Έργο του Erlend Mork.

.
Νο 839 (παροτρύνσεις)



τη σάρκα

σου 

βλασφήμησες κατά την εκταφή, 

σε χάιδευε ακόμη,

το άγιο χέρι με τη γροθιά της τιμωρίας: 

.

πιασμένοι 

εφιάλτες 

στη μύτη του μαχαιριού, 

.

θα σου δώσω τον πόλεμο για να σκουπίσεις το μαλακό σου
φόβο, 

έτσι, για να δεις 

την τεμπελιά των αγγέλων 

στην πίστη σου
κι αν θέλεις,

τους γυάλινους επιδέσμους που θυμίζουν τη θάλασσα των
αποχαιρετισμών 

σου,

.
είναι τρέλα,

κι όμως ξεβιδώνω στρατιωτικά οχήματα,

σαμποτάζ

στους επιδέξιους, 

που μετρούν με καλοσύνη ωμή τις φέτες που έταξαν:

αλλά κατέφαγαν

με θαύματα, 

.

γι’ αυτό, 

κρύψου στο σπέρμα των απογευματινών

νεκρών, 

γράψε

και μια σφαίρα

στα γράμματα των βραδινών: 

.

ξέρεις, 
στους επιδειξίες 
των φιλιών, 

.


***

Νο 840 (κομματισμένοι ψίθυροι)
.

τρέμω

.

και συ, 

το αίμα να φοβάσαι στον ιδρώτα της φωτιάς,

στο λαιμό του μπουκαλιού 

το ρίγος, 

να στάζει 

κόκκινες φωνές, 

ερεθισμός του ανέμου που σπάει τους ονειρικούς φοίνικες

. 

και να 

καίγεται το στόμα

στις λέξεις που θρηνούν,

.

εσένα μέσα σε μένα,

.

ναι,
ο μινώταυρος,
στις ρώγες της γλώσσας,

να ελευθερώνει όπλα του φεγγαριού, 

ένας 

και μετά πολλοί: 

ο θάνατος 

.

και μετά κανείς, 

η σιωπή μόνο στο ποδοπατημένο θάρρος της αυγής
.


alexmil ©


*Από τη σελίδα του ποιητή στο facebook.

Beds For All Who Come
by Susan Bradley Smith

Five Islands Press, 2014

Susan Bradley Smith’s newest collection, Beds For All Who Come, is a delicate investigation into the lives of multiple historical figures, transitioning between the public and the personal. The collection is an excellent example of écriture féminine in that a range of individual female voices write to one another, but also acknowledge a fringe of male figures, assessing imagined and historical feelings and experiences, while also exposing some potential issues with this model.

In keeping with Smith’s keen interests in women’s theatre, Beds For All Who Come is presented as if a play: the collection traverses several Acts and is headed by a cast of characters, introduced before the poems commence. Each section is clearly denoted for a particular character and deals with proposed events from that figure’s life. Smith’s historicism ties in well with her personal and direct approach to these individuals, sympathetically grounding each poetic engagement, but also linking a broader poetic concern with modes of communication and support.

Absence is one of the strongest sensations in the collection. Desires for mentors and maternal figures permeate all sections, but particularly the Frieda Hughes part, as Smith’s Frieda persona writes to her lost mother, Sylvia Plath. Each persona speaks as though to a lost originary figure, grounding herself as part of a chorus of ‘abandoned women’. However, in keeping with Lawrence Lipking’s assessment of such women, Smith’s speakers are not lost to vulnerability, but given voice, agency, and activity by their abjection and oppression.1 In a double connection to female predecessors, Smith’s Frieda writes after the style of Sharon Olds in ‘I go back to 1963’:

… Frightened of this
strange breakfast in bed
and the silence, I tried
the kitchen door. Later,
I learned you’d sealed
it to stop the gas

from taking us with
you…
Continue reading →

Έργο του Igor Morski

Πικραμυγδαλιά
ξυλόγλυπτο με άνθη
πριν έρθουν φύλλα.

***

Στυγνός προδότης
όλων των δαχτύλων μου
στέκει ο δείκτης.

***

Άμυαλο ρόδο
κρύψου πίσω στον φράκτη
θα σε ματώσουν.

***

Μια μανόλια
ανθίζει στο σκοτάδι
φώς με άρωμα.

***

Παλιά κορνίζα
Πόσους θανάτους έχεις
φιλοξενήσει;

TOY ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟY

Όταν μια ποιητική συλλογή παίρνει αρκετές καλές κριτικές, στο πρώτο καιρό της κυκλοφορίας της, τότε τίθεται το ερώτημα τι θα μπορούσε να προσθέσει μια ακόμη, που γράφεται αρκετά αργότερα από την έκδοσή της. Όμως, πάντα θα υπάρχει ενδιαφέρον, όταν γράφουμε για μια ποιητική συλλογή, που μας έχει εντυπωσιάσει.

