολύ, δεν το εννόησα.
Υλικά αναλώσιμα, φορές ανανεώσιμα
σαν την ευθύνη.

Άλλο δεν έμεινε σου λέω.

Σπάζω τη μέση, άκρες να βρω.
Να σκουστεί και το πολύ,
χωρίς τις έννοιες με ψιθύρους να διχάζω.

Ρυθμός το μέσα μου.

*Από τη συλλογή “επιΣτροφή από την απόΣταση”, Εκδόσεις “Μανδραγόρας” 2012, σελ. 25.

Σχέδιο της Mari Kogo

Αταξία

ΣΥΝΤΑΡΑΣΣΕΤΑΙ η ψυχή μας
σε μια άλογη στιγμή
αλλάζει άρδην η πλεύση.
Προορισμός άγνωστος.
Οι ημέρες και οι έναστρες νύχτες σε αταξία.

***

Απώλεια

ΜΙΑ ΛΑΜΨΗ
κεραυνός
δυνατή βροχή.
Βροχή δακρύων για τις απώλειες.
Ο πλανήτης σε γκρι φόντο.
Υποσχέσεις ολέθρου.
Τα δαιμονισμένα πάθη για κέρδη αλόγιστα.
Αλήθεια, πού θα ζήσουν τα παιδιά μας;

***

Στην Αυλή

Η ΛΕΜΟΝΙΑ άνθισε πάλι,
είναι δίφορη.
Άνθισε και η ροδιά
καθώς και η μηλιά.
Τα χρώματα αγκαλιάζουν το σπίτι,
η ματιά μου τα χαϊδεύει.
Γεννιούνται ερωτευμένα με τον ήλιο,
θα δώσουν τους καρπούς τους για άλλη μια φορά.
Σκαλίζω το χώμα γύρω τους
φτιάχοντας κύκλους.
Κύκλους ζωής.

*Από τη συλλογή “Φεγγάρι ολόγιομο” (με 6 φωτογραφίες του Γιάννη Βλασταρά), εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος 2010, σελ. 29, 42 και 51 αντίστοιχα.

Διαβάτη,
ο δρόμος είναι τα ίχνη σου, και τίποτε άλλο.

Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος,
τον δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας.

Προχωρώντας φτιάχνεις τον δρόμο,
και στρέφοντας το βλέμμα προς τα πίσω
θα δεις το μονοπάτι που δεν θα πατήσεις ξανά.
Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος, μόνο ίχνη πάνω στη θάλασσα.

Ποτέ δεν ίδρυσα, δεν ξεκίνησα, δεν ακολούθησα ένα κίνημα.

Υπήρξα υπερρεαλιστής, αυτό είναι γεγονός,

αλλά πιστεύω πως όντως όφειλα να είμαι,

και ήμουνα όντως όχι όμως κι όταν εκτόξευα ή συνυπέγραφα μανιφέστα

εκτός κι αν επρόκειτο να προσβάλουμε

τον πάπα

τον δαλάι-λάμα

τον βούδα

τον γιατρό

τον διανοούμενο

τον παπά

τον μπάτσο

τον ποιητή

τον συγγραφέα

τον άνθρωπο

τον παιδαγωγό

τον επαναστάτη

τον αναρχικό

την μοναχή

τον ερημίτη

τον πρύτανη

τον γιόγκι

τον πνευματιστή.[…]

[…] Γνωρίζω μια κατάσταση εκτός του πνεύματος, της συνείδησης, του είναι,
η οποία δεν έχει πλεόν ούτε λόγια ούτε γράμματα,
μα στην οποία διεισδύει κανείς με κραυγές και χτυπήματα.

Και δεν είναι πια καν ήχοι η νοηματα που εξέρχονται

δεν είναι λέξεις

είναι ΚΟΡΜΙΑ

Πούτσα και ξύλο,

στην κολασμένη πυρά όπου ποτε πια δεν θα τεθεί
η 
ερώτηση της λέξης ούτε και της ιδέας. […]


*Μετάφραση Ζ.Δ. Αινάλης, εκδόσεις Ουαπίτι