Έργο Pablo Picasso

Ένα ποίημα για το σκοτάδι

Το σκοτάδι να είναι απόλυτο
Πυκνό
Βαθύ
Βελούδινο
Να υπερνικάει όλα τα χρώματα
Να μπορείς να ονειρευτείς τα πάντα
Να μπορείς να δεις τα πάντα
Να ζωντανεύει τους πιο κρυφούς σου φόβους
Τους πιο φριχτούς σου εφιάλτες
αλλά και τις πιο ενδόμυχές σου σκέψεις
Τη ζωή
Να την εξισώνει με τον θάνατο
στον ίδιο πάντα τόνο
Μαύρο
Σκοτεινό
Απόλυτο
Σκοτάδι

***

Η ψευδαίσθηση της δημιουργίας

Καμβά. Λευκέ μου καμβά
γίνε όμορφος
πάρε όλα τα χρώματα που σου δίνω
και ανάδειξέ τα σε κάτι φανταστικό
που εγώ μονάχος, δεν θα μπορούσα ποτέ να φτιάξω
Χρώματα, χρώματα
Δώστε μου τις αρμονικές σας αποχρώσεις
χαρίστε μου τη μαγεία σας

Πινέλα, σπάτουλες, χρώματα, καμβάδες
όλα εσείς είστε τα υλικά
που αδημονούν να με χρησιμοποιήσουν
να με κάνουν το μέσο το οποίο θα τα ενώσει
έτσι που στο τέλος να νομίζω
πως δημιούργησα εγώ

*Από τη συλλογή “Χ-έγερση υποσυνειδήτου”, εκδόσεις των Συναδέλφων, 2014, σελ 39 και 45.

6.
Εκεί που πας και πίνεις
και βρίσκεις τον Γιώργο
και τα λέτε
σ’ έχω δει πολλές φορές που έρχεσαι στο κέφι
και φτιάχνεις με τα χέρια σου
κάτι όνειρα θεόρατα πνιγμένα
αλλά καθόλου θολά μες στο μυαλό σου
μια κι εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα
που θες να φτάσεις όχι όμως κι ο Γιώργος
που πάντα εκείνη τη στιγμή
συμφωνεί
και σε κοιτάει με θαυμασμό και απορία
λέγοντας:
πες ότι έγινε και μετά τι;

7.
Είχα πάει κι εγώ τελικά
δε γινόταν αλλιώς
βρισκόμουν ανάμεσα σε χιλιάδες
ανθρώπους
κάποιος μας οδηγούσε
πρώτη φορά που τον έβλεπα
μα τον ξεχώρισα
από το πορφυρό στα χέρια
εμείς ακολουθούσαμε
είχα μια ζωή στα χέρια μου
είχε τη ζωή μου στα χέρια του
και σιγά σιγά όλο και της έβγαζε
τις φωνητικές χορδές
και περνούσε καλώδια
και ηχεία στο φουλ
να διακηρύσσουν την δημοκρατία
του

ποδοπατήθηκα μαζί με τους άλλους
ποδοπατήθηκα
κι ούτε που μίλησα

8.
Μετά από δεκαεφτά πλύσεις εγκεφάλου
κρεμάστηκε στα σύρματα του τρίτου ορόφου
δίπλα στη μπουγάδα της γυναίκας του
μόλις στέγνωσε
καθαρός πια απ’ όλα τα μικρόβια
επέστρεψε στο μπαλκόνι να διαβάσει την
ατσαλάκωτη εφημερίδα
η γυναίκα αμίλητη και χωρίς πολλά πολλά
σιδέρωσε κι ετοίμασε τα δύο σκοτωμένα
παιδιά
για δείπνο

*Από τη συλλογή “Συνθήκη ισορροπίας”, εκδόσεις Θράκα 2014.

