Κάθε ποίημα που τύχει να βρεθεί στον μακρύ δρόμο αυτής της ζωής
να το αντιμετωπίζεις σαν μια χαμένη ιδέα.

Μην ρωτάς ποιανού, πότε, τι σημαίνει.
Άρπα τη και τρέχα.

Τρέχα μέχρι να μη βλέπεις πια τη γη και τα μυρμήγκια
και σκέψου τι έχει να σου δώσει·
θα την αφήσεις ή θα την κρατήσεις;

Κράτα ό,τι μιλά μέσα σου σαν βιτριόλι
και γύρνα τα υπόλοιπα στον δρόμο.

Τον δρόμο,

που πάντα κάτω από τα πόδια μας

είναι στρωμένος με λιωμένα όνειρα

και σκουπισμένα ποιήματα της στιγμής.

*Από τη συλλογή “Κυνήγα τη νύχτα μέχρι να γίνεις φλογερή ύπαρξη”, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2014.