Μια μέρα με βροχή είναι ωραία όσο και μια μέρα με ήλιο.
κι οι δυό υπάρχουν, η καθεμιά όπως είναι.

***

Φόβος για το θάνατο;
θα ξυπνήσω με άλλο τρόπο,
μπορεί σώμα, μπορεί συνέχεια, μπορεί καινούργιος,
αλλά θα ξυπνήσω.
Αν ακόμη και τα μόρια δεν κοιμούνται, γιατί
πρέπει μόνο εγώ να κοιμάμαι;

***

Η νύχτα πέφτει, η ζέστη λιγοστεύει σιγά-σιγά.
Είμαι διαυγής σαν να μην είχα σκεφτεί ποτέ
σαν να ΄χα ρίζες, άμεση πρόσφυση στη γη,
κι όχι αυτή τη νόθα πρόσφυση μιας δευτερεύουσας
αίσθησης που λέγεται όραση,
την όραση που με κάνει να ξεχωρίζω από τα πράγματα
και να πλησιάζω τ’ αστέρια και τα πράγματα τα μακρινά –
σφάλλω: γιατί το μακρινό δεν είναι το πλησίον,
και το πλησιάζω είναι απατώμαι.

*Από την Ενότητα “Ασύνδετα ποιήματα” που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο”, Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2014. Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα. (σελ. 129, 135 και 147).