Ι

ΖΩΗ

Πήγα να τη δω
Στην κουζίνα
Στον μπάγκο
Μικρά κομμάτια
κυβάκια έκοβε
Φλούδες
Εδώ φλούδες
Εκεί ζωή
από τα χέρια της
«Πήγαινε να μαζέψεις
τα νεράντζια στην αυλή»

Ενα μεγάλο κλαδί
έγερνε, σπασμένο
προς τα κάτω.
«Μάζεψε τα νεράντζια»
Ένα ένα τα φρούτα
Με τους πόρους
Το μοναδικό χρώμα
Μαζί με τις φλούδες,
Τα μικροκομμένα
κόκκινα κυβάκια
της ντομάτας και πράσινες
του αγγουριού.
Ο σκύλος πετάχτηκε
Πάνω σε μια πολυθρόνα παγκάκι
Έκατσα κι εγώ
και έσπασε το παγκάκι.
«Αυτό ήταν σπασμένο,
Πρέπει να το φτιάξουμε».

ΙΙ

Δυο βάρκες
η ζωή τις ενώνει
σωπαίνουν μαζί
στην αγκαλιά του
λιμανιού.

Και το νερό, το χιόνι, το ξύλο, η πέτρα
Ο ήλιος αμίλητος που
αφήνει σημάδια και χωρίζει τις βάρκες
κάθετα σε φως και σκιά

Είχα έρθει εδώ παλιά
αλλά δεν ήταν εδώ.
Εκεί, στο πράσινο χαλί
ο ήλιος δημιούργησε μαργαρίτες

Τώρα είναι εδώ.

Τα μέρη αντιμιλάνε, η ζωή
ζωγραφίζει, για άλλα τοπία
σου λέει και χάνεσαι

Το καινούριο και ίδιο τοπίο
μου είπε «μεταμόρφωνε το χρόνο,
κάτσε, μη σε νοιάζει,
ο καφές είναι καλύτερος
σήμερα και μπορείς να
το πιεις». Αργά.

Αργότερα. Πιο αργά.

ΙΙΙ

Η νοσταλγία αφήνει το τραπέζι,
περνάει από την σκουριασμένη
πόρτα, πηγαίνει απέναντι,
χτυπάει στον ασβεστωμένο τοίχο
και ανεβαίνει στον
ουρανό, όνειρο-παγίδα, πλάνη
σε γαλάζιο χρώμα, κρύο και
εικονικό.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Με το βιβλιάριο (chapbook) αυτό (καθώς και με το βιβλιάριο της Angela Costi, Lost in Mid-Verse – που θα παρουσιάσω την επόμενη βδομάδα), οι Owl Publishing εγκαινίασαν, τον περασμένο χρόνο, μια νέα σειρά ολιγοσέλιδων εκδόσεων με σκοπό να δώσουν τόσο στο ελληνόφωνο, αλλά και στο γενικότερο αυστραλιανό κοινό ενδεικτικά αποσπάσματα του έργου Ελληνοαυστραλών ποιητών που έχουν να παρουσιάσουν μια αξιόλογη παρουσία στα Γράμματα της πόλης και της χώρας που ζούμε.

Έτσι με το ολιγοσέλιδο αυτό βιβλιαράκι (40 σελίδων) δίνεται στο αναγνωστικό κοινό η ενότητα ποιημάτων του Δημήτρη Τσαλουμά A Winter Journey / Χειμερινό Ταξίδι, σε μια αυτοτελή έκδοση και στις δύο γλώσσες, αγγλικά και ελληνικά. Η ενότητα “A Winter Journey” γράφτηκε από τον Τσαλουμά στα αγγλικά και ως τέτοια είδε το φως της δημοσιότητας ως μέρος του βιβλίου Helen of Troy and Other Poems, που εκδόθηκε το 2007 από το University of Queensland Press (UQP). Στη συνέχεια μεταφράστηκαν από τον ίδιο τον Τσαλουμά στα ελληνικά ο οποίος και τα εμπιστεύτηκε στην υπεύθυνη των Owl Publishing, Ελένη Νίκα. Έτσι, ευελπιστώ να (ανα)δημοσιεύσω μερικα ή όλα απο αυτά τα ποιήματα στο δικό μου ιστολόγιο Το Κόσκινο στη διεύθυνση https://tokoskino.wordpress.com
Continue reading →

Λοξοδρομώντας βρίσκουμε το σωστό δρόμο.   
Πρέπει να συνεχίζεις, πρέπει να προχωράς
Συνεχίζω, λοιπόν, μαθαίνοντας από την ένδεια κι απ΄τη σκιά.
Η χάλκινη πλευρά του απογεύματος
Κι οι πληγωμένοι άγγελοι στην πόρτα
Το πρόσωπο στραμμένο προς το πέλαγος
Και η ψυχή σκυφτή.