Έχουμε, λοιπόν, στα χέρια μας την ποιητική συλλογή του Ντέμη Κωνσταντινίδη: «Ευλύγιστες μελαγχολίες», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «www.Vakxikon.gr».

Το πρώτο, που παρατηρούμε είναι ότι η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή περιέχει πολλά μικρά ποιήματα. Ο στίχος είναι άλλοτε ελεύθερος και άλλοτε παραδοσιακός, πάντα, όμως, σύγχρονος, καθώς καταπιάνεται με θέματα υπαρξιακά, ερωτικά, κοινωνικά, που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Ιδιαίτερα στον παραδοσιακό στίχο ο Ντέμης Κωνσταντινίδης παρουσιάζει μια μεταμοντέρνα τάση μετρώντας αυστηρά το στίχο και χρησιμοποιώντας χαλαρή ομοιοκαταληξία: «Στα σχολεία διδάσκουν δυστυχία / τα κάγκελά τους είναι η πρώτη φυλακή / αυτοδιδάξου την ευτυχία / κάνε κατάληψη στην εξοχή».

Η χαμένη παιδική αθωότητα και η αδιαφορία για τον διπλανό είναι κάποιες από τις πτυχές της σύγχρονης κοινωνίας, που απασχολούν το ποιητή. Έτσι, θυμάται τον παλιό έρημο παιδότοπο και διαπιστώνει με πίκρα: «ξεχάστηκα εκεί μικρό παιδί και βρέθηκα με μιας / σχεδόν σαράντα…», ενώ παρατηρώντας μια Δευτέρα πρωί τους περαστικούς θα γράψει: «στο στύλο της ΔΕΗ, ένα χαρτί / -Άλλος ένας που τον παρέσυρε ο χρόνος».

Ένα άλλο σημείο, που πρέπει να σταθούμε στην ποιητική συλλογή του Ντέμη Κωνσταντινίδη «Ευλύγιστες μελαγχολίες» είναι η ειρωνεία, που διαπερνά κάποια από τα ποιήματα, που αρκετές φορές γίνεται τραγική: «Ναι, είμαστε έξυπνοι! / Πήραμε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας… / Εφηύραμε αδιάρρηκτες μπάρες ασφαλείας… / Φυλακιστήκαμε οικειοθελώς στα διαμερίσματά μας, / μαντρώσαμε και τα παιδιά μας!»

Κλείνοντας, οφείλουμε να συγχαρούμε τον Ντέμη Κωνσταντινίδη, για αυτή την ποιητική του συλλογή, περιμένοντας τις νέες τους πνευματικές δημιουργίες.

Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Κι εσύ Σαν ένα φύκι απαλά χαϊδεμένο απ’ τον άνεμο
Στην άμμο του κρεβατιού δε βρίσκεις ησυχία καθώς ονειρεύεσαι
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Αλλά μέσα στα μισόκλειστά σου μάτια
Έμειναν δυο μικρά κύματα
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.

Launch Thursday, 5 February, 6pm

at Collected Works Bookshop
Nicholas Building, Level 1, 37 Swanston Street, Melbourne, Victoria, Australia.

Launched by Geoffrey Lehmann with the kind support of Andy Jackson who will read from his own work.

The usual deal at a Five Islands Press launch – excellent wine and excellent nibbles – shoulder rubbing, schmoozing, flying kites, finding friends – and poetry!

Please come and help swell the throng even if Melbourne is doing weather. The book costs $24-99 but this information is obligation free.

‘You can never get away from where you come from. This is poetry that confronts those difficult connections, gutsy work with a deep understanding of people. Tough, staring down the truth. Loving, too, but never sentimental.’
—Anna Fern

‘From tender observations of children to the tortuous witnessing of a mother’s dying, Jennifer Compton’s poems zing and sting with the joys and complexities of real living. Her ‘dazzling intimacies’ and sharp, but generous watchfulness of all the world lead to swooping narratives that are poignant, funny, sensitive and fiercely intelligent. Now You Shall Know is a wondrously wide-ranging, disarming and haunting collection.’
—Jean Kent

‘This is generous, mercurial poetry with linguistic and dramatic verve and telling silences. In Now You Shall Know Jennifer Compton claims her space con brio: I think of a rider or ballet dancer and also of a long-distance traveller since these poems cover so much ground. I warmed to the intimate, ironic assurance, to the trust placed in the reader and to the almost palpable presence of this witty, provocative, perceptive raconteuse prepared to tell me, in confidence, everything. There are such sparkling images in this book, and such acknowledged darkness too, a truthfulness and brusque compassion ‘as human as anything is’.’
—Jan Owen

*From Five Islands Press at http://fiveislandspress.com/catalogue/now-you-shall-know

Ξέρετε τί τιμή τα κάνουνε

Όταν τα ζώα αυτά

Τα ονομάζουμε αδέσποτα

Είναι χωρίς κυρίους

Χωρίς αφεντικά το νιώθετε

Αυτό δεν είναι πια τιμή

Αυτό είναι προνόμιο

Γι’ αυτό και κάθε εξουσία

Τους ρίχνει φόλα με ευχαρίστηση.