War had been hard, though six years down the line
in Adelaide, the pain was fading off.
But letters came from Europe; there, the crack
of pistols, rifles, bones and caved-in skulls
still echoed at the borders, where the wire
and occupying flags staked out new worlds.
They echoed in the ears of children who
had seen and heard too many bitter things –
had dined on rats at tables in Berlin
while mother pulled her skirts back down
and turned her head to watch the Russians leave.
Their homes knelt down in piles of ruined bricks.
Sometimes a lonely slab still stood; revealed
a splash of flowers on a bedroom wall
bombed-out and on display, for all to see.
Their fathers never made it back to towns
where patriotic flags once fluttered stiff
in summer breeze above the proud town hall.
The telegrams had ticked them off the list.
A million childhoods throttled by a war
that wrapped its dirty fingers round their throats,
before it left to seek new nurseries
in Kabul, Mogadishu or Phnom Penh.
In after years, imaginations plucked
some keepsakes from that fractured growing-up.
Our cousins’ memories would sift the wreck
like treasure-hunters passing magic wands
across the postwar silence and decay,
until a moment gleamed from early days.
Snapdragons on a wall. The scent of starch
in mother’s pinafore upon their face;
an uncle’s finger pointing to the sky
where aircraft droned and slid into the clouds —
in days before the sirens howled and sobbed.
A stamp collection like a tiny world
inside an album, where the nations lay
in neat serrated ranks, before their fall,
and, on the farms, the clicks of breakfast plates
downstairs, as they lay warm in bed – those days
when hearts could lift, as cocks called up the dawn.

*This poem won the Poetica Christi Prize 2014. For more info go to http://www.poeticachristi.org.au/competition.html

Ι

Πήρες τη φωνή σου κι έφυγες

κι απόμεινα να κοιτάζω το κενό της απουσίας σου.

τα βήματα σου ηχούν ακόμη
πους δρόμους του ερωτά μας.

«Δε θα είσαι μόνη» είπες, μα ό,τι άφησες πίσω σου

είναι μια βασανιστική μοναξιά.

θα μεγαλώσω ακόμη, μα είμαι όλη αγάπη,

τα όνειρά μου είναι έφηβου κοριτσιού,

ξυπόλυτη θα έρχομαι όταν κοιμούνται οι άλλοι.

Η πόλη είναι η ίδια

μα τα τείχη μου κλείνουνε το δρόμο

κι όλο θέλω να τρέξω στην άλλη πλευρά να σ’ αγκαλιάσω,

σαν ένα πουλί είναι η αγάπη μου.

Μα εσύ τι κάνεις;

Μπορεί ένας άντρας να ερωτευτεί

έτσι που να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια

κι από αγάπη τα πάνω κάτω να γυρίσει!

Δεν υπάρχει διέξοδος,

ακόμη κι αν θέλεις να περάσεις.

(Πώς θα το κάνεις δίχως την άδεια του διοικητή!)

Ήθελα να σου πω να μην ερωτευτείς μια ποιήτρια

μα η φλόγα σου σβήνει τη φωνή μου,

η αγάπη είναι ένας προδότης της πατρίδας.

Μα κι αν ακόμη μπορούσα να έρθω

θα σε συναντούσα μήπως;

Σ’ αυτό το νησί της Μεσογείου

αν βρεθείς εσύ θα είμαι κι εγώ.

Η αγάπη θα γεννιόταν ακόμη κι αν τη μοίραζες στα δυο.

Μα εγώ δεν τη θέλω ούτε ανεξάρτητη ούτε ομόσπονδη.

Δε θέλω την αγάπη
χωρισμένη στα δυο, μέσα στη σιωπή.

(Αυτό θα ήταν προδοσία

της επαναστατημένης μου γενιάς.)

ΙΙ

Το όνομά σου

έγινε ένας κόμπος μες στο στήθος μου

που όλο τον λύνω

καθώς του έρωτα το κάψιμο κι ο πόνος της ψυχής μεγαλώνουν.

Μα αν ο έρωτας δεν είναι χαρά

γιατί μας χρειάζεται;

θα πρέπει να υποβάλω αίτηση

(όλοι γνωρίζουν την περίπτωσή μου).

«Αιτούμαι άδεια να περάσω στην άλλη πλευρά

λόγω αθεράπευτου πάθους…».

Ένα ερωτοχτυπημένο λουλούδι

πεθαίνει

με τα όπλα στραμμένα επάνω του.

- Ο έρωτας εντοπίστηκε στη γη του κανενός

κι ομολόγησε πως είναι ένας τρελός δραπέτης.