Τους κραδασμούς των άλλων αφουγκράζομαι
Κάτω απ’ τα φώτα της εσπέρας.
Πρέπει να συνεχίζεις, θα συνεχίσω λοιπόν.
Χτίζοντας φράσεις, κι άλλες φράσεις
Με στολίδια και με μαιάνδρους
Με ψεύδη και χειρονομίες άχρηστες
Καμπύλες, τεθλασμένες περιττές
Στης αιωνιότητας τους χάρτες
Κουρδίζοντας τη σκέψη
Κολυμπώντας στις παγωμένες λίμνες του έρωτα
Με μια βαλίτσα να με περιμένει στην αποβάθρα.
 
Να τι σημαίνει να ‘σαι άνθρωπος:
Χούφτες γεμάτες φρίκη.

*Πηγή: http://www.bibliotheque.gr/article/44992 Εμείς το ποίημα και την εικόνα της ανάρτησης τα πήραμε από το ιστολόγιο Αποδράσεις Του Νου http://apodraseistounou.blogspot.com

Ακόμα μια φορά, ρωτάς
την ήσυχη ζωή σου: τι θα γίνει με σένα, ζωή,
κατά πού κατευθύνεις,
σιωπηλή, τα βήματά σου, αν το ξέρεις,
αν ίσως ξέρεις κάτι γύρω από εσένα την ίδια,
ζωή αντιμέτωπη με το ίδιο σου το κενό,
ζωή αποχωρισμένη από την αυθεντική ζωή;

Κι εκείνη ησυχάζει, αφού ξέρει
πως η μοναδική απάντηση υπερβαίνει την ερώτηση.

«Εγώ θα ήθελα», σου λέει,
«να θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς να με ζω καν,
ή να με ζω χωρίς σχεδόν να με θυμάμαι,
να νιώθω ακόμα μια φορά το άγγιγμα των πραγμάτων
χωρίς να μπορώ να συλλογιέμαι ύστερα κάποια σκιά
από το άγγιγμα της σκιάς των πραγμάτων,
να με ζω στο μέγεθος ενός πόνου
που γεννιέται απ’ το παρόν το πιο ηδονικό
και όχι στην επισφαλή ειρήνη και σχεδόν μεταθανάτια
των κουραστικών τελετών, των δουλικών θέσεων».

Σου λέει αυτά τα λόγια
τα οποία η σιωπή καταβροχθίζει
σε άλλο απόγευμα πιο πολύ
κορεσμένη από τον ίδιο της τον εαυτό.

Κι εσύ, που ρώταγες,
παίρνεις το δρόμο προς κάθε απάντηση
δεν είναι παραπάνω από ένα όριο ακόμα που σε χωρίζει
από μια νέα ερώτηση.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης στα ελληνικά, σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη, εκδ. Vakxikon.gr

Καίει το χαρτί κι απόψε
Φαίνεται φταίει η φλόγα απ’ τα χέρια μου.
Πετρωμένες τις πετάς τις ώρες.
Λέξεις μαχαίρια.
Σκέψεις καρφιά.
Όλα με στόχο το ίδιο σημείο.
Όλα να επαληθεύουν το τίποτα μου.
Την ελάχιστη τονικότητα που δίνω στη μελωδία σου.
Τέτοια που παράφωνα αγγίζω τη ζωή σου.

*Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της Κατερίνας Καρπούζη στο http://www.mindances.blogspot.gr