Στη φωτογραφία, από δημοσίευμα της εφημερίδας “Τα Νέα” στις 12 Μάρτη 1988, ο Αργύρης Μαρνέρος πουλάει βιβλία του στα Προπύλαια.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Ο Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988) είναι μία από τις μεγάλες μορφές της ελληνικής λογοτεχνίας, και ειδικά της ποίησης, κατά τον 20ό αιώνα. Όχι μόνο από την πλευρά της ποιητικής και λογοτεχνικής του “παραγωγής”, αλλά και για το ότι υπήρξε ένας από εκείνους που βίωσαν το δράμα της ήττας της Αριστεράς στην Ελλάδα και -κατά κύριο λόγο- τη ζοφερή δεκαετία του 1950 που την ακολούθησε αμέσως μετά, με όλα τα επακόλουθα: φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις, μαζική μετανάστευση, φτώχεια, ερήμωση, κοινωνικός αποκλεισμός. Είναι ένας από εκείνους τους ποιητές, το σύνολο σχεδόν του έργου των οποίων έδωσε ανάγλυφα όλα αυτά τα ασφυκτικά και πνιγηρά επακόλουθα, μια μεγάλη ομάδα ποιητών η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ανήκαν στην Αριστερά και η οποία ονομάστηκε “γενιά της ήττας”. Αν και, κατά τη γνώμη μου, αυτός ο ποιητής ο οποίος δικαιούται τον “τίτλο” του κατ’ εξοχήν ποιητή της ήττας είναι ο Άρης Αλεξάνδρου.

Ωστόσο, ο Τάσος Λειβαδίτης, παρ’ όλη τη στράτευση στην Αριστερά και όλα τα παρεπόμενα, παρέμεινε και εξακολουθεί να παραμένει στη σκιά των άλλων μεγάλων ονομάτων της ελληνικής ποίησης και λογοτεχνίας που είναι παγκοίνως γνωστοί έξω από τα στενά ελλαδικά όρια, όπως οι Κ. Καβάφης, Γιάννης Ρίτσος, Γ. Σεφέρης, Οδ. Ελύτης και Ν. Καζαντζάκης.

Από αυτή την άποψη, η πρώτη αγγλική μετάφραση του έργου του Λειβαδίτη “Ο τυφλός με τον λύχνο” (εκδ. Κέδρος), που πρωτοκυκλοφόρησε το 1983 και ανήκει στην ύστερη φάση του έργου του ποιητή, από τον Ελληνοαυστραλό πανεπιστημιακό Ν.Ν. Τρακάκη, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση του να γίνει γνωστό και έξω από τα ελλαδικά όρια ένα μέρος του έργου του άκρως σημαντικού αυτού ποιητή μας. Το έργο αυτό είναι μια πρωτοποριακή συλλογή ποιητικής πρόζας η οποία με τον άκρατο δυναμισμό της επιχειρεί να δώσει φωνή στη μεταπολεμική εκείνη γενιά που απογυμνώθηκε από ιδεολογίες και διαποτίστηκε από τον πόνο για την απώλεια και το θρήνο και, από την άλλη, πάντα αναζητούσε το Άλλο, στην περίπτωσή μας το ιερό Άλλο.
Ο Ν.Ν. Τρακάκης παραθέτει, επίσης, μια εκτεταμένη και αρκετά δουλεμένη εισαγωγή στο έργο του Λειβαδίτη σε συνάρτηση με τη στράτευσή του στην Αριστερά και με το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα που επικράτησε στην Ελλάδα μετά το τέλος του Εμφυλίου. Πιστεύω, όμως, ότι ένας ποιητής της κλάσης και του εύρους του Λειβαδίτη αξίζει μια ενδελεχή ανάλυση όχι μόνο για τη γραφή του αλλά και γενικά για τη ζωή του και τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις (ένας από τους ελάχιστους αριστερούς ποιητές με έντονο, κυρίαρχο θα έλεγα, το θρησκευτικό στοιχείο, ειδικά στην ύστερη φάση της ποιητικής του δημιουργίας).

Ο Νεκτάριος Νικόλαος Τρακάκης γεννήθηκε στη Μελβούρνη από Κρητικούς γονείς και είναι λέκτορας Φιλοσοφίας στο Australian Catholic University. Ποιητής και ο ίδιος (η πιο πρόσφατη συλλογή του έχει τίτλο From Dusk to Dawn, 2012), έχει επίσης εκδώσει το βιβλίο Southern Sun, Aegean Light: Poetry of Second Generation Greek-Australian (Australian Scholarly Publishing, 2011).