Όλοι φυλάμε με ζήλο την τραγική αίσθηση της ζωής,
όμως είναι το μυστικό μας.
Έτσι ώστε κανένας να μην πρέπει να ενημερωθεί.
Άμα σε υποψιαστούν είσαι χαμένος.
Πρώτα οι φίλοι σου θα σε εγκαταλείψουν, και, ύστερα, η οικογένειά σου.
Όλοι θα το κατανοήσουν, αλλά κανείς δε θα τολμήσει να το παραδεχτεί.
Και, φυσικά, θα σε αγγίξει η ευθύνη του να είσαι ορατός,
του να είσαι το εγερτήριο των επιθυμιών σου.
Οφείλεις να προστατευτείς.
Οφείλεις τις συγκινήσεις σου να φροντίσεις.
Οφείλεις να αγρυπνάς σε αυτόν που τα συναισθήματά σου δείχνεις.  
Όλοι γνωρίζουμε τη μελαγχολία, αλλά απαγορεύεται να την ασκούμε.
Είναι ένα ριψοκίνδυνο άθλημα.
Δεν πρέπει να το παρατηρήσουν να αφήσεις.
Εκείνοι και εκείνες, οι τέλειοι,
αυτοί που σε διαβάζουν,
αυτοί που ξέρουνε που πρέπει να σταθούν.
Μόνο να ξεγλιστρήσουνε επιθυμούν από αυτές τις ενοχλητικές του παρελθόντος αντηχήσεις,
άλλων ζωών όχι ζωηρών.
Έτσι προσπάθησε να πάψεις άμα δεν θέλεις να σε ξεσκεπάσουν.
Άμα το κάνουν, θα σου κλείσουν όλες τις πόρτες.
Θα νιώσεις πως ξεφεύγουν από σένα, αλλά εκείνοι θα σε δουν απ’ τις σκιές
κι απ’ τη συγκίνηση των λόγων σου θα φοβηθούν.
Μια εμπειρία μιαρή μ’ αυτούς θα ζήσουν στις νυχτερινές στιγμές.
Μία κρυφή ευχαρίστηση θα βρουν σ’ αυτές τις συγκινήσεις που ούτε που θα τολμήσουνε να εξομολογηθούν.
Ναι. Το ξέρουν.
Όλοι έχουν γνωρίσει την τραγική αίσθηση της ζωής σε κάποιο απόκρυφο μέρος των ψυχών τους.
Θα φτάσουνε να το σκεφτούν, αν και δεν το παραδέχονται.
Στις πιο προσωπικές στιγμές θα τρέμουνε από αγωνία,
αλλά επίσης θα χαμογελάσουνε στη θέα της γιγάντιας εικόνας του ίδιου τους του κυνισμού.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, εκδόσεις vakxikon.gr σε μετάφραση Άτης Σολέρτη. Ο ποιητής διατηρεί ιστολόγιο στη διεύθυνση http://robertogarciademesa.blogspot.com/ από όπου προέρχονται και οι φωτογραφίες της ανάρτησης