Λευκαίνοντας αενάως

Η μνήμη δεν καίγεται
δεν πυρπολείται.

Στις κόγχες της κουρνιάζουν αρχαία πουλιά
ακοίμητα
παθιασμένα

φυλάνε καλά τους θησαυρούς των δακρύων
μην τους ληστέψει ξένο μάτι
στοχάζονται
αναδύουν τοπία που βούλιαξαν
αναδασώνουν ό, τι έγινε στάχτη
μεταβάλλουν τη χόβολη σε πυρ

μας καλούν
δείχνουν το δρόμο
λευκαίνοντας αενάως το σκιάχτρο του μαύρου.

***

Άκου

I

Άκου το θρήνο μέσα στη γλώσσα
μέσα στη λέξη

στα κενά των ρυθμών.

II

Σσσς.

Άκου το χορτάρι που μεγαλώνει
το χορτάρι καθώς γκρεμίζεται.