ΙΙΙ

Και τίποτε άλλο να μην ήξερα

αυτό θα το γνώριζα:
Σε είδα στ όνειρο μου

κι ήσουν μια γεύση πικρή, φαινόσουνα χαμένος

κι όλο έλεγες πως αρρώστησες βαριά, μόνο αυτό θυμούμαι.

Κι αν σε περιστοιχίζουνε πολλές γυναίκες

θέλω να ‘σαι στο πλάι μου όταν πεθάνεις.

Να μη φεύγεις,

δεν το αντέχω, θα πεθάνω.

IV

Φοβούμαι

πως τούτη η απαγορευμένη ελπίδα

θα μπορούσε να σβήσει μια μέρα.

Κάθε φωτιά γίνεται στάχτη κάποτε.

Τρέχω τρελή για σένα,
μα εσύ;
Καθώς αρπακτικό

κλέβεις καρδιές γυναικών.
Κι αν μ’ εγκαταλείψεις

τι θ’ απογίνω;
Τη γλώσσα μου ποιος θα την καταλάβει,

τον έρωτα μιας άβγαλτης χωριατοπούλας ποιος θα καταλάβει,

αν φύγεις και πετάξεις

τι θα κάνω;

Φοβούμαι!

Το καταλαβαίνεις!

V

Γράφω μόνο ποιήματα.

Αν υπάρχει ο έρωτας θα ναι μόνο ποίηση.

θα μπορούσε να ναι τρελός,

να ορμά ασυγκράτητος και να γίνεται άνεμος.

Αν μπορούσες να υπάρξεις θα ήσουν ο μοναδικός
και μόνο εσύ θα ήσουνα εγώ.

*Η Νεσιέ Γιασίν είναι μία από τους σύγχρονους Τουρκοκύπριους ποιητές. Μετάφραση: Γιώργος Μολέσκης. Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης τα πήραμε από τη σελίδα του Κύπριου ποιητή Ανδρέα Καρακόκκινου στο facebook.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

Ταξιδιώτες μοναχικοί
λιτές αποσκευές
πλοία, τρένα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα
διαδρομές παράλληλες και τεμνόμενες
κοινός τόπος το ταξίδι
στην υποδοχή κανείς.
Στέκονται όπου οι φιλόξενοι τους κερνούν ρακί και κατάλυμα
Δοκιμάζουν έρημους σταθμούς και σταθμούς πολυσύχναστους
προορισμοί ανεξερεύνητοι.
Ταξιδιώτες σύντροφοι, συναρμολογούμε
τα σπασμένα κομμάτια στον καθρέφτη του κόσμου.

***

ΡΟΥΧΟ ΚΙΤΡΙΝΟ

Το λυκαυγές με βρίσκει στην αυλή
οι γάτες έχουν αρχίσει ανέμελο παιχνίδι
τα άνθη της ροδιάς κρύφτηκαν στον καρπό.
Το ραδιόφωνο παίζει:
“Θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα”.
Ανάβω τσιγάρο
ο καπνός διαλύεται σύννεφο πικρό
η ζωή περνά πικρή κι αυτή.
Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου
ρούχο κίτρινο
ντύνουν αυτόν που ονερεύεται.

*Από τη συλλογή “Το βρέφος”, εκδόσεις opportuna, Πάτρα 2014, σελ. 21 και 25. Η συλλογή περιέχει επτά σχέδια του Πολύβιου Σκουρλέτη.

Your face appears whilst

I am in a dreamless slumber.

When I am away from your eyes

and from my body,

I see in my memory

papers falling into water,

walking among people.

I see the days fall or rise like numbers.

When the night is lonely, I shall leave alone.

Have you ever seen the night as a friend?

Have you ever witnessed the night and its sorrows?

Have you ever seen the night

sets a gallows for the heart and cry?

Have you ever seen seas

I love in the morning,

but drown me when the night comes?

When I am away from your eyes and my body,

what drown in my memory are:

days that never pass,
history that was never made,

generations that were never born. 


*Khalid al-Hilli is an Arab poet and journalist who lives in Melbourne, Australia. This poem is from the collection “Yor name is my memory”, Papyrus Publishing. (p. 70). English translation: Raghid Nahhas.