Αντώνης Στασινόπουλος, Τρία ποιήματα

empty-chair-1

Συνέχεια

ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ διαβαίνουν,
στο πέρασμα του χρόνου
ο αέρας αιώνιος γδέρνει τα πρόσωπά τους
με σημάδια για έναν άλλον κόσμο.
Μειοψηφίες τα παιδιά
μες τη δαιδαλώδη συσκότιση της έγκριτης πλειοψηφίας,
φέρνουν μηνύματα ελπίδας
για να ποτίσουν της ελευθερίας το νέο λυγερό δέντρο.

***

Ανατολικά

ΞΗΜΕΡΩΜΑ,
η νύχτα φεύγει,
μαζί ένα ένα τα άστρα της.
Ο ήλιος ανατέλλει.
Ο απέραντος γαλάζιος μανδύας σε ουρανό και θάλασσα
ντύνει το καφεπράσινο νησί του Αιγαίου.
Ο Αίολος παρών, απαγορευτικός για το πλοίο της γραμμής.
Οι ταξιδιώτες δε θα ‘ρθουν σήμερα.
Μπορεί όμως να έρθει η θεά Άρτεμις
να ψάχνει τ’ απομεινάρια του ναού της
και εμείς εδώ να φαντάζουμε τόσο καθημερινοί.

***

Ο Καθρέφτης

ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ της ψυχής σου
και ιδείς παραμορφωμένα ή πλανεμένα είδωλα του εαυτού
σου, μην τρομάξεις.
Είναι κομμάτια του παρελθόντος χρόνου
σε διαδρομές άγνωστων τοπίων.

*Από τη συλλογή “Των ονείρων τα χρώματα”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2004.

Leave a comment