Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας
μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους
κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο
πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους
από φόβο
μήπως το φώς γίνει στο τέλος η αίτια…
Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοί
Ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.
Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα
Ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.
Είμαστε πάντα εκεί
που κρέμεται το κινητό σκοτάδι
εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται
και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.
Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές
ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.
‘Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών
οπού αέναα τον άνεμο δολοφονούν
Κι αυτός πάντα προτάσσει εν’ άλλο στήθος.
Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή
Μάσκα της καλοσύνης..
Οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή
μάσκα της κακίας.
Και μείς στη γέφυρα του τρίτου ποταμού
που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι
δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.
Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά
ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε
όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει
τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.
Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι αυτό το λόγο
Και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός
ή και χαμογελάμε…
Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό
και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα
που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.
Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες
ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο
πάλι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα.
(1941)

λευκό πανί
υψώνουμε

σε λευκό πανί
παραδινόμαστε

λευκό πανί
προσκυνάμε

τασσόμαστε
με το κυρίαρχο

με τους σκελετούς
τους τρεμάμενους

ράφια σπασμένα
συρτάρια ανακατωμένα
όλα εδώ κι εκεί

ανάκατα
ανάκατα
ανάκατα

δεν αγγίζουμε τίποτα
μόνο ανασαίνουμε
υπόκωφα

Στὶς φτέρες στὸ μπαλκόνι μόνη
ἀργοδένεται
ἡ βραδινὴ ἀχτίνα τ᾽ ἀνθοπέταλο
φτερουγίσματος ἔπαινος
νὰ μεταμορφώσει ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ σπιτικοῦ μου

ἂς περάσουν οἱ ὧρες τῆς ἀτελείωτης νύχτας
οἱ μυστικὲς τῶν χαραγμένων ὀνείρων
ἴχνος τῆς λάμπας μοναδικὴ ἂς περάσει
καὶ τὸ διάστημα τῆς θέας δωρεὰ παραθύρου

πρόσωπο ὑδαρὸ ἡ τελευταῖα εἰκόνα
πρὶν τὴν ἀμείλικτη τρεχάλα τῆς σιωπῆς
πάνω στὰ ἡρωικὰ κειμήλια τοῦ τραπεζιοῦ μου.

*Από τη συλλογή “Ἡ Ἀνάσταση της Κυρά Τσίνης”, εκδ. Καστανιώτη, 1993. Εμείς το πήραμε από το βιβλίο “Αντώνης Ζέρβας. Μικρή Ανθολογία των συλλογών 1983-2010. Ένα μόνιμα αιφνιδιαστικό ποιητικό έργο”, Ιούνιος 2014, από το ιστολόγιο Στίγμα Λόγου, http://stigmalogou.blogspot.com σε επιμέλεια Χριστίνας Λιναρδάκη.

The Sixth Creek
by Rachael Mead

Picaro Press, 2013

Rachael Mead is part of a fine group of contemporary Australian poets writing about nature in nuanced and resonant ways. She brings her own slant to the genre with her first collection, The Sixth Creek, while doffing her hat to celebrated writers like Mary Oliver, Thoreau, and Judith Wright. Part I of the collection opens with a quotation from Oliver, and the first poem is a homage to ‘Wild Geese’:

Does it surprise you how it seems good
this world, viewed from your knees?
Just look. You are not repenting anything …

Mead reiterates Oliver’s stance that even when downtrodden, lonely and forced to your knees, you have the natural world to offer you a shoulder. She also presents the idea that nature is something we can read, or find hard to read; she writes that ‘I’m sure your assumptions are the same as mine;/ our teachers reading from the same books/ on the how, but illiterate/ to the italics of rain …’ Mead boldly asks if we have lost the ability to read the land, a recurring question, for example in the poem ‘Geology’:

Earth drifts beneath our attention/doing the real work
… our surface lives flicker in fast motion
not reading in the rip of gorge or cliff
what stone, with slow enunciation, suggests.
Continue reading →

Θα με φωνάζεις Λαρίσα
Θα σε φωνάζω Ιγκόρ
Θα ορμάς σε μια νοικοκυρά
που κουβαλάει ψώνια
Με τη γλώσσα παρατεταμένη
μπρος στ´ ανοιγμένα πόδια
θα κάνουμε επανάσταση
Η χύτρα θα σφυρίζει
Μια ιστορία δεν θα γράψουμε ποτέ της προκοπής
Θα μπούνε οι κομμουνιστές
Θα μας ξερνούν τα παραμύθια.

*Η Ειρήνη Καραγιαννίδου γεννήθηκε στην Δράμα το 1979. Σπούδασε Nομικά και Εικαστικά και ζει στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, «Οι τέσσερις εποχές του [Α]» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λογότεχνον. Το ποίημα και τη φωτογραφία τη ανάρτησης τα πήραμε απο εδώ: http://www.athensvoice.gr/article/culture/books/το-ποίημα-της-ημέρας/της-τάβλας

The Unspeak Poems and other Verses
by Tim Thorne

Walleah Press, 2014

I first came across Tim Thorne’s work through his fifth book of poetry The Atlas, published in 1983. I was struck by the cover – a globe featuring Tasmania at its centre, huge, and taking up more than half of the earth. The rest of Australia stretches away in the distance, small, a fraction of the size. As for the rest of the world, I could only assume that it was crammed away on the dark side of the Earth.

