Σε ξένες στέγες

Η μοναξιά στην αλλοδαπή
πληρώνεται με ψύχος φτιαγμένο από φαντάσματα.
που τα ξυπνάς τις νύχτες για να συνομιλήσεις.
Τέτοια ανάγκη εξομολόγησης.
Η δική σου μυθολογία δεν της φτάνει,
σε πασαλείβει με δικά της παραμύθια, σου παίρνει λόγια.
Σε παρακολουθεί.
Ξέρει πόσα ml βροχής πέφτουνε ανά τετραγωνικό μέτρο
στη ζωή σου
και οι πληροφορίες διαδίδονται διά στόματος πουλιών
που κράζουν,
Σε ξένες στέγες, σε ξένη γλώσσα.

***

Εμένα ο χρόνος
με μάχεται εσωτερικά,
τρέχει στα στενά μου μαχαίρια,
με εκπλήσσει με κάνα ποίημα που ανατέλλει.

Το μέλλον κρέμεται σαν νεαρός Χριστός
στους άξονες της λύπης του.
Δεν έμαθε, δεν είδε;

Ωστόσο η Άνοιξη κρυφοκοιτάζει για να μπει.
Ελπίζει σ’ ένα τρυφερό κάλεσμα.
Σκυφτός εσύ και δίπλα το τοπίο να ψηλώνει.

*Από τη συλλογή “Η άστεγη μέρα”, εκδόσεις Μελάνι, 2014 (σελ. 43 και 43).