Το ποίημά μου, δεν έχει φάει τίποτα.
είναι νηστικό
προσπάθησα να του δώσω νερό
αλλά αρνήθηκε
ανησυχώ
κάθε μέρα το φροντίζω
το χαιδεύω, του μιλώ,
προσπαθώ να το ανάψω
αλλά αυτό, το μόνο που κάνει
είναι να πιέζει τα χείλη του
σφιχτά μεταξύ τους
να τα ξεματώνει
να κλαίει να χτυπιέται
του πρόσφερα λεφτά
τα ρούχα μου
ταξίδια
αυτό με απόφευγε
κοίταζε πάντα κάτω, στο πάτωμα
τελικά το αγκάλιασα
και βγήκαμε βόλτα στα ρομαντικά σκοτάδια μου
στον καθαρό αέρα του πόνου μου
για να του πω ότι αναρωτιέμαι
αν όλα έχουν τελειώσει μεταξύ μας,
άρχισε να αναπνέει βαριά
θυμωμένα
σκυθρώπιασε σα βάτραχος
απαίτησε τροφή
μου ήπιε όλο το νερό μου
με χτύπησε
και μου πήρε όλα τα χρήματά μου
και ξέσκισε με τα δόντια του
όλα τα ξεβαμμένα ρούχα μου
μ’ έβρισε
κι έφυγε μακριά φωνάζοντας
”Άτιμε,
μ’ έδιωξες απ’ τον τόπο μου
μου πήρες τη ζωή μου”

Μη με φθονείτε, άγγελοι, που ξαναβρίσκω την αγάπη.

Γόνιμοι σπόροι αρμέγουνε υγρά μέσα στο χιόνι που επιθύμησα, χλωρό σιτάρι κυματίζει στο χωράφι μου και δένει ψίχα. Δεν έχει ανάγκη από νίκες η ζωή, γιατί είναι αθάνατη. Κι όταν σκληραίνει κάποτε, το κάνει αθώα. 
Μα, τώρα, βούτυρο η καρδιά, ήλιο διψάει και ρέει. Το ύστερο πουκάμισό της, Άννα, σου εμπιστεύομαι, για να το πλύνεις στις νεροτριβές. Μαζί με τα μπαμπάκια σου, μαζί με τα προικιά σου. 
Το ξέρω, θα το δεις κι εσύ – σύσσωμη αναπαρθενεύεται η ύλη της, κάθε που δάχτυλα γυναίκας τη μαλάζουν. Αδειάζει όλο το αίμα το κακό, δαιμόνια αγαθά την κουμαντάρουν, αφοπλίζεται. Κοίτα την πώς εξευμενίζει τους καθρέφτες, πώς πάλλεται και οι άγριοι ίσκιοι εξορίζονται μονάχοι τους.


Δεν έχει πλέον μέλανες δρυμούς η μνήμη μου, μόνο τα μάτια της συγχώρεσης, που και την ξενιτιά ακόμη αποκρυπτογραφούμε. Την κάνουν σπίτι με παιδιά κι ένα σκυλί καλό στην πόρτα. Γιατί κανένας πια τον φόβο δεν επικαλείται διαρκώς, κανένας δεν τον στήνει ξόανο στη μέρα του.
Αγάπησέ με. 
Εκεί που πριν οι χθόνιες ανηφόρες και τα σήμαντρα, τώρα ζεστό ένα σκέπασμα απ’ των κυττάρων μου τη θέρμη. Χάδια τροχίζουνε τα λόγια και τα χέρια μου, όχι ατσάλι. Κι όπως οι έξοδοι κινδύνου αναιρούνται (δεν έχει τοίχους πια ο οίκος μου, στους πέντε ανέμους ανοιχτός και στην πνοή σου), ξύπνα χορεύοντας, ξύπνα ν’ ανάψεις την εστία, γίνε μοίρα μου.

Αγάπησέ με, Άννα, αγάπησέ με.

                                                     στην Π. Λ.

Γέρμα, πλησιάζω κατά μέτωπο
Στιγμιαία αφή χαλκού οι μολυβιές της δύσης
Το φιλί του χρόνου είναι δυο σύνορα και τα
μαλλιά γίνονται κοκκινόχωμα τ’ ουρανού
Ξάφνου απ’ τα δένδρα πέφτει το μελάνι της νύχτας
Σταγόνα-σταγόνα στο νερό, σαν σύννεφα μέσα στον άνεμο
Ερημιά τρυπώνει στα ισόγεια
Στους ορόφους διαδίδονται φήμες επιβίωσης
Σε λίγο ο δρόμος θα μοιάζει σκοτωμένο αίμα
Μπαίνω στο μπαρ· κοιλιά κήτους
Δύτης σ’ ένα ρυθμό από κυλιόμενο μέταλλο
Η κίνηση μοιάζει με αστραπιαίες βαρύτητες
Πληρώνω το ποτό μου, κατεβαίνω στις τουαλέτες,
σώζω μια κατσαρίδα αποφεύγοντας την προσέγγιση
και πυροβολώ το λεπίδι της μοναξιάς μου.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή Δημήτρη Π. Κρανιώτη στο http://greekpoetics.blogspot.com.au/2015/01/blog-post_28.html