The book consisted of a single poem, ‘The Atlas’, which begins with Thorne’s childhood in Tasmania and slowly moves out to expand on the personal, political social and artistic elements that had shaped his life to that point. At the end of that book he writes:

The ideal atlas would have
a decade of blank pages
on which to be your own cartographer

But after the ideal comes
the man who goes after the real.
After the accurate maps
have pinned the rivers, walled the cities
in clean circles, after the breath has caught
at the sheer closeness of the contour lines,
there is the need to study the underlying
trends, the tensions and contentions
and to chart what we have learned
with attention to detail as if
each statistic was a breve or rhyme.
‘Envoi’
Continue reading →

αφιερωμένο στην Ν.Κ

I

έχει η ποίηση τον τρόπο της
να σε φέρει κοντά της ή να σε απομακρύνει
με την έμπνευση συζήτηση ν’ ανοίξει
για εραστές ποιητές και τις αυταπάτες τους
για θέματα πονηρά, χυδαία ή εκλεπτυσμένα
μην ξεχνάς, είναι γυναίκα η ποίηση

II

όλοι οι άντρες είμαστε ποιητές
δεν χρειάζεται να γράψουμε μεγάλα έργα
ποιήματα με πολύπλοκα νοήματα και σχήματα
για να εκφράσουμε το πάθος μας
αρκεί μια γυναίκα, μόνο μία
ολόκληρος ο κόσμος να γίνει δικός μας

III

στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

θνητή η σελήνη το κρατάει το χάσιμο της
για τον καιρό που θα διαβούμε σαν ξένοι
θα έχει λόγους σοβαρούς κι απρόσιτη να δείξει
στη γη βαθειά να φέρει το μήνυμα της
να το βρούμε εμείς, σαν να το φύλαξε πιστή καρδιά
που κάποτε την προδώσαμε

IV

ο ρεαλισμός δεν σου ταιριάζει
έλα, σβήσε το φως, ξάπλωσε δίπλα μου
η νύχτα περιμένει να την ακολουθήσουμε
γδύσου, πιάσε το χέρι μου, φίλα με
μην μετράς τον έρωτα με λογιστικές μεθόδους
ότι είναι να γίνει, θα γίνει

Χιόνι,
ευλογημένο χιόνι,
που έρχεται απ’ τον ουρανό
σαν ξασπρισμένες μύγες.
Το χώμα δεν είναι πια γυμνό.
Το χώμα φοράει τα ρούχα του.
Τα δέντρα μισοκρύβονται απ’ τα σεντόνια
και κάθε κλαδί φοράει την κάλτσα του θεού.
Υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα παντού.
Τη δαγκώνω.
Κάποιος κάποτε είπε:
Μη δαγκώσεις μέχρι να μάθεις
αν είναι ψωμί ή πέτρα.
Ό,τι δαγκώνω είναι όλο ψωμί,
ανερχόμενο, φουσκωμένο σαν ένα σύννεφο. Υπάρχει ελπίδα.
Υπάρχει ελπίδα παντού.
Σήμερα ο Θεός προσφέρει γάλα.
Κι εγώ βαστώ τον κουβά.

*Μετάφραση: Σπύρος Μακρής.

Μεταμόρφωση

παίρνεις αυτά τα δάχτυλα
τα κάνεις απαλά
ένα βελούδινο άγγιγμα
στα λαγόνια σου

παίρνεις αυτά τα χέρια
τα κάνεις να λυγίσουν
ένα ζεστό κουκούλι
να σε προστατεύει

παίρνεις αυτό το κέλυφος
το κάνεις να γεμίσει
ένα αισθησιακό κύπελλο
να ξαπλώσει μαζί σου

παίρνεις αυτή τη φωνή
την κάνεις να τραγουδήσει
ένα πουλί έξω απ’ το κλουβί
να κελαηδήσει το εγκώμιό σου

παίρνεις εμένα, αγάπη,
έναν θαλάσσιο σκελετό
με γεμίζεις με σένα
& εγκυμονώ αγάπη
γεννοβολώ
την επανάσταση

***

Υστεροφημία

Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς
όπως εγώ
γιατί
ο Φρεντ Αστέρ
θεωρείται ο σπουδαιότερος
χορευτής στην ιστορία του σινεμά; (1)

Τον έχω παρακολουθήσει
να στροβιλίζεται, να στριφογυρνά, να χτυπά τα πόδια
κατά μήκος της οθόνης
μαζί με την Τζίντζερ Ρότζερς.

Και κάθε φορά που τους βλέπω
να εκτελούν το ίδιο χορευτικό
να χορεύουν τα ίδια βήματα
δεν μπορώ να μην παρατηρήσω
ότι αυτή
το κάνει με ψηλοτάκουνα.

1.Στο πρωτότυπο «HIStory». Η αρσενική κτητική αντωνυμία είναι σημειωμένη με κεφαλαία καθότι η φεμινιστική κριτική αντιτάσσεται στην πατριαρχική αφήγηση (his story) της ιστορίας (history), προτάσσοντας την άμεση ανάγκη για μια γυναικεία ανάγνωσή της (herstory).

**Τα ποιήματα αυτά προέρχονται από μικρό φυλλάδιο με ποιήματα της μαύρης φεμινίστριας, λεσβίας και αγωνίστριας για τα δικαιώματα των μαύρων των ΗΠΑ, Pat Parker (1944-1989) που κυκλοφόρησαν από κοινού το ποιητικό περιοδικό ‘Τεφλόν” και η Μιγάδα – ομάδα γυναικών ενάντια στις νέες πειθαρχήσεις.